จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย

จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย

last updateLast Updated : 2026-07-23
By:  Mamaya WriterUpdated just now
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
52Chapters
604views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อสาวสายอ่อยสิบแปดมงกุฎได้รับข้อเสนอของมาเฟียหนุ่ม เธอจะต้องทำอย่างไร เพราะเงินเป็นสาเหตุที่ทำให้หนีไม่พ้นจากพันธนาการเขา !

View More

Chapter 1

บทที่ 1

ลาสเวกัสเสน่ห์แห่งความบันเทิงของนักท่องเที่ยวในยามราตรีที่ผู้คนหลงใหลกันเข้ามา เสียงเพลงจากในกาสิโนหรูดังเกริกก้องไปทั่วทั้งในและนอกบริเวณรอบ ๆ ผีเสื้อราตรีมากมายอยู่ใน ชุดเดรสวาวแวบส่งสายตายั่วยวนแขกแต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเสียงเชียร์จากการเล่นไพ่โป๊กเกอร์ที่มาจากโต๊ะใหญ่กลางกาสิโน

ถัดไปอีกมุมหนึ่งของกาสิโนก็ดูเร่าร้อนไม่แพ้กัน ชายหนุ่มใบหน้าคม ผมสีน้ำตาลดำ ดวงตาสีเทามีเสน่ห์จ้องมองหญิงสาวที่อยู่ข้างตัวด้วยสายตาหยาดเยิ้ม อกอวบอิ่มล้นออกมาจากชุดเดรส สีชมพูสด เธอส่งสายตายิ้มให้กับเขาแทบทำให้ชายหนุ่มละลายในทันที จากสาวนั่งดริงก์ยอมมานอนกับเขาด้วยแน่นอนว่าจ่ายค่าตัวให้กับเธอไม่ใช่น้อย ๆ

วิลเลี่ยม หนุ่มเจ้าสำราญลูกค้าขาประจำกาสิโนแห่งนี้ อดใจแทบไม่ไหวกับหญิงสาวตรงหน้า เขาแทบอยากจะอุ้มเธอขึ้นไปยังห้องที่เปิดไว้ทันที

“เดี๋ยวฉันมานะคะ” เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป ทันทีที่เดินออกห่างหญิงสาวถอดสีหน้าดูรังเกียจ เธอเดินออกมายืนเพียงลำพังข้างนอกของกาสิโนที่เสียงดังจนแก้วหูแทบแตก

“ไง ! หาตั้งนานมาทำอะไรอยู่ตรงนี้” เสียงเอ่ยทักทำให้เธอสะดุ้งพร้อมกับหันไปมองหญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกสีดำผมลอน- สีน้ำตาลแดงที่ส่งยิ้มหวานให้อย่างเป็นมิตร

“เปล่า ฉันก็แค่ออกมาสูดอากาศเฉย ๆ” เธอตอบ

“งั้นเหรอ อะนี่...” เมื่อพูดจบก็ล้วงกระเป๋าหยิบขวดเล็ก ๆ ส่งให้กับหญิงสาว “ฉันว่าเธอไม่ควรรับแขก แล้วคิดยังไงถึงรับแขกละเนี่ย ปกติเธอปฏิเสธตลอดนี่ แค่นั่งดริงก์กับเขาเธอก็รังเกียจจะตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

“แค่ลองดูน่ะ” หญิงสาวตอบ “แล้วฉันต้องใช้ยังไง”

“ทาไว้บนตัวเธอแหละ ยาสลบเบา ๆ เอง” อีกฝ่ายแนะนำ

เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ “งั้นฉันเข้าไปข้างในก่อนนะ”

“โอเค โชคดีละกัน”

เธอเดินเข้ามาข้างในกาสิโนอีกครั้ง หลังจากหายร่วมไปเกือบสิบห้านาที หญิงสาวปั้นยิ้มหวานให้ชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ ก่อนนั่งลงข้างๆ เขา

ชายหนุ่มขยับตัวเขามาพร้อมกับใส่สร้อยเพชรให้ “คุณชอบไหม ?”

