All Chapters of จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย : Chapter 31 - Chapter 40

แสงอรุณส่องเข้าผ่านทางหน้าต่างรับวันใหม่ของวันที่สาม หลังจากที่โรสย้ายห้องนอนมาข้างห้องชายหนุ่ม เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นทำให้รบกวนการนอน หญิงสาวขยับตัวขดอยู่ในผ้าห่มเพื่อหนีแสงที่ส่องแยงตา ทว่ากลับรู้สึกมีใครกำลังจ้องมองอยู่ใกล้ ๆ โรสปรือตาขึ้นมองพอดีกับเห็นใบหน้าคมหล่อคุ้นเคยกำลังยิ้มให้ทันทีที่เห็นชัดหญิงสาวรีบขยับตัวถอยออกห่างแต่ทว่ามือเร็วกว่าจึงได้คว้าต้นแขนเอาไว้ทันพร้อมกับดึงเข้ามาแนบชิดที่หน้าอก“อรุณสวัสดิ์ครับ”อันโตนีโอกล่าวทักทายหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงนุ่ม ทว่าความจริงแล้วเมื่อคืนกลับมาจากกาสิโนตอนตีสองกว่ าๆ ตั้งใจว่าจะเข้ามาหาแต่กลัวรบกวน และมันก็ทำให้เขานอนไม่หลับทั้งคืนยิ่งย้ายโรสมาอยู่ข้างห้องแบบนี้“เอ่อ...ปล่อยฉันก่อนได้ไหมคะ” โรสพูดและพยายามดันตัวออกห่าง แต่อันโตนีโอนั้นยังไม่ยอมปล่อยทั้งยังคว้าเอวหญิงสาวขึ้นมานั่งที่ตัก“คุณ !”“เห็นว่าคุณยังไม่ตื่นผมเลยเข้ามาปลุก”เป็นแค่เพียงข้ออ้างที่พยายามแถหาเหตุผลให้อีกฝ่ายยอมเชื่อก็เท่านั้น แน่นอนว่าโรสยังไม่หลงกลและเชื่อว่าเขาจะเข้ามาปลุกเพียงอย่างเดียวแบบที่พูดออกมา“ก็ปกติฉันตื่นเวลานี้นี่คะ” หญิงสาวท้วงพลางก้มหน้าลง

โรสหันมองที่ประตูพร้อมกับส่งสัญญาณบอกให้อันโตนีโอปล่อยเพื่อที่จะลุกจากตักของชายหนุ่ม แต่ก็คงไม่พ้นสายสายตาของเฮริน่ามองคล้ายจะเข้าใจความสัมพันธ์ของอันโตนีโอกันโรสขึ้นมา“บางทีถ้าคุณจะหวานจนออกหน้าออกตาขนาดนี้ล่ะก็...” เฮรินน่าก้าวเท้าเข้ามาแล้วนั่งลงที่โซฟาตัวข้างขวามืออันโตนีโอ“เรื่องปกติสำหรับผมไม่ใช่หรือไง” อันโตนีโอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พอ ๆ กับสีหน้าที่เก็บอารมณ์ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งต่างจากโรสที่นั่งลงข้างๆ ด้วยใบหน้ายังแดงก่ำด้วยความอายอยู่ไม่หาย“ฉันเอาภาพถ่ายที่คอลเลคชั่นใหม่ที่โรสเป็นนางแบบมาให้คุณดูค่ะ” เฮรินส่งหนังสือให้กับชายหนุ่มอันโตนีโอเปิดดูผ่าน ๆ ก่อนที่จะวางลงบนโต๊ะตรงหน้า“โรงแรม ที่จะจัดงานประมูลผมได้เตรียมเอาไว้แล้ว ถ้าคุณจะซ้อมเดินแบบในสถานที่จริงวันไหนบอกผมด้วยเพราะผมจะเข้าไปดูงานอีกรอบหนึ่งให้เรียบร้อย แล้วระหว่างนี้โรสต้องมาที่สตูดิโอเพื่อซ้อมเดินแบบ ผมคงไม่ว่างมาดู ยังไงก็ฝากคุณดูแลเธอด้วยละกัน” มาเฟียหนุ่มกล่าวแม้ว่าจะยังไม่หายดีแต่ก็พอที่จะกลับเข้าทำงานตามเดิมได้อยู่แล้ว เมื่อวานก็ได้พักจนเต็มอิ่มร่างกายกลับฟื้นมาเกือบสมบูรณ์ แค่ช่วงนี้คงไม่เอ

หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ อันโตนีโอแยกขึ้นรถมาอีกคันส่วนอีกคันให้ไปส่งหญิงสาวที่บ้านตามคำสั่ง ช่วงนี้เขาไม่คิดจะปล่อยให้โรสต้องออกไปไหนลำพังโดยที่ไม่มีเขาหรือคนติดตามที่ไว้ใจไปด้วย และทางที่ดีที่สุดให้คืออยู่ในคฤหาสน์จะปลอดภัยโดยที่ตัวเองก็ไม่ต้องมาห่วงว่าโรสจะถูกทำร้ายหรือไม่ด้วย บ่ายของวันนี้อันโตนีโอมีนัดคุยธุรกิจที่สำคัญกับแขกต่างชาติที่โรงแรม ต่อจากนั้นไม่ถึงสองชั่วโมงก็กลับมาที่กาสิโนอีกครั้งแต่ก่อนจะกลับมาที่กาสิโนก็ได้สั่งให้คนขับรถแวะเข้าร้านเพชรในเครือของบริษัทก่อน อันโตนีโอเดินผู้จัดการของสาขานี้ “ของที่ผมสั่งเอาไว้ได้หรือยัง” “ได้แล้วค่ะ” ผู้จัดการวัยกลางคนพูดก่อนหันหลังไปเปิดลิ้นชักหยิบกล่องก่ำมะหยีสีน้ำเงินขนาดกลางเปิดขึ้นมาแล้ววางที่โต๊ะกระจกตรงหน้า แบบสร้อยเพชรที่อันโตนีโอคิดว่าเหมาะสมและเข้ากับโรสมากที่สุดหลังจากใช้เวลาเลือกนานกว่าหลายชั่วโมง สุดท้ายก็มาลงที่แบบเรียบ ๆ คลาสสิกและเขาคิดว่าเหมาะกับเธอ “ขอบใจมาก” อันโตนีโอพูดขึ้นก่อนที่จะเดินออกจากร้านมาขึ้นรถเพื่อไปยังกาสิโนต่อทันที “ทุกอย่างเรียบร้อยไหม ?” อันโตนีโอถามรอสซีทันทีที่เดินเข้ามาในห้องพักขนาดใหญ่ของก

วันรุ่งขึ้น...อันโตนีโอเดินออกจากห้องพอดีกับที่หญิงสาวเปิดประตูออกมาเช่นกัน เมื่อรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จแล้วชายหนุ่มได้ให้รอสซีไปส่งและรอโรสที่งานซ้อมเดินแบบ ส่วนเขานั้นก็มาทำงานที่บริษัทซอฟฟ์ แม้ว่าบริษัทจะทำงานเกี่ยวกับอัญมณีเป็นหลัก แต่ลึกลงไปงานที่ผิดกฎหมายและถูกกฎหมายของพวกมาเฟียก็มีไม่น้อย ตั้งแต่ที่ได้ประกาศยุติทุกอย่างเกี่ยวกับการซื้ออาวุธหรือส่งออกอาวุธในและนอกประเทศก็มีบางกลุ่มที่ไม่พอใจเพราะเสียผลประโยชน์โดยตรงหรือบางกลุ่มคิดว่าอำนาจลดลง จนผู้ร่วมทำค้าได้นัดมารวมตัวเพื่อประชุมหารือกันอย่างเป็นทางการภายในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยความเร่งเครียด เกี่ยวกับเรื่องที่ออกประกาศว่าจะไม่ส่งออกอาวุธทั้งที่ผิดกฎหมายจนกว่าเรื่องที่ตำรวจตามล่าและพยายามสืบหาหลักฐานเพื่อเอาผิดมาเฟียเงียบลงอันโตนีโอไม่เพียงแค่ร่วมการประชุมกับลูกค้ารายใหญ่หลาย เพื่อแถลงถึงสาเหตุที่ไม่สามารถดำเนินการ ซื้อขายได้ตามปกติ การตัดสินใจนี้ทำให้ไม่เป็นที่พอใจเมื่อปฏิเสธความต้องการของลูกค้าบางรายที่ร่วมธุรกิจกันมานาน“ผมแค่หยุดส่งออกชั่วคราวเท่านั้น ตอนนี้ทางตำรวจกำลังหาหลักฐานเพื่อเอาผิดเกี่ยวกับผู้ที่ส่งอาวุธผิ

“ดี !! งั้นก็บอกมา” อันโตนีโอยังรอคำตอบขณะที่ปืนในมือถือก็เล็งจอที่หัวเช่นเดิม“ผะ...ผมถูกจ้างมา...แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร สั่งให้ผมเข้ามากับคนของเขาอีกสามคน...” ชายวัยกลางคนอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดต่อ อันโตนีโอเลิกคิ้วมองราวกับว่าถ้าไม่บอก แกตายซะ !!“เอ่อ...ไม่...ไม่รู้จริง ๆ ครับว่าคนที่จ้างผมเป็นใคร”น้ำเสียงสั่นของชายวัยกลางคนตอบ แต่มาเฟียหนุ่มก็ยังไม่เชื่ออยู่ดีว่าคน ๆ นี้จะไม่รู้ว่าใครชายวัยกลางคนที่ทำท่าทางสั่นหวาดกลัว พลางเหล่สายตามองอันโตนีโออยู่แวบหนึ่งก่อนที่จะหลบลงอันโตนีโอมองชายตรงหน้าอยู่พักหนึ่งก่อนที่ลดปืนในมือลงแล้วหันไปสั่งบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างหลังอีกสองคน“สั่งให้คนของเราจัดการกาสิโนให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด”“ครับ”เมื่อการ์ดสองคนเดินออกไปแล้วอันโตนีโอหันกลับมาสนใจชายตรงหน้าอีกครั้ง มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มออกมาเยือกเย็นพลางส่งสายตาเป็นสัญญาณให้การ์ดอีกสองคนเดินออกห่างศัตรูตรงหน้า“แกมีเวลาห้าวิ บอกความจริงมาซะ ! ถ้ายังไม่อยากตาย” ปืนที่อยู่ในมือเริ่มเล็งขึ้นจ่อศีรษะของชายตรงหน้าอีกครั้งหนึ่ง แต่ทว่าก็ยังไม่มีเสียงคำตอบหลุดออกจากปากอยู่ดี และความอดทนของอันโตนีโอเริ่มหมดเข้าไป