Masukเมื่อสาวสายอ่อยสิบแปดมงกุฎได้รับข้อเสนอของมาเฟียหนุ่ม เธอจะต้องทำอย่างไร เพราะเงินเป็นสาเหตุที่ทำให้หนีไม่พ้นจากพันธนาการเขา !
Lihat lebih banyakลาสเวกัสเสน่ห์แห่งความบันเทิงของนักท่องเที่ยวในยามราตรีที่ผู้คนหลงใหลกันเข้ามา เสียงเพลงจากในกาสิโนหรูดังเกริกก้องไปทั่วทั้งในและนอกบริเวณรอบ ๆ ผีเสื้อราตรีมากมายอยู่ใน ชุดเดรสวาวแวบส่งสายตายั่วยวนแขกแต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเสียงเชียร์จากการเล่นไพ่โป๊กเกอร์ที่มาจากโต๊ะใหญ่กลางกาสิโน
ถัดไปอีกมุมหนึ่งของกาสิโนก็ดูเร่าร้อนไม่แพ้กัน ชายหนุ่มใบหน้าคม ผมสีน้ำตาลดำ ดวงตาสีเทามีเสน่ห์จ้องมองหญิงสาวที่อยู่ข้างตัวด้วยสายตาหยาดเยิ้ม อกอวบอิ่มล้นออกมาจากชุดเดรส สีชมพูสด เธอส่งสายตายิ้มให้กับเขาแทบทำให้ชายหนุ่มละลายในทันที จากสาวนั่งดริงก์ยอมมานอนกับเขาด้วยแน่นอนว่าจ่ายค่าตัวให้กับเธอไม่ใช่น้อย ๆ วิลเลี่ยม หนุ่มเจ้าสำราญลูกค้าขาประจำกาสิโนแห่งนี้ อดใจแทบไม่ไหวกับหญิงสาวตรงหน้า เขาแทบอยากจะอุ้มเธอขึ้นไปยังห้องที่เปิดไว้ทันที “เดี๋ยวฉันมานะคะ” เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป ทันทีที่เดินออกห่างหญิงสาวถอดสีหน้าดูรังเกียจ เธอเดินออกมายืนเพียงลำพังข้างนอกของกาสิโนที่เสียงดังจนแก้วหูแทบแตก “ไง ! หาตั้งนานมาทำอะไรอยู่ตรงนี้” เสียงเอ่ยทักทำให้เธอสะดุ้งพร้อมกับหันไปมองหญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกสีดำผมลอน- สีน้ำตาลแดงที่ส่งยิ้มหวานให้อย่างเป็นมิตร “เปล่า ฉันก็แค่ออกมาสูดอากาศเฉย ๆ” เธอตอบ “งั้นเหรอ อะนี่...” เมื่อพูดจบก็ล้วงกระเป๋าหยิบขวดเล็ก ๆ ส่งให้กับหญิงสาว “ฉันว่าเธอไม่ควรรับแขก แล้วคิดยังไงถึงรับแขกละเนี่ย ปกติเธอปฏิเสธตลอดนี่ แค่นั่งดริงก์กับเขาเธอก็รังเกียจจะตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” “แค่ลองดูน่ะ” หญิงสาวตอบ “แล้วฉันต้องใช้ยังไง” “ทาไว้บนตัวเธอแหละ ยาสลบเบา ๆ เอง” อีกฝ่ายแนะนำ เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ “งั้นฉันเข้าไปข้างในก่อนนะ” “โอเค โชคดีละกัน” เธอเดินเข้ามาข้างในกาสิโนอีกครั้ง หลังจากหายร่วมไปเกือบสิบห้านาที หญิงสาวปั้นยิ้มหวานให้ชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ ก่อนนั่งลงข้างๆ เขา ชายหนุ่มขยับตัวเขามาพร้อมกับใส่สร้อยเพชรให้ “คุณชอบไหม ?” “ให้ฉันเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงหวาน “ครับ” เขาตอบ “คุณอยากได้อะไรอีกไหม? ผมยินดีให้คุณ” “งั้นฉันจะบอกคุณแต่ว่าไม่ใช่ตอนนี้...” เธอขยับตัวเขามาเบียดชิดเขามากขึ้น “อุ้มขึ้นไปที่ห้องสิคะ แล้วฉันจะบอกคุณว่าต้องการอะไร” วิลเลี่ยมลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มหญิงสาวขึ้นเข้าไปในลิฟต์โดยไม่รอช้า “คนสวย คุณอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม ?” วิลเลี่ยมเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนขึ้นที่ละชั้น เธอมองเขาพร้อมกับยิ้มหวานให้ “ถ้าฉันขอคุณจะให้ฉันได้หมดใช่ไหมคะ” “แน่นอนคนสวย ผมให้คุณได้ทุกอย่าง คุณอยากได้บ้าน คอนโดหรือว่ารถหรู ๆ เสื้อผ้าสวย ๆ ดีล่ะ” พูดจบพอดีกับที่ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก้าวเท้าออกพร้อมส่งสายตามองร่างของหญิงสาวปานจะกลืนกิน “แล้วแต่คุณเลยค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมกับยิ้มหวานให้เขา ไม่นานนักวิลเลี่ยมหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง ชายหนุ่มล้วงมือหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋ากางเกงเสียบเข้าไปในช่อง ประตูห้อง สวีตหรูราคาแพงเปิดออก เขาไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปพร้อมกับปิดประตูลงอย่างรวดเร็วสองเท้าก้าวตรงไปที่โซฟาก่อนที่วางหญิงสาวลงพร้อมกับมือที่ทาบลงบนโซฟาเพื่อกันไม่ให้หนี สายตาหวานมองเขาอย่างตกใจแต่ก็ยิ้มหวานสู้ มือยกขึ้นดันที่แผ่นอกของชายหนุ่ม “อย่าเพิ่งสิคะ คุณยังไม่ให้ทิปฉันคืนนี้เลยนะคะ ปกติสาว ๆ ของคุณเธอได้ก่อนที่จะ...” “ค่อยให้นะ ตอนนี้ผมแทบอยากจะ....” สีหน้าของชายหนุ่มนั้นแทบอยากจะฟัดหญิงสาวใต้ร่างใจจะขาด “ก็ใช่สิคะ ฉันก็แค่...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ จนวิลเลี่ยมใจอ่อนยอมขยับตัวลุกขึ้นพร้อมกับหยิบกระเป๋าตังส่งเงินจำนวนหนึ่งที่มากพอสมควรให้กับเธอ หญิงสาวรับเงินจำนวนหนึ่งมาเก็บพอดีกับที่ชายหนุ่มรุกอีกครั้งแต่มือของเธอผลักดันอกพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้ “ให้ฉันเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” วิลเลี่ยมหยุดชะงักลงอีกครั้ง เขาส่งสายตามองหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่าง “นะคะ” เธอพูดอ้อนชายหนุ่มพร้อมส่งสายตาหวานให้จนต้องใจอ่อนยอมลุกขึ้น หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนที่จะดันตัวเองลุกขึ้นจากโซฟา เธอเดินเข้าไปหอมแก้มเขาแล้วผละออกเดินเข้าห้องน้ำ กระจกบานใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าสะท้อนใบหน้าสวยงดงามของเธอ หญิงสาวเอื้อมมือเข้าไปที่ก๊อกน้ำ เซ็นเซอร์สีแดงทำงาน น้ำเย็นๆ ไหลสู้ฝ่ามือของเธออย่างแรง ก่อนที่จะหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดมือให้เรียบร้อย หญิงสาวหยิบขวดสีน้ำตาลเล็กๆ ออกมาจากชุดเกาะสีชมพูที่แนบไว้ตรงหน้าอกของเธอ ก่อนที่จะเปิดฝาขวดออกพร้อมกับเทน้ำข้างในขวดออกมาทีละนิดลูบไปตามต้นคอ แขน และหน้าอกของเธอก่อนที่จะส่องกระจกอีกครั้งหนึ่งแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ วิลเลี่ยมมองหญิงสาวที่เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับรอยยิ้มหวานส่งให้เธอ ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าหมดมีเพียงแค่ผ้าขนหนูเท่านั้นที่ปิดบังช่วงล่างของเขา ทันทีที่หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มรวบตัวของเธอขึ้นเดินตรงไปที่เตียงทันทีอย่างไม่รอช้า ใบหน้าหล่อของเขาซุกลงที่เนินอกอวบ ปลายลิ้นไล่สัมผัสดั่งอาหารมื้อค่ำอันโอชะ “ทำไมถึงรีบร้อนจังคะ คุณนัดสาวอื่นที่ไหนไว้อีกหรือคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อดูน้อยใจ “ไม่มีเลยคนสวย คืนนี้ผมอยากอยู่กับคุณทั้งคืนนาน ๆ” เขาตอบพร้อมกับมือที่เลื่อนขึ้นจากสะโพกมาปลดซิบชุดเดรสที่หลัง “จริงหรือคะ” เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงหวาน “ครับ” เขาตอบพร้อมกับเลื่อนมาขึ้นมาที่สะโพกสวยของหญิงสาว ใบหน้าซุกไซ้อกอิ่มจนพอใจก่อนที่จะไล่ปลายลิ้นมายังไหล่มนของเธอพลางกระซิบถาม “เราสองคนกำลังมีความสุขด้วยกันนะ ที่รัก” “งั้นหรือคะ...” ฟุบ! ใบหน้าของชายหนุ่มซุกลงที่อกของเธออย่างพอดีพร้อมกับเสียงหายใจหอบที่สม่ำเสมอ หญิงสาวใช้มือดันร่างเพื่อสะกิดเขาให้แน่ใจว่าหลับไปเรียบร้อยแล้ว เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนที่จะรวบรวมแรงและกำลังทั้งหมดที่มีผลักเขาออกทันที หญิงสาวรีบลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าทุกอย่างของตัวเองให้เรียบร้อยพร้อมกับรีบเดินออกจากห้องสวีทไปอย่างรวดเร็วโรสกลับมาถึงบ้านราว ๆ หกโมงเย็น หลังจากที่ไปเยี่ยมป้าโซเฟียแล้วแวะซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเสร็จ หญิงสาวเดินเข้ามาในบ้านเปิดไฟและตรงไปที่ห้องครัวทันทีเพื่อวางของบนโต๊ะและจัดเก็บของในบางส่วน อีกส่วนคืออาหารมื้อเย็นของวันนี้ หญิงสาวเตรียมตั้งเตาหันผักแต่ทว่าเสียงกริ๊งหน้าบ้านก็ดังขึ้นรัวติดกันหลายครั้งจนต้องหยุดวางมือและเดินไปดู สายตามองส่องผ่านช่องตาไก่มองคนที่ยืนอยู่ด้วยความตกใจพลั้งนึกว่าตัวเองคงคิดถึงชายหนุ่มจนตาฝาด “คุณไม่คิดจะเปิดประตูให้ผมงั้นเหรอ” เสียงของเขา...! โรสตัวสั่นสะท้านพลางถอยหลังออกห่างเพื่อตั้งสติ ว่ามันไม่ใช่ความฝันที่เธอกำลังคิดถึงเขา แต่นี่เป็นความจริง ชายหนุ่มอยู่ตรงหน้าเธอห่างกันเพียงประตูที่กั้นอยู่เท่านั้น มือสั่นเอื้อมไปปลดกลอนแล้วเปิดประตูออก “ให้ผมเข้าไปได้ไหม ?” อันโตนีโอเอ่ยถามพลางสบตามองหญิงสาวตรงหน้า โรสส่ายหน้าปฏิเสธ “คุณมาทำอะไรคะ” “มาหาคุณ” ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัว “ผมคิดถึงคุณ แม้จะแค่วันเดียวที่ไม่ได้อยู่กับคุณ ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนบ้า” อันโตนีโอพูดโดยที่ไม่ปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง เขายอมรับว
ก่อนหน้านั้น 5 ชั่วโมงด้วยความล้าจากงานทั้งวัน ทำให้วิลเลี่ยมตัดสินใจที่จะไปผ่อนคลายในกาสิโนสักสามสี่ชั่วโมงก่อนที่จะกลับคฤหาสน์ ขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของสาว ๆ นั้นเสียงโทรศัพท์จากอันโตนีโอญาติผู้พี่โทร.เข้ามาหา...แน่นอนว่าคงจะไม่พ้นเรื่องเดิมคืออาการของนางโซเฟียที่ให้ดูแลอย่างห่างๆ‘ที่โรงพยาบาลรายงานว่าคุณโซเฟียอาการดีขึ้น’ วิลเลี่ยมตอบปลายสายทันทีโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันกล่าวอะไร[ฉันไม่ได้โทรมาถามนายเรื่องนี้]‘แล้วเรื่องอะไรครับ ?’ วิเลี่ยมเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ[โรสคงกลับถึงเวกัสวันนี้...ฉันจะฝากนายให้ดูแลด้วย]ดูแล !! อยากจะถามอันโตนีโอเสียงจริงว่าทำไมไม่มาดูแลเอง...ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าสนิทกันมาแต่ไหนแต่ไรจะไม่มีทางทำให้ขนาดนี้หรอก‘ทำไมผมต้องดูแลเธอ ?’[ฉันเป็นห่วง กลัวว่าโรสจะไปที่กาสิโนอีก]วิลเลี่ยมถอนหายใจออกมาก่อนเอ่ยถามทันทีว่า‘เป็นห่วง ? แล้วให้ผมดูแลเนี่ยนะ !’[ใช่]‘นี่เป็นคำสั่งหรือคำของร้อง ?’วิลเลี่ยมเอ่ยถาม เพราะนอกจากจะหงุดหงิดและเจ็บใจญาติผู้
ณ. กาสิโนเสียงดนตรีดังทุกค่ำคืนในเวกัสย่านกาสิโนหรูที่มีนักท่องเที่ยวและผีเสื้อราตรีมากมายต่างมาแสวงหาความสุขใส่ตัว หญิงสาวนั่งดื่นอยู่บนเคาน์เตอร์เพียงลำพัง สายตากวาดมองรอบด้วยความเคยชิน จะว่าไปก็รู้สึกนานเหมือนกันที่ไม่ได้เข้ามาเที่ยวในสถานบันเทิงแบบนี้“เฮ !! โรส” เสียงทักทำให้หญิงสาวหันไปมองเกรท อดีตเพื่อนร่วมงานหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมกับสองสาว“คุณสวยมาก” นั่นถือเป็นคำชม ทว่าโรสมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ ก่อนที่จะหันกลับไปสนใจแก้วตรงหน้า เกรทปล่อยสองสาวที่อยู่ข้างตัวออกและเดินเข้ามานั่งข้างโรสแทน“คุณหายไปไหนมา เจ้านายบอกคุณลาออก”เกรทรีบถามขึ้นทันที ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มมาดื่ม“ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ”โรสวางแก้วลงแล้วขยับตัวลุกขึ้น“คุณจะไปไหน ?”เกรทเอื้อมมือไปคว้าต้นแขนของหญิงสาวไว้โรสส่งสายตามองด้วยความไม่พอใจ “ปล่อยค่ะ”เกรทมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาสีเปลี่ยนไป เพราะว่าต้องการนอนกับเธอและหลายครั้งแล้วที่โดนเจ้าตัวปฏิเสธมาตลอด แต่ครั้งนี
พระอาทิตย์เริ่มลับของฟ้า...บอดี้การ์ดหนุ่มนำเอกสารที่ต้องเซ็นเดินเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานของประธานหนุ่มหลังจากที่ออกไปได้ไม่ถึงยี่สิบนาที รู้อยู่แล้ววันนี้สีหน้าของเจ้านายดูไม่มีความสุขทั้งยังหม่องเศร้าด้วยทันตา และมาร์ธาเองก็โทรมาถามเรื่องอาหารมื้อเย็นที่ต้องเตรียมแต่ปรากฏว่าได้รับคำสั่งให้งดทำอาหารมื้อเย็นทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติเลยจริง ๆ เพราะเมื่อก่อนทุกเย็นหลังเลิกงานอันโตนีโอจะไปกาสิโนและวันนี้ก็เช่นกันรอสซีเดินออกจากบริษัทขับรถกลับบ้านดั่งเช่นทุกวัน ทันทีที่เปิดประตูออกกลิ่นหอมอาการมื้อค่ำลอยโชยแตะจมูก ทำให้รู้ว่าอาหารมื้อเย็นถูกเตรียมไว้เสร็จแล้ว ชายหนุ่มเดินไปที่โต๊ะอาหารมองอาหารมื้อเย็นที่น่าทานในขณะที่ไลลาเดินเข้ามาหาพอดี“กลับมาแล้วหรือคะ ?” หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นเสียงใส“ใช่” ชายหนุ่มตอบก่อนเอ่ยถามต่อไป “วันนี้คุณเลิกงานเร็วเหรอ”“ก็ประมาณนั้นค่ะ เพิ่งกลับมาได้ไม่ถึงชั่วโมงค่ะ คิดว่าคุณจะกลับดึกสักอีก” ไลลาพูดพลางถอดผ้ากันเปื้อนออกวางไว้ที่โต๊ะ“ผมทำงานเสร็จไว” รอสซีตอบแม้จะเป็