จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ฉันเป็นห่วงคุณค่ะ”“ผมไปก่อนนะ แล้วเจอกัน”ชายหนุ่มพูดก่อนที่จะเดินออกจากประตูใหญ่ไป โรสหันไปมองด้วยความหวิวใจ ไม่เคยนึกเลยว่าความรัก...จะเกิดกับหัวใจเธอทั้งตลอดเวลาที่ผ่านมาในเวกัสได้แต่ปฏิเสธผู้ชายทุกคนที่เดินเข้ามาหา แต่ผู้ชายคนนี้ใจกลับยอมเปิดรับความรู้สึกเข้ามาโดยไม่รู้ตัวว่าตั้งแต่เมื่อไหร่เป็นที่น่าสงสัยของอาเซียเมื่อโรสหยุดพักไม่มาซ้อมเดินแบบ ทั้งที่ใจอยากรู้มากแต่ปากก็ไม่กล้าที่จะถามเพราะรู้ว่าเฮรินน่าคงบ่ายเบี่ยงไม่ยอมที่จะตอบการซ้อมเดินแบบได้ยุติลงในช่วงบ่าย นางแบบแต่ละคนต่างเดินออกจากห้องสตูดิโอด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าไม่ต่างกับเธอ แต่สายตาก็ยังคงมองหาประธานสาวเพื่อที่จะถามคำถามที่ค้างคาใจอยู่สองเท้าก้าวยาวเดินออกจากห้องสตูดิโอไปในจังหวะที่เฮรินน่าเดินมาพอดี อาเซียหยุดเดินแล้วส่งสายตามองก่อนเอ่ยถามขึ้น “ทำไมต้องให้เธอหยุดงาน คุณก็รู้ว่างานนี้ซอฟฟ์เครียดมากแค่ไหน”เฮรินน่ามองหญิงสาวตรงหน้าพลางถอนหายใจออกมา “นั่นเป็นความต้องการของเขา ถ้าอยากรู้ควรจะไปถามซอฟฟ์ ไม่ใช่ฉัน”ใช่...แต่ถ้าถามแล้วได้คำตอบก็ถามไปนานแล้ว !!อาเซียเชิดหน้าด้วยความไม่พอใจ “ฉันก็แค

เวก้าชำเลืองมองชายหนุ่มตลอดเวลา และอยากจะพูดอยากจะระบายความในใจอยากจะร้องไห้ซบอกแล้วให้ปลอบแต่กลับทำมันไม่ได้เวก้านั่งข้างขวามือของอันโตนีโอ โดยที่ไม่ปริปากพูดมาตลอดทาง ภายในใจตอนนี้กำลังคิดว่าชายหนุ่มมีผู้หญิงที่รักคนใหม่แล้วจริง ๆ ใช่หรือไม่ หรือเป็นเพราะโกรธเธอที่หายไป...ซึ่งมันยากที่จะถามออกไปตรงๆ“คุณอยากดื่มอะไรไหม” มาเฟียหนุ่มหันไปถามเวก้า“อะไรก็ได้ค่ะ”อันโตนีโอพยักหน้าก่อนหันสั่งเครื่องดื่มให้หญิงสาวเสียงเพลงเบา ๆ ไม่ได้ทำให้สมองของอันโตนีโอหยุดคิดหรือผ่อนคลายจากความรู้สึกในใจได้เลย เขายอมรับว่าสับสนมากเหมือนกันที่อยู่ ๆ ได้มาเจอกันอีกครั้ง“นิกส์คะ” เวก้าเรียกชื่อชายหนุ่มแล้วหันไปมองหน้า ใบหน้าครึ่งหนึ่งที่หล่อเหลาแววตาดูสงบนิ่งไม่แสดงความรู้สึก ยิ่งมองก็ยิ่งเจ็บปวดใจลึกๆ เข้าไปอีก“ฉันคิดว่าคุณเปลี่ยนไป”เวก้าก็พูดออกมาพลางมองชายหนุ่มด้วยสายตาตัดพ้อ“ไม่ ผมไม่เคยเปลี่ยน”อันโตนีโอพูดในขณะที่เครื่องดื่มเสิร์ฟลงที่โต๊ะตรงหน้า“นานแล้วนะ ที่ผมกับคุณไม่ได้เจอกัน คุณสบายดีไหม ?”เวก้าฝืนยิ้มออกมาให้ชายหนุ่ม“ฉันสบายดีค่ะ แล้วคุณล่ะคะ”เขาน่ะเหรอสบายดีไหม...?“สบายดี ผมสบายดี”

“ได้โปรดดูแลหัวใจของผม...ได้ไหม ?”“แต่ฉัน...”“ชู่ว์ ไม่ต้องพูดอะไรแล้วที่รัก”อันโตนีโอดึงหญิงสาวเข้ามากอด ความอบอุ่นจากวงแขนแกร่งส่งผ่านให้ได้รับรู้แทนคำพูดที่บอก รัก...หมดหัวใจ จากนี้ไปเป็นเวก้าจะทำให้หวั่นไหวอีกแล้วเพราะเป็นเพียงอดีตเท่านั้นมาเฟียหนุ่มคลายอ้อมกอดออกและมองหญิงสาวตรงหน้า“ไปพักผ่อนเถอะ คุณหายดีหรือยัง”“หายดีแล้วค่ะ พรุ่งนี้ให้ฉันไปซ้อมเดินแบบเหมือนเดิมนะคะ” โรสพูด แต่อันโตนีโอยังทำท่าทีลังเลไม่อยากจะให้ไปตามคำขอ“ได้สิ แต่ผมจะมารับคุณตอนเย็นนะ และผมจะให้ชาร์อยู่เป็นเพื่อนเพื่อดูแลคุณแทนรอสซีไปก่อน”มาเฟียหนุ่มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงโรสพยักหน้าตอบ “ค่ะ ขอบคุณค่ะ”“ตอนนี้ผมต้องเข้มงวด คุณจะไม่ปลอดภัย ฉะนั้นอย่าไปไหนมาไหนโดยไม่มีคนของผมตามไปด้วย”“ฉันทราบดีค่ะ ขอบคุณนะคะที่ดูแลฉัน”“มากกว่านั้น ให้ผมดูแลคุณทั้งชีวิตผมก็ยินดี”อันโตนีโอยิ้มให้และดึงหญิงสาวเข้ามากอดอีกครั้ง ก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากมนภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่างในยามราตรีเช้าวันรุ่งขึ้นอันโตนีโอให้ชาร์มาทำหน้าที่แทนรอสซีชั่วคราวคือการดูแลหญิงสาวทุกฝีก้าวเพราะในตอนนี้ยังไม่ไว้วางใจอะไรทั้งสิ้น

“ต่างกันสิ...” เวก้าฉีกยิ้มให้อาเซียพลางส่งสายตามองด้วยความขุ่นเคือง และความรู้สึกโกรธแค้นคนตรงหน้านี้ไม่มีทางหายไปได้แน่นอน “ต่างกันตรงที่นิกส์เคยรักฉัน แต่กับเธอแล้วเขาไม่เคยรักเลยสักนิด”อาเซียเงียบและอึ้งกับสิ่งที่เวก้าพูดออกมา เพราะมันทำร้ายจิตใจมากเหลือเกิน เคยรักกับไม่เคยรัก แต่จะรักหรือไม่รักสุดท้ายแล้วสุดท้ายจุดจบมันก็ไม่ต่างกันสักนิด“สุดท้ายก็เหมือนกันอยู่ดี จริงไหม ?”เมื่อพูดจบอาเซียก็เดินเชิดออกจากประตูใหญ่ของบริษัทไป เวก้าได้แต่มองแทบเซล้มทั้งยืน ใช่แล้ว...สุดท้ายจุดจบของทั้งสองอย่างก็เหมือนกัน...ร้านอาหารหรูในใจกลางกรุมโรม ภายในตกแต่งด้วยโทน สีขาวเรียบหรู ประกอบกับเสียงดนตรีเบา ๆ ที่ฟังดูผ่อนคลายไม่น้อย แต่คงจะไม่ใช่กับมาเฟียหนุ่มที่ตลอดทางตั้งแต่นั่งรถออกจากบริษัทของเฮรินน่าจนกระทั่งถึงร้านอาหาร โรสก็ยังไม่ปริปากพูดสักคำ ปกติก็ชอบนิ่งและเงียบไม่เคยถาม ซึ่งเขาเองก็รู้สึกอึดอัดใจตัวเองถ้าเกิดปล่อยให้ทุกอย่างยังตกอยู่ในความเงียบแบบนี้“คุณจะไม่ถามผมหน่อยเหรอ” มาเฟียหนุ่มตัดสินใจพูดทำลายความเงียบห

อันโตนีโอทำงานตั้งแต่มาถึงที่บริษัทจนแทบไม่ได้พัก ส่วนเรื่องโรเรนโซที่จะจัดการในตอนนี้ยังไม่รีบใจร้อน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจะเตรียมรับมือเอาไว้แล้วกับการกระทำสกปรก เวลานี้ต้องขยายธุรกิจออกให้กว้างมากที่สุด ตลาดอาวุธที่หยุดทำธุรกิจชั่วคราวทำให้ถูกลดอำนาจไปมากพอสมควรสายตาคมจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับเอกสารในแฟ้มที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะมองเวลาเพิ่งรู้ว่าทำงานจนผ่านไปแล้วร่วมสามชั่วโมง มาเฟียหนุ่มเอนศีรษะพิงกับพนักเก้าอี้พลางส่งสายตาออกไปมองนอกหน้าต่าง และพระอาทิตย์แสงสีส้มส่องไปทั่วท้องฟ้า ก่อนหันหลับมาที่หน้าจอซีพีอีกครั้งหนึ่งพลางถอนหายใจออกมาเสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้วเปิดออก ชาร์เดินเข้ามาพร้อมถาม“วันนี้เจ้านายจะไปกาสิโนไหมครับ”“ไม่ล่ะ ขอบใจนายมากฉันคิดว่าทำงานตรงนี้เสร็จคงจะกลับเลย” อันโตนีโอพูดก่อนที่จะก้มหน้าทำงานต่อ แต่กลับนึกเรื่องอะไรขึ้นได้เลยถามชาร์ “แล้วรอสซีล่ะ”“เห็นว่าอยู่พักที่โรงพยาบาลต่อครับ ผมคิดว่าบางทีเขาดูแปลก”อันโตนีโอยิ้มขำๆ“ไม่หรอก เอาเถอะ วันนี้นายไปพัก เดี๋ยวฉั