“ให้ฉันเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงหวาน

“ครับ” เขาตอบ “คุณอยากได้อะไรอีกไหม? ผมยินดีให้คุณ”

“งั้นฉันจะบอกคุณแต่ว่าไม่ใช่ตอนนี้...” เธอขยับตัวเขามาเบียดชิดเขามากขึ้น “อุ้มขึ้นไปที่ห้องสิคะ แล้วฉันจะบอกคุณว่าต้องการอะไร”

วิลเลี่ยมลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มหญิงสาวขึ้นเข้าไปในลิฟต์โดยไม่รอช้า

“คนสวย คุณอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม ?”

วิลเลี่ยมเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนขึ้นที่ละชั้น

เธอมองเขาพร้อมกับยิ้มหวานให้

“ถ้าฉันขอคุณจะให้ฉันได้หมดใช่ไหมคะ”

“แน่นอนคนสวย ผมให้คุณได้ทุกอย่าง คุณอยากได้บ้าน คอนโดหรือว่ารถหรู ๆ เสื้อผ้าสวย ๆ ดีล่ะ” พูดจบพอดีกับที่ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก้าวเท้าออกพร้อมส่งสายตามองร่างของหญิงสาวปานจะกลืนกิน

“แล้วแต่คุณเลยค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมกับยิ้มหวานให้เขา

ไม่นานนักวิลเลี่ยมหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง ชายหนุ่มล้วงมือหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋ากางเกงเสียบเข้าไปในช่อง ประตูห้อง สวีตหรูราคาแพงเปิดออก เขาไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปพร้อมกับปิดประตูลงอย่างรวดเร็วสองเท้าก้าวตรงไปที่โซฟาก่อนที่วางหญิงสาวลงพร้อมกับมือที่ทาบลงบนโซฟาเพื่อกันไม่ให้หนี สายตาหวานมองเขาอย่างตกใจแต่ก็ยิ้มหวานสู้ มือยกขึ้นดันที่แผ่นอกของชายหนุ่ม

“อย่าเพิ่งสิคะ คุณยังไม่ให้ทิปฉันคืนนี้เลยนะคะ ปกติสาว ๆ ของคุณเธอได้ก่อนที่จะ...”

“ค่อยให้นะ ตอนนี้ผมแทบอยากจะ....” สีหน้าของชายหนุ่มนั้นแทบอยากจะฟัดหญิงสาวใต้ร่างใจจะขาด

“ก็ใช่สิคะ ฉันก็แค่...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ จนวิลเลี่ยมใจอ่อนยอมขยับตัวลุกขึ้นพร้อมกับหยิบกระเป๋าตังส่งเงินจำนวนหนึ่งที่มากพอสมควรให้กับเธอ

หญิงสาวรับเงินจำนวนหนึ่งมาเก็บพอดีกับที่ชายหนุ่มรุกอีกครั้งแต่มือของเธอผลักดันอกพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้

“ให้ฉันเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” วิลเลี่ยมหยุดชะงักลงอีกครั้ง เขาส่งสายตามองหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่าง

“นะคะ” เธอพูดอ้อนชายหนุ่มพร้อมส่งสายตาหวานให้จนต้องใจอ่อนยอมลุกขึ้น

หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนที่จะดันตัวเองลุกขึ้นจากโซฟา เธอเดินเข้าไปหอมแก้มเขาแล้วผละออกเดินเข้าห้องน้ำ

กระจกบานใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าสะท้อนใบหน้าสวยงดงามของเธอ หญิงสาวเอื้อมมือเข้าไปที่ก๊อกน้ำ เซ็นเซอร์สีแดงทำงาน น้ำเย็นๆ ไหลสู้ฝ่ามือของเธออย่างแรง ก่อนที่จะหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดมือให้เรียบร้อย

หญิงสาวหยิบขวดสีน้ำตาลเล็กๆ ออกมาจากชุดเกาะสีชมพูที่แนบไว้ตรงหน้าอกของเธอ ก่อนที่จะเปิดฝาขวดออกพร้อมกับเทน้ำข้างในขวดออกมาทีละนิดลูบไปตามต้นคอ แขน และหน้าอกของเธอก่อนที่จะส่องกระจกอีกครั้งหนึ่งแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ

วิลเลี่ยมมองหญิงสาวที่เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับรอยยิ้มหวานส่งให้เธอ ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าหมดมีเพียงแค่ผ้าขนหนูเท่านั้นที่ปิดบังช่วงล่างของเขา

ทันทีที่หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มรวบตัวของเธอขึ้นเดินตรงไปที่เตียงทันทีอย่างไม่รอช้า ใบหน้าหล่อของเขาซุกลงที่เนินอกอวบ ปลายลิ้นไล่สัมผัสดั่งอาหารมื้อค่ำอันโอชะ

“ทำไมถึงรีบร้อนจังคะ คุณนัดสาวอื่นที่ไหนไว้อีกหรือคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อดูน้อยใจ

“ไม่มีเลยคนสวย คืนนี้ผมอยากอยู่กับคุณทั้งคืนนาน ๆ” เขาตอบพร้อมกับมือที่เลื่อนขึ้นจากสะโพกมาปลดซิบชุดเดรสที่หลัง

“จริงหรือคะ” เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงหวาน

“ครับ” เขาตอบพร้อมกับเลื่อนมาขึ้นมาที่สะโพกสวยของหญิงสาว ใบหน้าซุกไซ้อกอิ่มจนพอใจก่อนที่จะไล่ปลายลิ้นมายังไหล่มนของเธอพลางกระซิบถาม “เราสองคนกำลังมีความสุขด้วยกันนะ ที่รัก”

“งั้นหรือคะ...”

ฟุบ!

ใบหน้าของชายหนุ่มซุกลงที่อกของเธออย่างพอดีพร้อมกับเสียงหายใจหอบที่สม่ำเสมอ หญิงสาวใช้มือดันร่างเพื่อสะกิดเขาให้แน่ใจว่าหลับไปเรียบร้อยแล้ว เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนที่จะรวบรวมแรงและกำลังทั้งหมดที่มีผลักเขาออกทันที

หญิงสาวรีบลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าทุกอย่างของตัวเองให้เรียบร้อยพร้อมกับรีบเดินออกจากห้องสวีทไปอย่างรวดเร็ว

