Semua Bab จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย : Bab 51 - Bab 60

“บางทีความรู้สึกอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้นะ” เฮรินน่ากล่าวขึ้น และเข้าใจความรักดีแม้จะผ่านมานานแค่ไหนก็ตาม ผู้หญิงสักคนโหยหาความรักและอ้อมกอดของชายที่รักจนไม่ใส่ใจสิ่งอื่นใด...เพราะเคยเป็นแบบนั้น แต่นั่นมันนานพอ ๆ กับความเจ็บปวดที่ไม่มีวันได้กลับคืนมา เฮรินน่าไม่สนใจไปมากกว่าปัจจุบันที่เป็นอยู่ประธานสาวส่งสายตามองอดีตนางแบบที่กรอกตาไปมาราวกับว่าลังเลและสับสนใจบางเรื่อง“มีเรื่องที่อยากจะบอกฉันไหมจ้ะ”เวก้าส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วเอ่ยถามขึ้น“ฉันถามได้ไหมคะ”“เรื่องอะไรล่ะ”“โรสเป็นใครคะ” คำถามที่มีคำตอบอยู่แล้วแต่ต้องการความชัดเจน เพราะว่าใจแอบหวังว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ชายหนุ่มควงด้วยแค่ชั่วคราวเท่านั้น“ซอฟฟ์ให้มาแทนเป็นนางแบบใหม่น่ะ โรสสวยและฉลาดดีนะฉันชอบ” เฮริน่าพูดเอ่ยชมโรส“งั้นเหรอคะ” เวก้าเงียบไม่ได้ถามอะไรต่อ ในวันนั้นที่เห็นก็พอจะเดาออกอยู่บ้างว่าสัมพันธ์ทั้งสองคนออกคงจะไม่ธรรมดา...ทั้งที่อยากจะให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม มันคงจะเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม ?“

โรสเผลอใจให้ความร่วมมือกับชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวขยับตัวให้ปลดเสื้อออกจนเผยให้เห็นหน้าอกอวบที่เข้าทรงกับบราสีชมพูแทบอยากจะทำให้ชายหนุ่มคลั่งและทนต่อความปรารถนาในตัวเธอไม่ไหวอีกต่อไป“นิกส์คะ คือฉัน...”อันโตนีโอสบตามองหญิงสาวที่มีแววตาสับสน เธอกำลังบอกว่า ‘ได้โปรดหยุด’ แต่เขาทำไม่ได้เพราะความรู้สึกที่มีมันเกินกว่าที่จะเก็บกลั้นเอาไว้เขาต้องการเธอ …“ที่รัก อย่าห้ามผม ผมหยุดไม่ได้แล้ว”อันโตนีโอพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่ามือหนึ่งปลดบราออกแล้วกุมทรวงอกงามพอดี เสียงครางครางเบา ๆ เซ็กซี่ของโรสยิ่งเพิ่มความต้องการมาเฟียหนุ่มมากขึ้นไปอีก“ฉัน...” ไม่ทันเสียแล้วเมื่อริมฝีปากปิดทาบการพูดลงอีกครั้ง มืออีกข้างลูบไปตามเอวและสะโพกก่อนที่จะเริ่มปลดกางเกงยีนส์ออกรวดเร็ว ตอนนี้เหลือเพียงแค่ชุดชั้นในที่ปิดร่างกายเอาไว้ชายหนุ่มมองเชยชมร่างกึ่งเปลือยที่อยู่ตรงหน้าด้วยความพึงใจ พระเจ้า ! เธอสวยจนแทบละสายตาไม่ได้อันโตนีโอไม่รอช้าที่จะถอดเสื้อออกจากร่างกาย ในขณะที่สายตาของโรสสบมองร่างชายแกร่งกล้ามเนื้อเป็นมัด แม้เคยสัมผัสมาแล้วแต่ครั้งนี้ให้ความแตกต่างชัดเจน มีบางสิ่งที่ดึงดูให้อยากลองใช้ลูบไล้ชายหนุ่

