All Chapters of พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ: Chapter 61 - Chapter 70

ลอกคราบเพลย์บอยของว่างถูกวางไว้บนโต๊ะกระจกทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า เมื่อนายหญิงกับว่าที่ลูกเขยย้ายจากโต๊ะอาหาร มานั่งคุยกันต่อที่ห้องรับแขก โดยปนัดดาขอแยกตัวขึ้นห้อง เพราะคิดว่าเป็นการดีหากแม่กับมนัสจะคุยกันเพียงลำพังอย่างสะดวกใจ“มีอะไรจะคุยกับแม่ก็คุยมาเลย” ครานี้นางเริ่มเรียกตัวเองว่าแม่ เพื่อเป็นการเบิกทางให้อีกฝ่ายทำตาม โดยไม่ต้องเกร็ง มนัสส่งยิ้มเพียงนิด และเอ่ยเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา “ผมอยากรบกวนคุณ เอ่อ... แม่ หาฤกษ์แต่งงานให้ผมกับปนัดดาให้เร็วที่สุด”อาการประหม่ากับการเรียกใครว่าแม่อยู่ หากแต่ประโยคที่เขาอยากพูด ก็พูดออกไปดีไม่ติดขัด คนสูงวัยกว่ายิ้มกริ่ม หากแต่มีความข้องใจอยู่เต็มเปี่ยม “เอ่อ...แล้วผู้หลักผู้ใหญ่ฝ่ายมนัสไม่มีบ้างหรือ?”แม้อาจจะดูไม่สำคัญ แต่เธออยากให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยความถูกต้องและทั้งสองฝ่ายรับรู้ “ไม่มีครับ หากจะมีก็เป็นแม่ของเพื่อนที่สนิท หากคุณแม่ต้องการผู้หลักผู้ใหญ่มาสู่ขอ อย่างนั้นผมจะไปเรียนพวกท่านให้” เขาเอ่ย สีหน้าไม่ได้หนักใจ เพราะรู้ดีว่าพ่อแม่ของเฮริคคงดีใจไม่น้อย เมื่อเพื่อนลูกชายที่พวกตนรู้จักดีจะได้เป็นฝั่งเป็

กฎหมายทางอาญาปนัดดาน้ำตาไหลเล็ด เจ็บตัวไม่เท่าไหร่ เจ็บใจที่อยู่ให้อีกฝ่ายทำอยู่ฝ่ายเดียว โดยที่เธอไม่รู้ว่าทำผิดอะไรและหากเธอทำผิด ก็ไม่สมควรโดนกระทำเช่นนี้ เถื่อนชัดๆ“ทำไมต้องทำกันรุนแรงขนาดนี้ด้วย” น้ำเสียงเครือเอ่ย พร้อมถาม พร้อมขยับตัวลุกขึ้นยืนเบลล่าจิกตามองอย่างไม่ลดละ “ฉันจะทำมากกว่านี้อีก เธอได้ชมแน่”หล่อนตอบอย่างไม่แยแส เท้าสะเอวมองอย่างไม่สะทกสะท้าน ว่าสิ่งที่ตนเองกำลังทำอยู่นั้นผิดกฎหมายทางอาญา กักขัง ข่มขู่ ทำร้ายร่างกาย“อะ อะไรนะ?” “หึ...” หล่อนทำเสียงในลำคอ สายตาดูถูก “จะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายที่เธอจะแต่งงานด้วยนะ รู้ไหมเขาแคร์ฉันแค่ไหน เพียงแค่โทร.บอกว่าไม่สบาย เขาก็วิ่งแจ้นออกมา แล้วไง... นัวเนียกับฉันจนทำมือถือหล่นไว้ แล้วอย่างนี้เธอยังเชื่อเขาอีกหรอ ว่าเขาจะซื่อสัตย์ต่อเธอ แล้วไม่มายุ่งกับฉัน” คำบอกเล่าของเบลล่า ทำให้ปนัดดาคิดบางอย่างได้มากขึ้น เกิดความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ จนไม่ทันคิด หลงเชื่อใจในคำพูด... ใช่ เขาปล่อยให้เธอกินข้าวเที่ยงคนเดียว โดยเขาวิ่งมาหาผู้หญิงอีกคน แค่คิดก็เจ็บปวดที่สุด นี่มาเจอกับสิ่งที่ไม่เคยรับรู้ พวกเขายังคบกันลับหลังเธอ...เลว!ปนัดดาน