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
52 Chapters
บทที่ 2
แสงแดดส่องผ่านม่านหน้าต่างในยามเช้าจากทางทิศตะวันออก หญิงสาวขยับกายหลบหนีแสงที่แยงเข้าตาแต่เท่านั้นยังไม่มากพอเท่ากับเสียงเคาะประตูรั้วและดังจนคนที่นอนอยู่บนเตียงต้องลุกขึ้นทันทีโรสขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยท่าทางงัวเงียแล้วเดินตรงไปที่ประตูก่อนที่จะเปิดออก เธอมองหญิงวัยกลางคนที่ยืนจ้องมองด้วยสายตาขุ่นเคือง“ป้าโซเฟีย...” เรียกผู้เป็นป้าด้วยอาการงัวเงีย“ตื่นได้แล้ว”“ขอนอนต่ออีกสักหน่อยนะ ยังง่วงอยู่เลย”“ไม่ได้ ! แล้วนี่เมื่อคืนไปไหนมากลับมาดึก ๆ” โซเฟียเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองและไม่พอใจเมื่อทุกครั้งเห็นหลานสาวกลับถึงบ้านตีสองตีสาม ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้นอนพลอยห่วงไปด้วย“ทำงานค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ“ในกาสิโนอีกใช่ไหม ป้าบอกแล้วว่าให้เลิกทำไปได้แล้ว ทำไมไม่เลิกทำ ออกมาหาอย่างอื่นทำ งานตอนกลางคืนอย่างอื่นมีเยอะถมไป”โซเฟียกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่น สีหน้าแสดงถึงความโกรธและไม่ชอบใจ“นั่นเป็นทางเดียวที่ทำให้เราไม่ต้องอดตายค่ะ” หญิงสาวพูดตามความจริงและรู้ว่าฐานะตอนนี้ของป้าโซเฟียนั้นไม่ได้ดีสักเท่าไหร่ เพราะตั้งแต่ลุงโจชัวเสียเมื่อปีที่แล้วทุกอย่างในบ้านหลังนี้ก็ดูย่ำแย่ไปหมด
last updateLast Updated : 2026-07-02
Read more
บทที่ 3
ภายในห้องทำงานกว้างบรรยากาศเต็มไปด้วยความขุ่นมัว เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างถูกประดับด้วยยี่ห้อที่มีชื่อจากปารีส เสียงนิ้วเคาะบนเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงเป็นจังหวะตามอารมณ์ของคนที่นั่งอยู่ วิลเลี่ยมแทบโมโหระเบิดเมื่อรู้ว่าเขาตื่นขึ้นมาในเข้าวันรุ่งขึ้นเสื้อผ้ายังอยู่ครบ แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนที่สลบไปง่าย ๆ ในตอนกำลังร่วมกิจกรรมกับผู้หญิง เขาโดนเธอวางยานอนหลับ ! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป“นายตามจับเธอไม่ได้ ?” วิลเลี่ยมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ความรู้สึกขุ่นเคืองและโกรธทำให้เขาพูดแทบไม่ถูก มันเป็นครั้งแรกที่เขาถูกกระทำแบบนี้ !“ขอโทษครับนาย แต่เธอวิ่งเร็วมากเลยครับ ผมตามเธอไม่ทัน” ชาร์ลีตอบด้วยน้ำเสียงเข้ม“นายสองคนวิ่งตามผู้หญิงคนเดียวไม่ทัน ?”“นายครับ” เสียงของบอดี้การ์ดอีกคนเดินเข้ามาแล้วพูดแทรกขึ้นเล่นเอาอีกสองคนที่ยืนอยู่เสียวสันหลังหากเป็นเรื่องที่ชวนโมโหอีกแน่นอนว่าเขาทั้งสองมีสิทธิ์ที่จะถูกหักเงินเดือน“มีอะไร” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงฉุน“คุณซอฟฟ์มาพบครับ รออยู่ที่ห้องรับรองครับ” ริคกล่าวบอกเจ้านายหนุ่ม วิลเลี่ยมพยักหน้ารับก่อนที่จะลุกขึ้น ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาชาร์ลีพร้
last updateLast Updated : 2026-07-02
Read more
บทที่ 4
