Todos os capítulos de จุมพิตเจ้าสาวมาเฟีย : Capítulo 81 - Capítulo 89

อยากได้ ‘เมีย’ กลับคืนใช่ไหม ? งั้นก็มาตกลงกัน ฉันจะคืนให้แต่แกต้องให้ทุกอย่างที่ฉันต้องการ...ถ้าไม่ ตกลง นิ้วมือในกล่องวันต่อไปอาจจะเป็นนิ้วมือของเมียแก !!อย่าลืมดูคลิปที่ฉันส่งไปให้...แล้วจะติดต่อกลับมาอีกครั้งบัดซบ !! นี่กล้าทำถึงขนาดนี้เลยเหรอนี่อันโตนีโอสบถด้วยความเจ็บใจพลางขย้ำกระดาษในมือก่อนที่จะหันมามองชาร์ “เปิดแฟลชไดร์ดู เดี๋ยวนี้ !!”บอดี้การ์ดหนุ่มทั้งสองมองด้วยความงุนงงไม่เข้าใจแต่เดาได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน ชาร์รับคำสั่งก่อนที่จะเดินไปยังหน้าจอ โทรทัศน์ขนาดใหญ่แล้วจัดการเปิดภาพในคลิปค่อยฉายขึ้นมา ได้เห็นทั้งน้ำตาและเสียงที่เจ็บปวดของคนรัก หัวใจของมาเฟียหนุ่มแทบปวดร้าวไม่ต่างจากถูกปืนยิงเข้าที่หน้าอกเลยสักนิด“อย่า !!” เสียงของโรสและน้ำตาบนใบหน้าที่หวาดกลัว...มันจูบเธออันโตนีโอขบฟันกรามเข้าด้วยกัน มองคลิปตรงหน้าด้วยความโกรธแค้นใจ...โรเรนโซจะต้องไม่ตายดี !!!รอสซีและชาร์ต่างก็รู้สึกเหมือนกัน ว่าเจ้านายโกรธแทบบ้าที่โรเรนโซหยามและทำเกินมากขนาดนี้...“เอ่อ...นายครับ”

“แกมันเลวเอง”มาเฟียหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ต่อให้เป็นมาเฟียแต่ก็มีขีดจำกัดของความเป็นคนอยู่ ไม่ทำเรื่องบ้า ๆ แบบนั้นแน่นอนว่าโรเรนโซจะไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ครั้งนี้เด็ดขาดและที่จับโรสเป็นตัวประกันเพื่อขู่ฝ่ายตรงข้าม ถ้าหากเขาตายผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ต้องตายตามไปด้วย“ฮา ๆ เอาสิ !! ยิงฉันเลย ยิงเลย” โรเรนโซท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว เพราะว่าตัวประกันยังอยู่ในมือถึงสองคนอันโตนีโอคงไม่ยอมยิงง่าย ๆ แน่นอน“เธอไม่เกี่ยว ! ปล่อยพวกเธอซะ”อันโตนีโอทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้รอสซีและชาร์เข้ามาสมทบก่อน ถ้าบุกเข้าโอกาสที่โรสและเวก้าจะโดนลูกหลงไปด้วย“ได้ ฉันจะปล่อย แต่แกต้องตายต่อหน้าฉัน !” โรเรนโซจ่อปืนไปที่หน้ามาเฟียหนุ่ม“เอาสิ ตายต่อหน้าฉัน”“อย่าค่ะ...”อันโตนีโอมองอีกฝ่ายและสบสายตาหญิงสาว ทำให้ตัดสินใจลำบากกว่าทุกครั้ง ถ้าไม่มีโรสอยู่ด้วยก็คงจะยิงอีกฝ่ายไปนานแล้ว ไม่ต้องมัวลังเลอยู่แบบนี้มาเฟียหนุ่มไม่ทำตามที่อีกฝ่ายบอก เขาตัดสินใจส่งสายตาหาลูกน้องทุกคน เพื่อ

