จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย

ภายในห้องทำงานกว้างบรรยากาศเต็มไปด้วยความขุ่นมัว เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างถูกประดับด้วยยี่ห้อที่มีชื่อจากปารีส เสียงนิ้วเคาะบนเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงเป็นจังหวะตามอารมณ์ของคนที่นั่งอยู่ วิลเลี่ยมแทบโมโหระเบิดเมื่อรู้ว่าเขาตื่นขึ้นมาในเข้าวันรุ่งขึ้นเสื้อผ้ายังอยู่ครบ แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนที่สลบไปง่าย ๆ ในตอนกำลังร่วมกิจกรรมกับผู้หญิง เขาโดนเธอวางยานอนหลับ ! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป“นายตามจับเธอไม่ได้ ?” วิลเลี่ยมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ความรู้สึกขุ่นเคืองและโกรธทำให้เขาพูดแทบไม่ถูก มันเป็นครั้งแรกที่เขาถูกกระทำแบบนี้ !“ขอโทษครับนาย แต่เธอวิ่งเร็วมากเลยครับ ผมตามเธอไม่ทัน” ชาร์ลีตอบด้วยน้ำเสียงเข้ม“นายสองคนวิ่งตามผู้หญิงคนเดียวไม่ทัน ?”“นายครับ” เสียงของบอดี้การ์ดอีกคนเดินเข้ามาแล้วพูดแทรกขึ้นเล่นเอาอีกสองคนที่ยืนอยู่เสียวสันหลังหากเป็นเรื่องที่ชวนโมโหอีกแน่นอนว่าเขาทั้งสองมีสิทธิ์ที่จะถูกหักเงินเดือน“มีอะไร” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงฉุน“คุณซอฟฟ์มาพบครับ รออยู่ที่ห้องรับรองครับ” ริคกล่าวบอกเจ้านายหนุ่ม วิลเลี่ยมพยักหน้ารับก่อนที่จะลุกขึ้น ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาชาร์ลีพร้

บ่ายวันรุ่งขึ้น...โรสมาทำงานตามปกติในตอนเช้า เธอสนใจกับเอกสารตรงหน้ามากกว่าชายหนุ่มเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ“โรส คืนนี้ผมกับคุณไปปาร์ตี้ที่บ้านไหม ?” สายตามองจอคอมพิวเตอร์มือนั้นจิ้มแป้นตัวอักษรไม่หยุด“ฉันไม่ว่าง” เธอตอบปฏิเสธไปโดยไม่คิดจะมองหน้าของชายหนุ่มที่ขักชวนแม้แต่น้อยความจริงแล้วเกรทตามจีบตั้งแต่ที่เข้ามาทำงานใหม่ ๆ ทว่าก็ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดียวที่เขาตามจีบ เธอก็เป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เขาอยากเก็บไว้ในสต็อกก็เท่านั้น“แต่งานนี้คุณใกล้เสร็จแล้วนี่ เออ..ผมคิดว่าเราสองคนน่าจะมีเวลาทำความรู้จักกันมากกว่านี้นะ” เกรทพูดขึ้นลึก ๆ ความหมายของเขาคือเชื่อมความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนร่วมงานโรสถอนหายใจออกมาก่อนที่จะหันมามองชายหนุ่มใบหน้าหล่อ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มผมสีดำน้ำตาล...ใช่แล้วเขาจัดว่าหล่อมากเลยด้วย มีสาว ๆ หลายคนอยากนอนกับเขาสักครั้งหนึ่งด้วยซ้ำไป แต่ไม่ใช่กับเธอ“เลิกคิดซะเกรท ฉันคิดว่าเราสองคนน่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน โอเคไหม ?” หญิงสาวยิ้มหวานให้กับเขาก่อนที่จะลุกขึ้นพร้อมกับเอกสารและทรัมไดร์ในมือ“เพื่อน ? แต่เราน่าจะเป็นมากกว่านั้นได้ ผมหมายถึงแฟน...ใช่แฟน !”“