‘ความรู้สึกนิกส์ยังคงเหมือนเดิมอยู่ไหม ?’ นั่นคือคำถามที่ยังคงดังก้องในหัวเสมอเวก้านั่งทวนคำพูดของเฮริน่ามาตลอดทั้งวัน ทั้งที่รู้ว่าท่าทีของอันโตนีโอดูห่างเหินออกไปตั้งแต่วันแรกที่กลับมาหาแล้วแต่ในตอนนั้นก็ยังปล่อยใจตัวเองเพราะนั่นอาจจะช่วงเวลาที่ห่างกันถึงสามปี แต่ใจกลับกลัวว่าไม่ใช่แบบนั้น หญิงสาวรู้ว่าชายหนุ่มจริงจังกับผู้หญิงคนหนึ่งมากกว่าที่เคยจริงจังกับเธอเสียอีก แต่ก็ยังอยากให้กลับมารักกันเหมือนเดิมเวก้าหัวเราะสมเพชให้กับตัวเอง ถ้าหากย้อนเวลากลับไปในช่วงเวลานั้นได้แล้วล่ะก็...จะไม่เดินหนีมาแบบนี้ ตอนนั้นไร้เดียงสาจนเกินไปคิดว่าอาเซียจะดีกับเธอ แต่มันไม่ใช่เลย ทุกการกระทำก็แค่หน้ากากที่สร้างขึ้น เธอคิดว่าการที่อาเซียเข้ามาสนิทเพราะมีอะไรหลาย ๆ อย่างที่เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็หักหลังและความเชื่อใจในฐานะเพื่อนจนหมดสิ้น ใช่แล้ว ! ความทรงจำในวันนั้นยังจำได้ดี วันที่ได้ยินจากปากของผู้หญิงร้ายกาจที่ขึ้นชื่อว่าเคยเป็นเพื่อนรักในผับแห่งหนึ่งที่อาเซียนัดพบและบอกว่ามีปาร์ตี้เซอร์ไพรส์ เวก้าคิดว่ามันคงจะเป็นเรื่องน่ายินดีที่เพื่อนจะได้งาน แต่แล้วมันก็แค่การหลอกลวง เธอถูกวางยาในน้ำพันช์โดย

บ่ายสองโมงกว่า อันโตนีโอออกจากบริษัทและรับประทานอาหารกลางวันก่อนกลับมาที่คฤหาสน์อีกครั้งหนึ่งครั้นเมื่อเห็นมาร์ธาจึงสาวเท้าเข้าไปหาเพื่อเอ่ยถาม“โรสแต่งตัวเสร็จหรือยัง”“ไม่ทราบค่ะ เธอบอกว่าเดี๋ยวจะลงมาเอง”อันโตนีโอพยักหน้ารับรู้พลางส่งสายตามองไปที่บันได แล้วเดินตรงไปเพื่อขึ้นไปชั้นบนทันที ก่อนจะเคาะเพื่อส่งเป็นสัญญาณบอก แต่ก็รอนานพอสมควรกลับไม่มีวี่แววที่ประตูเปิดออกมามาเฟียหนุ่มกำลังเตรียมบิดกลอนเพื่อเปิดเข้าไปทว่าประตูห้องถูกเปิดออกพอดี“ขอโทษค่ะ ฉันเพิ่งแต่งตัวเสร็จ”ทันทีที่ได้เห็นการแต่งตัวของหญิงสาวเสียงที่พูดเมื่อครู่นั้นแทบจะไม่เข้าผ่านหูเลยสักนิด สายตาคมเอาแต่จ้องมองชุดที่ไม่ชอบตาและขัดใจที่เลือกใส่มัน“คุณจะใส่ชุดนี้ ?” อันโตนีโอเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ทั้งที่ข้างในรู้สึกเริ่มหงุดหงิดตัวเอง เพราะว่าไม่ต้องการให้โรสแต่งชุดนี้ออกไปให้คนข้างนอกมองน่องเรียวขาวที่อยากจะดูคนเดียว“ค่ะ ทำไมเหรอคะ” โรสถามชายหนุ่มด้วยความสงสัยพลางก้มมองสำรวจตัวเอง ว่าแต่งชุดนี้ดูไม่ดีต

อันโตนีโอใช้เวลาเดินเล่นกับหญิงสาวเกือบสองชั่วโมงก่อนที่จะขับรถออกจากย่านจัตุรัสนาโวแล้วมุ่งหน้าไป ร้านอาหารที่ได้สั่งจองดินเนอร์มื้อค่ำสุดโรแมนติกเอาไว้มาเฟียหนุ่มลงจากรถเดินโอบไหล่หญิงสาวเดินเข้าไปในร้าน มุมสุดติดริมระเบียงที่มองเห็นบรรยากาศสวยงาม แสงเทียนและแสงจันทร์ส่งกระทบกันทำให้ดูสวยงามและโรแมนติกโรสมองโต๊ะอาหารและเชิงเทียงที่อยู่ตรงหน้าสักพักหนึ่งก่อนจะหันไปหาชายหนุ่มทว่ากลับไม่อยู่เสียแล้ว หญิงสาวหมุนรอบสำรวจมองหาพลางคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย“มองหาผมอยู่หรือครับ ที่รัก”โรสสะดุ้งขึ้นและหันหลังไปมอง ชายหนุ่มที่ถือช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ในมือและเดินเข้ามาหา“สำหรับคุณที่รัก”อันโตนีโอส่งช่อดอกไม้ในมือให้กับหญิงสาว“ขอบคุณนะคะ” โรสเอื้อมมือไปรับอันโตนีโอยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะก้าวเข้ามาโอบหญิงสาวไปที่โต๊ะ เขาเดินเข้าไปเลือนเก้าอี้เพื่อให้เธอนั่งก่อนที่จะนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วเอื้อมมือรินไวน์แดงใส่แก้วชายหนุ่มส่งสายตามองหญิงตรงหน้า“เต้นรำกันไหม ?” อันโตนีโอเอ่ยชวนก่อนลุกขึ้นเดิน