جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ทั้งรักทั้งหลงแก้มสีเรื่อแดงขึ้นพยายามเบื้อนหน้าไปทางอื่น ในขณะที่แขนแกร่งยังโอบตัวของเธอไว้แน่น เหมือนกลัวว่าหากคลายออกร่างบางในอ้อมกอดจะหายไปกับสายน้ำความอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย กระตุ้นให้ใจเตลิดไปไกลทฐานทัพที่ตื่นตัวง่ายกับการสัมผัสก็เริ่มขาดการควบคุม ในขณะที่สายตาจ้องมั่นไปยังปากอิ่ม เหมือนถูกมนต์สะกดตรึงให้ก้มลงไปหา แล้วทาบริมฝีปากลงบนกลีบปากอวบอิ่มด้านล่าง โดยเจ้าของไม่ขัดขื่น หากแต่คนช่ำชองอย่างฐานทัพรับรู้ได้ถึงตัวเกร็งค้างของคนในอ้อมแขน กระนั้นหล่อนก็เผยอปากรับจูบจากเขาจากสัมผัสเพียงนิด ก็เพิ่มจังหวะหนักหน่วง แล้วเปลี่ยนละเลียดเล็มไปตามขอบปาก ก่อนจะสอดลิ้นไปในโพรงปากควานหาความหอมหวาน จนเสียงหวานครางอือ เมื่อเธอเริ่มขาดอากาศหายใจฐานทัพได้สติจึงถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย …แม้จะเป็นจูบเงอะงะที่ดูไร้ประสบการณ์ หากแต่ตราตรึงและหวานล่ำจนเขาไม่อยากถอนจูบ“ระ เรากลับกันเถอะ…” ปรายฝนเอ่ยในขณะที่เธอไม่กล้าสบตาคนข้างกายฐานทัพยิ้มกริ่ม ก่อนจะปล่อยร่างบางแล้วเดินเว้นระยะห่างเพื่อให้เธอเดินเองได้สะดวกขึ้น แต่สายตาก็เหลือบมองคนแข้งขาอ่อนแรง ออกอาการซวนเซเล็กน้อย จนเขาต้องรีบไปคว้าต

ทุกอย่างกำลังไปได้ดี…ในขณะที่เดินเคียงไปด้วยกันฐานทัพก็พยายามนำปรายฝนคุยเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกอึดอัดและหันมาสนใจเรื่องที่อยู่ตรงหน้า“ผมจะไปห้องน้ำ คุณจะไปด้วยกันไหมครับ” ฐานทัพเอ่ยขึ้นหลังจากที่พนักงานรับรายการอาหารไปแล้ว โดยมีเมนูกุ้งมังกรที่เขาและปรายฝนช่วยกันเลือกรวมอยู่ด้วย“ไม่ค่ะ” ปรายฝนตอบไป ฐานทัพจึงเดินออกไปเพียงลำพังในขณะที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องน้ำที่มีอยู่หลายห้อง สายตาของฐานทัพก็สะดุดกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป ซึ่งเขามั่นใจว่าคือคนที่เขารอฟังข่าว ซึ่งได้ขาดการติดต่อกันมาหลายวัน จึงตัดสินใจยืนรอให้อีกคนออกมาก่อน…“เอ้ย! ฐานทัพนายมาได้ไงเนี่ย” คนที่เปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วเจอคนที่ตัวเองรู้จักเป็นอย่างดี ถึงกับร้องทักเสียงหลง“แล้วนายเป็นอะไร ทำไมฉันโทร.ไปไม่รับสาย”“รับบ้าอะไร นี่กะว่าจะไปซื้อมือถือใหม่ ตังค์ก็ไม่มีจะใช้ ดีที่มีบัตรเครดิตติดตัวมาไม่งั้นซวย” คนที่ถูกพ่อแม่ตัดงบใช้จ่ายทำหน้าเศร้าฐานทัพถอนหายใจเพราะรู้ว่าเหตุใดเพื่อนถึงได้เริ่มเงินขาดมือ “อ้าว แล้วเครื่องที่นายใช้อยู่ไปไหน”“หึ จะไปไหนได้ ก็โดนยายตัวดี ปาตกตึกลงมาใช้การไม่ได้”“แล้วนายไป

ความเชื่อใจที่หายไปจะกลับคืนมาหรือไม่ฐานทัพพยายามอธิบาย แล้วเดินมาใกล้เพื่อจะโอบกอดให้เธอใจเย็น หากแต่ปรายฝนออกอาการหวาดกลัวฐานทัพ จนไม่ยอมให้เข้าใกล้ และตัดสินใจวิ่งไปที่ประตูห้อง ฐานทัพรีบวิ่งมาคว้าตัวเธอไว้“คุณจะไปไหน”“ไปแจ้งความ”“ข้อหา…”“ปรายฟ้าถูกลักพาตัวโดยคนของคุณ”“นี่คุณเห็นผมเป็นอะไร เป็นมาเฟียปล่อยเงินกู้ ป่าเถือนไม่เห็นหัวกฏหมาย ทำร้ายคนไม่มีทางสู้อย่างนั้นเหรอ”“แล้วคุณทำจริงไหมล่ะ”“ผมไม่ได้ทำ!”“แต่หลักฐานมันฟ้อง”“แล้วจะให้ผมทำยังว่าไม่ได้เป็นฝีมือของผม”“ฝนจะกลับไปหาพ่อ…” ปรายฝนเอ่ยขึ้นด้วยความอ่อนแรง ตอนนี้เธอสับสนจนไม่อยากมองหน้าเขาแล้ว“ได้ ผมจะให้ลูกน้องมารับแล้วพาคุณไปส่งบ้านพ่อคุณ ส่วนผมจะไปตามหาปรายฟ้า แล้วจะกลับไปรับคุณต่อเมื่อมีปรายฟ้าไปด้วย”หลังจากนั้นฐานทัพก็กดมือถือโทร.หาลูกน้องที่ป้าพวงแอบส่งตามมาก่อนหน้านั้น… หลังจากที่ลูกน้องของฐานทัพขับรถมาส่ง ที่หน้าร้านค้าของพ่อ แล้วขับรถออกไปโดยที่ปรายฝนก็ไม่ได้สนใจ เพราะเมื่อลงจากรถเธอก็เดินเข้าไปในร้านที่ดูเงียบเหงาทันที เธอสาดสายตามองไปทั่วร้าน เผื่อเจอใครสักคนให้ถามไถ่ แต่ก็ไม่เห็นใคร จึงเดินหน้าห

ปรับความเข้าใจในเรื่องของเรา ฐานทัพไม่อยู่รอฟังเรื่องของปรายฟ้าและสุดรักว่าตกลงจะจบลงยังไง เพราะหลังจากที่ปรายฝนเข้าใจเขาดีแล้ว ก็บอกลาพ่อพุฒและป้าสุดา จากนั้นก็จูงมือเธอกลับทันที เพราะหากช้าเขากลัวว่าภรรยาผู้ที่ไม่เคยเชื่อใจเขาจะเปลี่ยนใจอีก ระหว่างที่ฐานทัพกำลังเลี้ยวเข้าถนนสายหลักเพื่อกลับบ้าน ปรายฝนที่เก็บความสงสัยในความสัมพันธ์ ของปรายฟ้ากับหนุ่มหล่อคนนั้นไม่ไหว จึงหันมาถามคนที่เธอคิดว่ารู้ดีที่สุด “ตกลงสองคนนั้นเขารู้จักกันมาก่อนหรือคะ”“เขาเคยคบกัน” ฐานทัพตอบโดยสายตายังมองอยู่บนถนน “อ้าว แล้วทำไมพ่อกับป้าสุดาไม่รู้” เธอเอ่ยต่อ “ผมก็ไม่รู้อะไรมากหรอก แต่รู้แค่ว่านายสุดรักมันไม่ปล่อยให้ปรายฟ้าแต่งงานกับผู้ชายคนไหน ผมนี่ต้องรอลุ้นว่าเรื่องมันจะเป็นไงต่อ” “เพื่อนคุณจะจริงจังกับปรายฟ้าแน่เหรอคะ” “สุดรักนิสัยไม่ต่างจากผมหรอกครับ” ปรายฝนแอบย่นจมูกใส่ แล้วปล่อยให้คนขับทำหน้าที่ไป…ในห้องนอนที่ถูกปรับเปลี่ยนใหม่เกือบทั้งหมด เพราะห้องปรายฝนเคยนอนเพียงลำพังหากตอนนี้ ของใช้ทุกอย่างของฐานทัพก็ถูกขนมาไว้จนห้องดูคับ

เข้าใจหรือแค่อยากได้ปรายฟ้าหน้าถอดสี ในเมื่อสุดรักเองก็มีครอบครัวที่เด็ดขาดและพร้อมจะเป็นไฟ แผดเผาคนที่เข้าไปทำให้ครอบครัวตัวเองสั่นคลอน ซึ่งแม่ของเธอที่ว่าร้าย ก็คงร้ายไม่ได้เท่า!“ความยุ่งยากมันไม่จบที่ใบทะเบียนสมรสนะคะแม่”พุฒเห็นด้วยกับคำพูดของลูกสาว แต่จะให้ตัวเองช่วยพูดก็คงไม่มีแล้ว เพราะคำพูดของเขาไม่เคยมีน้ำหนัก…“มากลัวตอนนี้มันไม่ได้ไหมยายฟ้า…” เสียงเครียดเค้นออกมาจากอก“แม่เชื่อหนูนะคะ หนูรู้ว่าหนูกำลังทำอะไรอยู่”“รู้ ใช่แม่รู้ว่าแกจะยอมเสียตัวฟรีๆ แต่แม่ไม่ยอม” นางขึ้นเสียง ใจก็ร้อนดั่งไฟ เมื่อลูกที่ตัวเองถนอมมาตลอด ทำแต่เรื่องชวนผิดหวัง หากครั้งนี้นางไม่ปล่อย…“ก็หนูเลือกเอง แม่จะไปโทษเขาก็ไม่ได้ไหมแม่ อีกอย่างสุดรักเองเขาก็มีพ่อมีแม่ จะไม่ให้เวลาเขากลับไปปรึกษาทางบ้าน แล้วให้เวลาเขาตัดสินใจหน่อยหรือคะ” “ทำไม แกไม่มีพ่อมีแม่หรือไง ดีเท่าไหร่ที่ฉันไม่ไปแจ้งความว่าลักพาตัว”“แม่!”“ทำไมอยากให้แม่อกแตกตายเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม ถึงจะสาแก่ใจ แม่เลี้ยงแกมาดีทุกอย่าง แกตอบแทนแม่แบบนี้เหรอ” เสียงตัดพ้อและนัยน์ตาเริ่มเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสก่อนจะไหลหยดลงมาอาบแก้ม เพราะความไม่ได้