ค่ำคืนแห่งความบันเทิงในลาสเวกัสแหล่งกาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เสียงเพลงดังกระหึ่มและแสงไฟสลัวที่สร้างบรรยากาศภายใน...ที่แห่งนี้มีทุกอย่างที่สร้างความบันเทิงให้ในยามที่ต้องการผ่อนคลายหรือแม้กระทั่งหาสาวสักคนนอนค้างด้วยอันโตนีโอมองญาติผู้น้องที่ทำหน้าเซ็งๆ ราวกับว่าไม่สนุกสักนิด “เป็นอะไรไป อย่าบอกนะว่ากำลังคิดถึงสาวเมื่อวานอยู่?”ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าตั้งแต่เข้ามาในกาสิโน วิลเลี่ยมก็เอาแต่ไม่มีสมาธิอยู่กับเนื้อกับตัว “เธออยู่ที่กาสิโนนี้ ?”“ใช่ เธอเป็นสาวดริงก์ทำงานอยู่ที่นี่” วิลเลี่ยมพูดพร้อมกับหัวเราะให้ตัวเองที่พลาดท่าให้กับผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ “แต่ก็ไม่คิดว่าจะ...”“ฮึ ! นายมัวแต่ไว้ใจผู้หญิงไป บางทีเธออาจะร้ายกาจกว่าที่นายเห็น” อันโตนีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบ“นั่นสินะ แต่ผมก็ยังอยากเจอเธออีกรอบ” วิลเลี่ยมกล่าว จริงๆ ก็รู้สึกโกรธอยู่ลึกๆ แต่เขาอยากจะเจอเธออีกรอบไม่รู้ว่าทำไม อาจเป็นเพราะติดใจหรือเธอไม่เหมือนใคร?“เธอสวยมากถึงที่นายอยากจะเจอให้ได้อีกรอบเลยอย่างงั้นหรือ” อันโตนีโอเอ่ยถามขึ้นวิลเลี่ยมหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาก่อน
last updateLast Updated : 2026-07-02
Read more
บทที่ 5
บ่ายวันรุ่งขึ้น...โรสมาทำงานตามปกติในตอนเช้า เธอสนใจกับเอกสารตรงหน้ามากกว่าชายหนุ่มเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ“โรส คืนนี้ผมกับคุณไปปาร์ตี้ที่บ้านไหม ?” สายตามองจอคอมพิวเตอร์มือนั้นจิ้มแป้นตัวอักษรไม่หยุด“ฉันไม่ว่าง” เธอตอบปฏิเสธไปโดยไม่คิดจะมองหน้าของชายหนุ่มที่ขักชวนแม้แต่น้อยความจริงแล้วเกรทตามจีบตั้งแต่ที่เข้ามาทำงานใหม่ ๆ ทว่าก็ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดียวที่เขาตามจีบ เธอก็เป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เขาอยากเก็บไว้ในสต็อกก็เท่านั้น“แต่งานนี้คุณใกล้เสร็จแล้วนี่ เออ..ผมคิดว่าเราสองคนน่าจะมีเวลาทำความรู้จักกันมากกว่านี้นะ” เกรทพูดขึ้นลึก ๆ ความหมายของเขาคือเชื่อมความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนร่วมงานโรสถอนหายใจออกมาก่อนที่จะหันมามองชายหนุ่มใบหน้าหล่อ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มผมสีดำน้ำตาล...ใช่แล้วเขาจัดว่าหล่อมากเลยด้วย มีสาว ๆ หลายคนอยากนอนกับเขาสักครั้งหนึ่งด้วยซ้ำไป แต่ไม่ใช่กับเธอ“เลิกคิดซะเกรท ฉันคิดว่าเราสองคนน่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน โอเคไหม ?” หญิงสาวยิ้มหวานให้กับเขาก่อนที่จะลุกขึ้นพร้อมกับเอกสารและทรัมไดร์ในมือ“เพื่อน ? แต่เราน่าจะเป็นมากกว่านั้นได้ ผมหมายถึงแฟน...ใช่แฟน !”“
last updateLast Updated : 2026-07-02
Read more
บทที่ 6
เกือบเที่ยงคืนกว่า ๆ แต่โรสก็ยังข่มตานอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งร้องโวยวายอยู่เพียงลำพัง สุดท้าย หญิงสาวเบื่อจึงเดินออกจากห้องลงมาอยู่ข้างล่าง เสียงร้องสะอื้นเบาๆ ดังมาจากภายในห้องครัว เธอเอื้อมมือไปเปิดไฟก่อนที่มองเห็นป้าโซเฟียนั่งขดตัวอยู่ข้าง ๆ มุมฝั่งหนึ่งของห้อง“ป้าคะ” เสียงสั่นของหญิงสาวมองผู้เป็นป้าด้วยความตกใจ หญิงสาวย่อตัวนั่งลงข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปหาโซเฟีย “ป้าเป็นอะไร...”“โรส...” นางโซเฟียส่ายหน้าไม่ตอบ เพราะไม่มีใครทำอะไรหล่อนมันเป็นกรรมเสียมากกว่า“ป้าคะมีเรื่องอะไรที่ทำให้ป้า...”โซเฟียเงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะมองหลานสาวเพียงคนเดียวด้วยความรักและห่วงใย “โรส ป้าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดร้ายแรง...หมอบอกว่าป้าต้องเขารับการปลูกถ่ายไขกระดูกให้เร็วที่สุด...ป้าขอโทษที่ปิดบังเรา ป้าคิดว่าเงินแค่นี้ที่มีจะสามารถรักษาพอ แต่ป้า...”“ไม่จริงใช่ไหมคะ ?” โรสถาม เธอไม่คิดว่าป้าที่เลี้ยงดูแลเธอมาแต่เด็กจะมาป่วยเป็นโรคร้ายทั้งที่ผ่านมาสุขภาพของป้าเธอแข็งแรงดีมาตลอด“ป้าคะ ป้าจะต้องหายนะคะ หนูจะดูแลและออกค่ารักษาทั้งหมดให้ป้าเอง”หญิงสาวขยับตัวเข้าไปกอดนางโซเฟีย เธ
last updateLast Updated : 2026-07-02
Read more
บทที่ 7
“ไม่ค่ะ คุณต้องบอกก่อน ไม่อย่างงั้นฉันก็ไม่ทำงานกับคุณ” โรสพูดขึ้นเธอจ้องมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง“งั้นก็แล้วแต่คุณตัดสินใจ ผมไม่ชอบบังคับใคร” อันโตนีโอพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจชายหนุ่มกำลังรู้ตัวว่าเขาไม่ควรที่จะถลำลึกไปมากกว่านี้ และเขาเองก็ไม่ชอบบังคับใครด้วยถ้าหากไม่เต็มใจมาเฟียหนุ่มมองเธอก่อนที่จะหมุนตัวเดินกลับไป โรสไม่มีทางเลือกเธอจำต้องเดินมาเพื่อดักหน้าและพูดให้รู้เรื่อง วินาทีนั้นความหวาดกลัวต่อเขาก็หายไปทันที“เดี๋ยวค่ะมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ คุณจะเดินหนีฉันไปไหน” อันโตนีโอเลิกคิ้วมองเธอ“คุย ?”“ใช่ค่ะ ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณจะให้ฉันทำงานอะไร”อันโตนีโอยิ้มเล่ห์ที่มุมปากนึกอยากลองอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาก้าวเข้าไปหาเธอในขณะที่หญิงสาวนั้นก็ค่อยขยับออกห่างที่ละนิด มือแกร่งนั้นเอื้อมไปดึงเธอเขามาประชิดแผ่นอกกว้าง ก่อนที่จะโอบเธอไว้“คุณ !”“คุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าผมจะให้คุณทำงานอะไร”เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งใบหน้านั้นยิ่งไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาเลย“ใช่ค่ะ” โรสตอบ “เออ...ปล่อยฉันด้วยค่ะ”“ผมกำลังให้คำตอบอยู่นี่ไง”โรสมองใช้มือทั้งสองข้างดันเขาออกห่าง“ไม่แล้ว ! ฉันไม่อยากท
last updateLast Updated : 2026-07-02
Read more
บทที่ 8
เช้าวันรุ่งขึ้นโรสพาป้าโซเฟียไปเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล ให้หลังอีกสามวันป้าของเธอจะเข้าบำบัดเคมีและปลูกถ่ายไขกระดูกซึ่งการปลูกถ่ายไขกระดูกนั้นป้าของเธอยังต้องรอจากทางแพทย์เก็บกระดูกจากของป้าเธอเพื่อแยกเซลล์ต้นกำเนิดและเซลล์เม็ดเลือดขาว อาจจะใช่เวลาถึงสี่หรือห้าวันภายในห้องพักคนป่วย โซเฟียนอนอยู่บนเตียงสีขาวในขณะที่โรสยืนอยู่ข้าง ๆ เตียงหลังจากที่พยาบาลนั้นเดินออกไป หญิงสาวจึงหันมายิ้มให้“โรส ความจริงแล้ว...”“ไม่ว่ายังไงป้าจะต้องหายนะคะ” เธอพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของผู้เป็นป้า “ป้าคะ ระหว่างที่ป้ารักษาตัว หนูจะไปทำงานที่เมืองนอกค่ะ”“หมายความว่ายังไง โรส...บอกป้ามาสิ ทำไมต้องไปทำงานไกลขนาดนั้นด้วย แล้วที่ไหน ? เพราะป้าใช่ไหม เพราะป้าทำให้หลานต้องลำบากใช่ไหม” นางโซเฟียพูดขึ้นมองสีหน้าของหลานสาวด้วยความไม่สบายใจ“ไม่ค่ะ ไม่เกี่ยวกับป้า หนูก็แค่อยากลองหางานที่มั่นคงทำเท่านั้นค่ะ ป้าไม่ต้องห่วงหนูนะคะ”หญิงสาวพูดเพื่อให้ผู้เป็นป้าสบายใจ“โรส ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น ป้าไม่อยากให้เราต้องลำบาก...”“ป้าคะ หนูจะดูแลตัวเองค่ะ ป้าอยู่ที่โรงพยาบาลต้องดูแลตัวเองมาก ๆ นะคะ หนูอาจจะต้องเดินท