“ตั๋วเครื่องบินกับเงินค่าชดเชยทั้งหมดของคุณ และเงินเดือนที่ผมจ้างคุณ” ไม่เพียงแค่พูดด้วยน้ำเสียงที่ห่างเหินแต่การกระทำก็ด้วย โรสกำลังไม่เข้าใจว่าอยู่ ๆ ทำไมถึงเย็นชาใส่“ให้ฉันกลับเวกัส แล้วคุณจะไปกับฉันด้วยไหมคะ ?”หญิงสาวเอ่ยถามขึ้น“แค่คุณคนเดียว” อันโตนีโอตอบกลับมา“หมายถึง...แค่ฉัน ?”“ใช่” มาเฟียหนุ่มกล่าว “สัญญาจ้างของผมจะคุณจบลงแล้ว คุณสามารถกลับไปทำงานที่เวกัสได้ทันทีที่กลับไป”เขากำลังไล่ใช่หรือไม่ ?โรสมองชายหนุ่มด้วยความสับสนใจ การกระทำและคำพูดของชายหนุ่มบอกว่าไม่ต้องการเธอ...แล้วความรู้สึกทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกใช่หรือไม่ ?“แล้วเรื่องระหว่างเรา...”อันโตนีโอแทบไม่สบตาโรสเลยด้วยซ้ำ ภายในใจก็เจ็บปวดไม่แพ้กันที่ทำแบบนี้...“ให้ทุกอย่างหยุดอยู่ที่นี่ เมื่อคุณกลับไปคุณจะลืมผมได้เอง”ลืมได้เอง...โรสยิ้มที่มุมปากสมเพชความรู้สึกตัวเอง ในเมื่อเป็นความต้องการที่จะจบทุกอย่างลง เธอก็จะไปและลืมความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ณ. กาสิโนเสียงดนตรีดังทุกค่ำคืนในเวกัสย่านกาสิโนหรูที่มีนักท่องเที่ยวและผีเสื้อราตรีมากมายต่างมาแสวงหาความสุขใส่ตัว หญิงสาวนั่งดื่นอยู่บนเคาน์เตอร์เพียงลำพัง สายตากวาดมองรอบด้วยความเคยชิน จะว่าไปก็รู้สึกนานเหมือนกันที่ไม่ได้เข้ามาเที่ยวในสถานบันเทิงแบบนี้“เฮ !! โรส” เสียงทักทำให้หญิงสาวหันไปมองเกรท อดีตเพื่อนร่วมงานหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมกับสองสาว“คุณสวยมาก” นั่นถือเป็นคำชม ทว่าโรสมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ ก่อนที่จะหันกลับไปสนใจแก้วตรงหน้า เกรทปล่อยสองสาวที่อยู่ข้างตัวออกและเดินเข้ามานั่งข้างโรสแทน“คุณหายไปไหนมา เจ้านายบอกคุณลาออก”เกรทรีบถามขึ้นทันที ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มมาดื่ม“ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ”โรสวางแก้วลงแล้วขยับตัวลุกขึ้น“คุณจะไปไหน ?”เกรทเอื้อมมือไปคว้าต้นแขนของหญิงสาวไว้โรสส่งสายตามองด้วยความไม่พอใจ “ปล่อยค่ะ”เกรทมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาสีเปลี่ยนไป เพราะว่าต้องการนอนกับเธอและหลายครั้งแล้วที่โดนเจ้าตัวปฏิเสธมาตลอด แต่ครั้งนี

โรสกลับมาถึงบ้านราว ๆ หกโมงเย็น หลังจากที่ไปเยี่ยมป้าโซเฟียแล้วแวะซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเสร็จ หญิงสาวเดินเข้ามาในบ้านเปิดไฟและตรงไปที่ห้องครัวทันทีเพื่อวางของบนโต๊ะและจัดเก็บของในบางส่วน อีกส่วนคืออาหารมื้อเย็นของวันนี้ หญิงสาวเตรียมตั้งเตาหันผักแต่ทว่าเสียงกริ๊งหน้าบ้านก็ดังขึ้นรัวติดกันหลายครั้งจนต้องหยุดวางมือและเดินไปดู สายตามองส่องผ่านช่องตาไก่มองคนที่ยืนอยู่ด้วยความตกใจพลั้งนึกว่าตัวเองคงคิดถึงชายหนุ่มจนตาฝาด “คุณไม่คิดจะเปิดประตูให้ผมงั้นเหรอ” เสียงของเขา...! โรสตัวสั่นสะท้านพลางถอยหลังออกห่างเพื่อตั้งสติ ว่ามันไม่ใช่ความฝันที่เธอกำลังคิดถึงเขา แต่นี่เป็นความจริง ชายหนุ่มอยู่ตรงหน้าเธอห่างกันเพียงประตูที่กั้นอยู่เท่านั้น มือสั่นเอื้อมไปปลดกลอนแล้วเปิดประตูออก “ให้ผมเข้าไปได้ไหม ?” อันโตนีโอเอ่ยถามพลางสบตามองหญิงสาวตรงหน้า โรสส่ายหน้าปฏิเสธ “คุณมาทำอะไรคะ” “มาหาคุณ” ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัว “ผมคิดถึงคุณ แม้จะแค่วันเดียวที่ไม่ได้อยู่กับคุณ ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนบ้า” อันโตนีโอพูดโดยที่ไม่ปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง เขายอมรับว