สาแก่ใจ“ปล่อยกูเดี๋ยวนี่นะไอ้บ้า ไอ้สัตว์นรก”น้ำเสียงเดือดดาล บริภาษอย่างโกรธแค้น ทันทีที่ตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองก็กลายเป็นเหยื่อโดนมัดมือมัดเท้าถูกลากลงมานอนบนพื้นผุเก่า เหมือนกับหญิงสาวอีกคน ที่เธอวางแผนลวงมา หากแต่ผิดที่อีกคนนั่งนิ่งเหมือนยอมรับชะตากรรม โดยสายตากวาดมองไปรอบๆ“มันก็สัตว์นรกเหมือนกันแหละว้า เบลล่า...”วิวัฒน์ยืนอยู่ไม่ไกล แทรกขึ้นทันที โดยบนใบหน้านั้น มีสายตากระหยิ่ม และไม่ได้โกรธเคือง หากแต่เต็มไปด้วยความสะใจ“ไอ้บ้า ไอ้ทุเรศ ไอ้ผู้ชายหน้าตัวเมีย ปล่อยกูเดียวนี้นะ”แม้เบลล่าจะพยายามด่าทอแต่ก็ไม่ได้ผล สายตาคมเข้มมองอย่างสาแก่ใจ มีแต่ปนัดดา ที่นั่งเงียบ เหมือนเธอเป็นสิ่งไม่มีชีวิตอยู่ในพื้นที่นั้น“ด่ามา ทั้งหมดมันไม่ต่างกับด่าตัวเองเลยนะเบลล่า” เขาย้ำเตือน อีกฝ่ายบิดปาก ส่งสายตาอาฆาตและกราดด่าอีกครั้ง“กูขอให้พ่อแม่มึงไม่ตายดี”ครานี้ สีหน้าที่ไม่รู้สึกรู้สาของวิวัฒน์อดีตคู่ขา หรี่ตาแคบใบหน้าเครียดเกร็ง และเมื่อสิ้นคำพูดลามปามถึงพ่อแม่ ฝ่ามือหนาก็ฟาดลงบนหน้าขาวๆ ด้วยความโกรธแค้น“กรี๊ดดด”วิวัฒน์สะดุ้ง มือที่ง้างกลางอากาศหยุดค้าง ค่อยๆหันมองบุคคลที่ทำตัวเงียบอยู่นา

ปฏิบัติการปูพรมปนัดดารีบเดินเข้าไป สภาพที่เห็นทำให้เธอเบือนหน้าหนี แล้วรีบจัดการเสื้อผ้าที่ถลกขึ้นไปอยู่บนเอวคอด จัดแต่งจนเรียบร้อย ก่อนที่คนอื่นๆ จะวิ่งเข้ามา และรีบดึงกระสอบที่ถูกรวบไว้ด้วยเชือกออกจากศีรษะออกปนัดดามองร่างสมส่วนที่สลบไม่ได้สติอย่างสังเวชใจ แม้จะไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้เป็นการส่วนตัว แต่สภาพที่หล่อนได้รับ เธอไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนต้องมาตกอยู่ในภาพอย่างนี้เลย และยิ่งผู้หญิงคนนี้ มีความผูกพันกับว่าที่สามีแล้วด้วย...มนัสกลับไปที่โรงแรมชานเมืองอีกครั้งและขอพนักงานเข้าไปในห้องที่ก่อนหน้านั้น เขาเคยเข้าไปพบกับเบลล่า พนักงานที่ทำหน้าที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์อาสาพาขึ้นไป และเป็นจังหวะเดียวกัน กับแม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดห้อง และโชคดีเมื่อแม่บ้าน ยื่นโทรศัพท์เครื่องที่เก็บได้ในห้อง ให้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์“มือถือนั้นของผมเองครับ” มนัสรีบบอก พนักงานมีสีหน้าลังเล เขาจึงเอ่ยต่อ “ไม่เชื่อเปิดเข้าไปดูในเครื่องก็ได้รับ”พนักงานสาวสวยยิ้ม แล้วส่งมือถือที่มีคนอ้างว่าเป็นเจ้าของ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ไม่จำเป็น ”ตกลงว่ามนัสได้มือถือคืนเขาให้เงินแม่บ้านเป็นสินน้ำใจ ก่อนจะลงมาชั้นล่างและสอบถ

ไม่ถือโทษไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เมลสันก็มายืนอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยพิเศษ มนัสที่เดินอยู่ด้านนอก เมื่อผันมาเห็น ก็เดินปรี่เข้ามา “ฉันเสียใจ...” มนัสเอ่ยขึ้น แต่เมลสันได้ยกมือห้ามไว้และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ฉันคิดไว้แล้วว่าจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่ไม่คิดว่า เบลล่าจะดึงคนรักนายมาเอี่ยวด้วย น้องฉันร้ายนัก”มนัสหน้าเจื่อน เมื่อรู้แล้วว่าเมลสันทำใจกับเรื่องนี้มาแล้ว และรู้เรื่องเบลล่ามาเมืองไทยด้วยสีหน้าไม่สู้ดีของมนัส เมลสันอดยิ้มเยือนไม่ได้ เพราะเขาไม่มีอะไรติดใจกับเรื่องที่ขึ้น ตนเองเสียอีกที่รู้สึกเสียใจกับการกระทำที่ขาดความยั้งคิดของเบลล่า หากปนัดดาถูกปล่อยออกนอกชายแดน คงยากจะได้ตัวคืน!“ฉันรู้ว่าเบลล่ามาเมืองไทย เพื่อมาง้อคืนดีนาย”“...ฉันคิดว่า เบลล่าจะปิดนาย เรื่องการมาเมืองไทยซะอีก”“จะปิดได้ยังไง ก็โทร.หาฉันเกือบทุกวัน แล้วฉันนี่แหละที่โอนเงินให้ใช้อยู่ทุกอาทิตย์ แล้วก็ทนฟังเรื่องนายจากปากของเธอ แต่ฉันไม่สนใจ ทำเป็นหูทวนลม แค่โอนเงินให้ หล่อนก็เลิกพร่ำไปเอง แต่เหมือนเดิม เบลล่าไม่เคยรู้คุณค่าของเงิน จ่ายเงินเป็นเบี้ยและไม่คิดหางานทำเพื่อสร้างคุณค่าให้กับตัวเอง แต่ทุกบา