last updateLast Updated : 2026-07-02
Read more
บทที่ 9
10 วันต่อมา...ณ. ประเทศอิตาลีหลังจากที่ลงเครื่องในสนามบินพร้อมกับบอดี้การ์ดคนสนิทที่เธอเคยตามเธอครั้นเมื่ออยู่บนรถเมล์ รถยนต์คันหรูสีดำราคาแพงจอดรออยู่หน้าสนามบิน โรสขึ้นรถไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ปริปากพูดหรือถามอะไรแม้แต่น้อยจนกระทั่งถึงคฤหาสน์สีขาวที่โอบล้อมด้วยสวนขนาดกว้างหญิงสาวลงจากรถเดินตามเข้ามาข้างในก่อนที่จะมีสาวใช้ วัยกลางคนเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้ายิ้มต้อนรับ“คุณซอฟฟ์ให้ฉันเตรียมห้องไว้ให้คุณแล้วค่ะ อีกสักครู่คงจะกลับมา”“เตรียมห้องหรือคะ ?” โรสถามเป็นภาษาอิตาเลียนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนจะหันไปหารอสซี “หมายความว่ายังไง ไหนบอกว่ามาคุยเรื่องงานก่อนไงล่ะ”“เจ้านายสั่งแค่ให้ผมพาคุณมาเท่านั้น” บอดี้การ์ดหนุ่มตอบ “มาร์ธาจะเป็นคนนำทางคุณไป”โรสพยักหน้าแทนคำตอบโดยไม่ปริปากถามสิ่งใดอีก ถึงจะให้เธอเช่าห้องที่นี่ก็คงที่จะเสียเงินมากอยู่ดีฉะนั้นการพักที่คฤหาสน์คงช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายไว้สำหรับรักษาป้าของเธอห้องพักอยู่ฝั่งของคฤหาสน์ โรสเดินตามทางพลางส่งสายตาไปรอบ ๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้ ความงามของธรรมชาติจากที่นี่ทำให้ดูผ่อนคลายไม่เบา สองเท้าก้าวเข้าไปข้างในอย่างช้า ๆ ห้องพัก
last updateLast Updated : 2026-07-02
Read more
บทที่ 10
โรสเดินออกมาจากห้อง หลังจากที่มีคนไปตามเธอมารับประทานอาหารเย็น มาร์ธาแม่บ้านวัยกลางคนเดินนำไปยังห้องอาหารของคฤหาสน์ โต๊ะอาหารหรูขนาดยาวรับรองคนนั่งได้ถึงสิบคน แต่มีเพียงอาหารที่จัดเสิร์ฟสำหรับเพียงคนเดียว“เออ...คุณซอฟฟ์ไปไหนเหรอคะ” โรสนั่งลงและเอ่ยถามมาร์ธาเดินไปหยิบโถข้าวเพื่อตักใส่จาน “ห้องนี้จัดให้คุณค่ะ ส่วนมากเจ้านายจะไม่ทานร่วมกับแขกคนอื่นเท่าไหร่ค่ะ” เมื่อได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็เงียบไปโดยไม่ถามอะไรให้มากความ แต่ในใจก็คิดว่า...เขาไม่เคยทานอาหารร่วมโต๊ะกับใครเลยอย่างงั้นหรือ ?“คฤหาสน์ฝั่งด้านนี้เหมือนเป็นที่รับรองสำหรับแขกค่ะ”มาร์ธาพูดต่อไปโดยที่โรสได้แค่พยักหน้าไม่ถามอะไรต่อ พอมองอาหารตรงหน้าที่หรูที่ถูกเตรียมมาอย่างดีก็รู้สึกอิ่มแล้ว“ถ้าคุณแอนเดลียมีอะไรก็เรียกฉันได้นะคะ”มาร์ธาพูดจบก็เดินออกจากห้องไปหลังจากที่รับประทานอาหารมื้อเย็นเสร็จแล้ว หญิงสาวเดินกลับมาที่ห้อง เธอรู้สึกแปลกกับการที่อยู่ที่นี่ ปกติเวลาแบบนี้ในลาสเวกัสเธอจะอยู่กาสิโน...แต่ที่นี่เธอกลับรู้สึกว่างโรสนั่งอยู่ในห้องได้เพียงแต่แค่ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง นั่งนอนเล่นอยู่ในห้องได้ไม่นานแต่ก็ออกมาเดินเล่นข้างน
last updateLast Updated : 2026-07-02
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status