LOGINเมื่อสาวสายอ่อยสิบแปดมงกุฎได้รับข้อเสนอของมาเฟียหนุ่ม เธอจะต้องทำอย่างไร เพราะเงินเป็นสาเหตุที่ทำให้หนีไม่พ้นจากพันธนาการเขา !
View Moreลาสเวกัสเสน่ห์แห่งความบันเทิงของนักท่องเที่ยวในยามราตรีที่ผู้คนหลงใหลกันเข้ามา เสียงเพลงจากในกาสิโนหรูดังเกริกก้องไปทั่วทั้งในและนอกบริเวณรอบ ๆ ผีเสื้อราตรีมากมายอยู่ใน ชุดเดรสวาวแวบส่งสายตายั่วยวนแขกแต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเสียงเชียร์จากการเล่นไพ่โป๊กเกอร์ที่มาจากโต๊ะใหญ่กลางกาสิโน
ถัดไปอีกมุมหนึ่งของกาสิโนก็ดูเร่าร้อนไม่แพ้กัน ชายหนุ่มใบหน้าคม ผมสีน้ำตาลดำ ดวงตาสีเทามีเสน่ห์จ้องมองหญิงสาวที่อยู่ข้างตัวด้วยสายตาหยาดเยิ้ม อกอวบอิ่มล้นออกมาจากชุดเดรส สีชมพูสด เธอส่งสายตายิ้มให้กับเขาแทบทำให้ชายหนุ่มละลายในทันที จากสาวนั่งดริงก์ยอมมานอนกับเขาด้วยแน่นอนว่าจ่ายค่าตัวให้กับเธอไม่ใช่น้อย ๆ วิลเลี่ยม หนุ่มเจ้าสำราญลูกค้าขาประจำกาสิโนแห่งนี้ อดใจแทบไม่ไหวกับหญิงสาวตรงหน้า เขาแทบอยากจะอุ้มเธอขึ้นไปยังห้องที่เปิดไว้ทันที “เดี๋ยวฉันมานะคะ” เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป ทันทีที่เดินออกห่างหญิงสาวถอดสีหน้าดูรังเกียจ เธอเดินออกมายืนเพียงลำพังข้างนอกของกาสิโนที่เสียงดังจนแก้วหูแทบแตก “ไง ! หาตั้งนานมาทำอะไรอยู่ตรงนี้” เสียงเอ่ยทักทำให้เธอสะดุ้งพร้อมกับหันไปมองหญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกสีดำผมลอน- สีน้ำตาลแดงที่ส่งยิ้มหวานให้อย่างเป็นมิตร “เปล่า ฉันก็แค่ออกมาสูดอากาศเฉย ๆ” เธอตอบ “งั้นเหรอ อะนี่...” เมื่อพูดจบก็ล้วงกระเป๋าหยิบขวดเล็ก ๆ ส่งให้กับหญิงสาว “ฉันว่าเธอไม่ควรรับแขก แล้วคิดยังไงถึงรับแขกละเนี่ย ปกติเธอปฏิเสธตลอดนี่ แค่นั่งดริงก์กับเขาเธอก็รังเกียจจะตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” “แค่ลองดูน่ะ” หญิงสาวตอบ “แล้วฉันต้องใช้ยังไง” “ทาไว้บนตัวเธอแหละ ยาสลบเบา ๆ เอง” อีกฝ่ายแนะนำ เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ “งั้นฉันเข้าไปข้างในก่อนนะ” “โอเค โชคดีละกัน” เธอเดินเข้ามาข้างในกาสิโนอีกครั้ง หลังจากหายร่วมไปเกือบสิบห้านาที หญิงสาวปั้นยิ้มหวานให้ชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ ก่อนนั่งลงข้างๆ เขา ชายหนุ่มขยับตัวเขามาพร้อมกับใส่สร้อยเพชรให้ “คุณชอบไหม ?” “ให้ฉันเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงหวาน “ครับ” เขาตอบ “คุณอยากได้อะไรอีกไหม? ผมยินดีให้คุณ” “งั้นฉันจะบอกคุณแต่ว่าไม่ใช่ตอนนี้...” เธอขยับตัวเขามาเบียดชิดเขามากขึ้น “อุ้มขึ้นไปที่ห้องสิคะ แล้วฉันจะบอกคุณว่าต้องการอะไร” วิลเลี่ยมลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มหญิงสาวขึ้นเข้าไปในลิฟต์โดยไม่รอช้า “คนสวย คุณอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม ?” วิลเลี่ยมเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนขึ้นที่ละชั้น