บัดนี้กลับต้องตกต่ำลงสู่จุดจบที่ชื่อเสียงป่นปี้ ผู้คนรอบกายล้วนหันหลังให้ นี่มิใช่เวรกรรมตามสนองหรอกรึ“ฉีเซียว ค่อยๆ ลิ้มรสวันเวลาที่เหลืออยู่ของเจ้าให้ดีเถิด”ข้ามองดูสภาพที่อยู่มิสู้ตายของเขา ความยึดติดเฮือกสุดท้ายในใจข้า พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น“พรุ่งนี้ตอนเที่ยงวัน คนตระกูลฉีทั้งเก้าชั่วคนจะถูกเนรเทศไปหลิ่งหนาน”“ส่วนเจ้า ก็จงอยู่ในคุกน้ำแห่งนี้ ค่อยๆ ชดใช้บาปกรรมของตนเองไปเสียเถิด”ข้าหันหลังกลับ ไม่แม้แต่จะปรายตามองเขาอีก ก้าวเดินตรงดิ่งออกจากคุกใต้ดินไป“หว่านอิ๋น! หว่านอิ๋น เจ้าอย่าเพิ่งไป!”เสียงตะโกนร้องเรียกอย่างร้าวรานเจียนตายของฉีเซียวดังไล่หลังมา“ข้าผิดไปแล้ว! ข้ารู้ตัวแล้วจริงๆ ว่าข้าผิด! เจ้าให้โอกาสข้าอีกสักครั้งเถิดนะ!”“ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นม้ารับใช้เจ้า ขอเพียงได้อยู่เคียงข้างเจ้า ข้ายอมทำทุกสิ่ง!”โซ่ตรวนถูกกระชากจนดังกึกก้อง เสียงอ้อนวอนอย่างสิ้นหวังของเขา ช่างเหมือนกับเสียงสะอื้นไห้เฮือกสุดท้ายของสัตว์ป่าที่จนตรอกทว่าข้ากลับไม่แม้แต่จะหยุดชะงักฝีเท้าบนโลกใบนี้ มันมียาแก้ความเสียใจให้กินที่ใดกันความผิดบางประการ เมื่อก่อลงไปแล้ว ก็เท่ากับตกลงสู่ห้ว
Read more