“ไม่ค่ะ คุณต้องบอกก่อน ไม่อย่างงั้นฉันก็ไม่ทำงานกับคุณ” โรสพูดขึ้นเธอจ้องมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคือง“งั้นก็แล้วแต่คุณตัดสินใจ ผมไม่ชอบบังคับใคร” อันโตนีโอพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจชายหนุ่มกำลังรู้ตัวว่าเขาไม่ควรที่จะถลำลึกไปมากกว่านี้ และเขาเองก็ไม่ชอบบังคับใครด้วยถ้าหากไม่เต็มใจมาเฟียหนุ่มมองเธอก่อนที่จะหมุนตัวเดินกลับไป โรสไม่มีทางเลือกเธอจำต้องเดินมาเพื่อดักหน้าและพูดให้รู้เรื่อง วินาทีนั้นความหวาดกลัวต่อเขาก็หายไปทันที“เดี๋ยวค่ะมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ คุณจะเดินหนีฉันไปไหน” อันโตนีโอเลิกคิ้วมองเธอ“คุย ?”“ใช่ค่ะ ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณจะให้ฉันทำงานอะไร”อันโตนีโอยิ้มเล่ห์ที่มุมปากนึกอยากลองอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาก้าวเข้าไปหาเธอในขณะที่หญิงสาวนั้นก็ค่อยขยับออกห่างที่ละนิด มือแกร่งนั้นเอื้อมไปดึงเธอเขามาประชิดแผ่นอกกว้าง ก่อนที่จะโอบเธอไว้“คุณ !”“คุณอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าผมจะให้คุณทำงานอะไร”เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งใบหน้านั้นยิ่งไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาเลย“ใช่ค่ะ” โรสตอบ “เออ...ปล่อยฉันด้วยค่ะ”“ผมกำลังให้คำตอบอยู่นี่ไง”โรสมองใช้มือทั้งสองข้างดันเขาออกห่าง“ไม่แล้ว ! ฉันไม่อยากท

10 วันต่อมา...ณ. ประเทศอิตาลีหลังจากที่ลงเครื่องในสนามบินพร้อมกับบอดี้การ์ดคนสนิทที่เธอเคยตามเธอครั้นเมื่ออยู่บนรถเมล์ รถยนต์คันหรูสีดำราคาแพงจอดรออยู่หน้าสนามบิน โรสขึ้นรถไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ปริปากพูดหรือถามอะไรแม้แต่น้อยจนกระทั่งถึงคฤหาสน์สีขาวที่โอบล้อมด้วยสวนขนาดกว้างหญิงสาวลงจากรถเดินตามเข้ามาข้างในก่อนที่จะมีสาวใช้ วัยกลางคนเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้ายิ้มต้อนรับ“คุณซอฟฟ์ให้ฉันเตรียมห้องไว้ให้คุณแล้วค่ะ อีกสักครู่คงจะกลับมา”“เตรียมห้องหรือคะ ?” โรสถามเป็นภาษาอิตาเลียนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนจะหันไปหารอสซี “หมายความว่ายังไง ไหนบอกว่ามาคุยเรื่องงานก่อนไงล่ะ”“เจ้านายสั่งแค่ให้ผมพาคุณมาเท่านั้น” บอดี้การ์ดหนุ่มตอบ “มาร์ธาจะเป็นคนนำทางคุณไป”โรสพยักหน้าแทนคำตอบโดยไม่ปริปากถามสิ่งใดอีก ถึงจะให้เธอเช่าห้องที่นี่ก็คงที่จะเสียเงินมากอยู่ดีฉะนั้นการพักที่คฤหาสน์คงช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายไว้สำหรับรักษาป้าของเธอห้องพักอยู่ฝั่งของคฤหาสน์ โรสเดินตามทางพลางส่งสายตาไปรอบ ๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้ ความงามของธรรมชาติจากที่นี่ทำให้ดูผ่อนคลายไม่เบา สองเท้าก้าวเข้าไปข้างในอย่างช้า ๆ ห้องพัก