เธอมองเขาพร้อมกับยิ้มหวานให้ “ถ้าฉันขอคุณจะให้ฉันได้หมดใช่ไหมคะ” “แน่นอนคนสวย ผมให้คุณได้ทุกอย่าง คุณอยากได้บ้าน คอนโดหรือว่ารถหรู ๆ เสื้อผ้าสวย ๆ ดีล่ะ” พูดจบพอดีกับที่ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก้าวเท้าออกพร้อมส่งสายตามองร่างของหญิงสาวปานจะกลืนกิน “แล้วแต่คุณเลยค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมกับยิ้มหวานให้เขา ไม่นานนักวิลเลี่ยมหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง ชายหนุ่มล้วงมือหยิบคีย์การ์ดในกระเป๋ากางเกงเสียบเข้าไปในช่อง ประตูห้อง สวีตหรูราคาแพงเปิดออก เขาไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปพร้อมกับปิดประตูลงอย่างรวดเร็วสองเท้าก้าวตรงไปที่โซฟาก่อนที่วางหญิงสาวลงพร้อมกับมือที่ทาบลงบนโซฟาเพื่อกันไม่ให้หนี สายตาหวานมองเขาอย่างตกใจแต่ก็ยิ้มหวานสู้ มือยกขึ้นดันที่แผ่นอกของชายหนุ่ม “อย่าเพิ่งสิคะ คุณยังไม่ให้ทิปฉันคืนนี้เลยนะคะ ปกติสาว ๆ ของคุณเธอได้ก่อนที่จะ...” “ค่อยให้นะ ตอนนี้ผมแทบอยากจะ....” สีหน้าของชายหนุ่มนั้นแทบอยากจะฟัดหญิงสาวใต้ร่างใจจะขาด “ก็ใช่สิคะ ฉันก็แค่...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ จนวิลเลี่ยมใจอ่อนยอมขยับตัวลุกขึ้นพร้อมกับหยิบกระเป๋าตังส่งเงินจำนวนหนึ่งที่มากพอสมควรให้กับเธอ หญิงสาวรับเงินจำนวนหนึ่งมาเก็บพอดีกับที่ชายหนุ่มรุกอีกครั้งแต่มือของเธอผลักดันอกพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้ “ให้ฉันเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” วิลเลี่ยมหยุดชะงักลงอีกครั้ง เขาส่งสายตามองหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่าง “นะคะ” เธอพูดอ้อนชายหนุ่มพร้อมส่งสายตาหวานให้จนต้องใจอ่อนยอมลุกขึ้น หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมา ก่อนที่จะดันตัวเองลุกขึ้นจากโซฟา เธอเดินเข้าไปหอมแก้มเขาแล้วผละออกเดินเข้าห้องน้ำ กระจกบานใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าสะท้อนใบหน้าสวยงดงามของเธอ หญิงสาวเอื้อมมือเข้าไปที่ก๊อกน้ำ เซ็นเซอร์สีแดงทำงาน น้ำเย็นๆ ไหลสู้ฝ่ามือของเธออย่างแรง ก่อนที่จะหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดมือให้เรียบร้อย หญิงสาวหยิบขวดสีน้ำตาลเล็กๆ ออกมาจากชุดเกาะสีชมพูที่แนบไว้ตรงหน้าอกของเธอ ก่อนที่จะเปิดฝาขวดออกพร้อมกับเทน้ำข้างในขวดออกมาทีละนิดลูบไปตามต้นคอ แขน และหน้าอกของเธอก่อนที่จะส่องกระจกอีกครั้งหนึ่งแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ วิลเลี่ยมมองหญิงสาวที่เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับรอยยิ้มหวานส่งให้เธอ ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าหมดมีเพียงแค่ผ้าขนหนูเท่านั้นที่ปิดบังช่วงล่างของเขา ทันทีที่หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มรวบตัวของเธอขึ้นเดินตรงไปที่เตียงทันทีอย่างไม่รอช้า ใบหน้าหล่อของเขาซุกลงที่เนินอกอวบ ปลายลิ้นไล่สัมผัสดั่งอาหารมื้อค่ำอันโอชะ “ทำไมถึงรีบร้อนจังคะ คุณนัดสาวอื่นที่ไหนไว้อีกหรือคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อดูน้อยใจ “ไม่มีเลยคนสวย คืนนี้ผมอยากอยู่กับคุณทั้งคืนนาน ๆ” เขาตอบพร้อมกับมือที่เลื่อนขึ้นจากสะโพกมาปลดซิบชุดเดรสที่หลัง “จริงหรือคะ” เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงหวาน “ครับ” เขาตอบพร้อมกับเลื่อนมาขึ้นมาที่สะโพกสวยของหญิงสาว ใบหน้าซุกไซ้อกอิ่มจนพอใจก่อนที่จะไล่ปลายลิ้นมายังไหล่มนของเธอพลางกระซิบถาม “เราสองคนกำลังมีความสุขด้วยกันนะ ที่รัก” “งั้นหรือคะ...” ฟุบ! ใบหน้าของชายหนุ่มซุกลงที่อกของเธออย่างพอดีพร้อมกับเสียงหายใจหอบที่สม่ำเสมอ หญิงสาวใช้มือดันร่างเพื่อสะกิดเขาให้แน่ใจว่าหลับไปเรียบร้อยแล้ว เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนที่จะรวบรวมแรงและกำลังทั้งหมดที่มีผลักเขาออกทันที หญิงสาวรีบลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าทุกอย่างของตัวเองให้เรียบร้อยพร้อมกับรีบเดินออกจากห้องสวีทไปอย่างรวดเร็วหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเงยหน้าสบตาอันโตนีโอ“ไม่มีค่ะ ฉันไม่มีเรื่องปิดบังคุณ”แม้จะพูดว่าไม่มีแต่กลับตัดพ้อจนเห็นได้ชัด“โกหก”“ฉันเปล่าโกหกค่ะ คุณกำลังจับผิดฉันค่ะและฉันก็ไม่ใช่นักโทษ” หญิงสาวเริ่มเถียงเพราะอยากให้ชายหนุ่มเดินออกจากห้องนี้ไป และไม่ต้องการให้เห็นน้ำตาที่อดกลั้นกำลังร่วงลงมา“ไม่ ผมไม่ได้ทำเหมือนคุณเป็นนักโทษ แต่คุณกำลังหนี...”“หนีอะไรคะ” โรสข่มน้ำเสียงถามทว่าแววตานั้นเริ่มสั่นระริกเก็บความรู้สึกไม่อยู่“คุณหนีความรู้สึกตัวเอง เพราะกำลังกลัวและไม่มั่นใจ สับสนใช่ไหม ?” มาเฟียหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม เขารู้ว่าการที่โรสเจอเวก้ายังไงก็ต้องคิดเรื่องนี้ และอาเซียคงบอกเล่าเรื่องราวในอดีตของเวก้าให้ฟัง“เปล่าค่ะ ฉันไม่...”“ผมรู้ว่าการที่เวก้ากลับมาหาผมทำให้คุณไม่มั่นใจว่าผมจะรักคุณเหมือนเดิมหรือกลับไปหาเธอ แต่ตอนนี้เวก้าเป็นแค่อดีตของผม และเป็นเรื่องจริงที่ไม่รู้สึกอะไรกับเธออีกแล้ว”“แน่ใจหรือคะ เธอเป็นรักแร
“บางทีความรู้สึกอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้นะ” เฮรินน่ากล่าวขึ้น และเข้าใจความรักดีแม้จะผ่านมานานแค่ไหนก็ตาม ผู้หญิงสักคนโหยหาความรักและอ้อมกอดของชายที่รักจนไม่ใส่ใจสิ่งอื่นใด...เพราะเคยเป็นแบบนั้น แต่นั่นมันนานพอ ๆ กับความเจ็บปวดที่ไม่มีวันได้กลับคืนมา เฮรินน่าไม่สนใจไปมากกว่าปัจจุบันที่เป็นอยู่ประธานสาวส่งสายตามองอดีตนางแบบที่กรอกตาไปมาราวกับว่าลังเลและสับสนใจบางเรื่อง“มีเรื่องที่อยากจะบอกฉันไหมจ้ะ”เวก้าส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วเอ่ยถามขึ้น“ฉันถามได้ไหมคะ”“เรื่องอะไรล่ะ”“โรสเป็นใครคะ” คำถามที่มีคำตอบอยู่แล้วแต่ต้องการความชัดเจน เพราะว่าใจแอบหวังว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ชายหนุ่มควงด้วยแค่ชั่วคราวเท่านั้น“ซอฟฟ์ให้มาแทนเป็นนางแบบใหม่น่ะ โรสสวยและฉลาดดีนะฉันชอบ” เฮริน่าพูดเอ่ยชมโรส“งั้นเหรอคะ” เวก้าเงียบไม่ได้ถามอะไรต่อ ในวันนั้นที่เห็นก็พอจะเดาออกอยู่บ้างว่าสัมพันธ์ทั้งสองคนออกคงจะไม่ธรรมดา...ทั้งที่อยากจะให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม มันคงจะเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม ?“
อันโตนีโอทำงานตั้งแต่มาถึงที่บริษัทจนแทบไม่ได้พัก ส่วนเรื่องโรเรนโซที่จะจัดการในตอนนี้ยังไม่รีบใจร้อน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะเตรียมรับมือเอาไว้แล้วกับการกระทำสกปรก เวลานี้ต้องขยายธุรกิจออกให้กว้างมากที่สุด ตลาดอาวุธที่หยุดทำธุรกิจชั่วคราวทำให้ถูกลดอำนาจไปมากพอสมควรสายตาคมจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับเอกสารในแฟ้มที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะมองเวลาเพิ่งรู้ว่าทำงานจนผ่านไปแล้วร่วมสามชั่วโมง มาเฟียหนุ่มเอนศีรษะพิงกับพนักเก้าอี้พลางส่งสายตาออกไปมองนอกหน้าต่าง และพระอาทิตย์แสงสีส้มส่องไปทั่วท้องฟ้า ก่อนหันหลับมาที่หน้าจอซีพีอีกครั้งหนึ่งพลางถอนหายใจออกมาเสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้วเปิดออก ชาร์เดินเข้ามาพร้อมถาม“วันนี้เจ้านายจะไปกาสิโนไหมครับ”“ไม่ล่ะ ขอบใจนายมากฉันคิดว่าทำงานตรงนี้เสร็จคงจะกลับเลย” อันโตนีโอพูดก่อนที่จะก้มหน้าทำงานต่อ แต่กลับนึกเรื่องอะไรขึ้นได้เลยถามชาร์ “แล้วรอสซีล่ะ”“เห็นว่าอยู่พักที่โรงพยาบาลต่อครับ ผมคิดว่าบางทีเขาดูแปลก”อันโตนีโอยิ้มขำๆ“ไม่หรอก เอาเถอะ วันนี้นายไปพัก เดี๋ยวฉั
หลังจากที่อันโตนีโอออกจากคฤหาสน์แล้วก็ให้คนขับรถขับไปที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการรอสซีก่อน ชายหนุ่มก้าวลงจากรถฉับไวตรงขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องพักผู้ป่วยของบอดี้การ์ดหนุ่มทันทีเมื่อประตูเปิดออกรอสซีที่นอนอยู่บนเตียงได้หันมามองและพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง ในตอนนี้อาการบาดเจ็บดีขึ้นมากแล้วแค่พักแค่สองวันก็เกินพอ“เป็นยังไงบ้าง” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามขึ้นพลางสังเกตสีหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่มที่ดูดีขึ้นกว่าวันแรกที่เข้ามาหา“ดีขึ้นแล้วครับ ผมคิดว่าพรุ่งนี้ผมจะกลับมาทำงานต่อ”“นายพักไปเถอะ ระหว่างนี้ให้ชาร์ทำหน้าที่แทน” อันโตนีโอพูด เพราะว่าอยากให้พักฟื้นจนร่างกายหายเป็นปกติมากกว่า นี่ถ้าไม่ได้รอสซีช่วยไว้ป่านนี้โรสคงเป็นอันตรายมากกว่านี้“แต่ผม...” จริงอยู่การทำงานเป็นเหตุผลหนึ่งเช่นกัน แต่ตอนนี้เขาอยากกลับบ้านซึ่งไม่ได้กลับมาหลายคืนแล้ว...ยอมรับว่าเป็นห่วงไลลาที่ไม่ได้ติดต่อไปหาเลยสักนิด และเรื่องนี้เจ้านายหรือคนอื่นก็ยังไม่รู้“เจ้านายครับ...” รอสซีพูดขึ้น “ผมขอกลับไปพักที่บ้านจะดีกว่าครับ ตอนนี้ผมก็ไม่ได้เป็นอ