All Chapters of แม่ทัพบีบให้รับภรรยาเอกร่วม ข้าเลยไล่ฟาดไม่ยั้ง: Chapter 1 - Chapter 10

“องค์หญิงทรงได้ยินชัดเจนแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”เขากัดฟันกรอด ราวกับกำลังพยายามข่มกลั้นโทสะที่สุมแน่นอยู่เต็มอก“เสี่ยวหน่วนยอมถอยให้ถึงเพียงนี้แล้ว เหตุใดพระองค์จึงยังทรงบีบคั้นนางไม่เลิกราอีกพ่ะย่ะค่ะ?”“พระองค์เป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ แค่ความใจกว้างที่จะยอมรับสตรีที่อ่อนแอเพียงคนเดียวยังไม่มีเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”ข้ามองดูชายหญิงคู่นี้ที่กำลังแสดงงิ้วฉากโศกกันอยู่หน้าเกี้ยวพระที่นั่งภายในใจกลับไร้ซึ่งระลอกคลื่นความรู้สึกใดๆ รู้สึกเพียงว่าเรื่องนี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี“ฉีเซียว ตอนอยู่ชายแดนเจ้ากินทรายเข้าไปเยอะจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไร?”ข้าโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เลิกม่านมุกของเกี้ยวขึ้น แล้วทอดสายตามองเหยียดลงไปที่เขา“ข้าคือนาย เจ้าคือบ่าว”“เจ้าปล่อยให้ภรรยาลับที่ลักลอบได้เสียกันโดยไร้แม่สื่อ มาชักดิ้นชักงอร้องไห้โวยวายอยู่หน้าเกี้ยวของข้า”“แล้วยังมีหน้ามาตำหนิว่าข้าไร้ความใจกว้างอีกหรือ?”ฉีเซียวถูกสายตาเย็นเยียบของข้าทิ่มแทงจนถึงกับสะดุ้งถอยหลังวูบหนึ่งทว่าเหล่าทหารชายแดนที่อยู่ด้านหลังเขากลับไม่ยินยอมจบแค่นั้นพวกเขาล้วนเป็นชายฉกรรจ์หยาบกระด้างที่ร่วมเป็นร่วมต

“เพียงแค่พระองค์ทรงยอมเสด็จลงมาจากรถม้าแต่โดยดี แล้วจูงมือเสี่ยวหน่วนก้าวข้ามกระถางไฟมงคลไปด้วยกัน”“กระหม่อมขอรับรองว่า ต่อไปในจวนแม่ทัพแห่งนี้ พระองค์จะยังคงเป็นนายหญิงผู้สูงศักดิ์เหนือผู้ใดเช่นเดิม”“เสี่ยวหน่วนนางรู้ความยิ่งนัก ไม่มีทางทำตัวตีตนเสมอพระองค์เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวหน่วนรีบก้มหน้าลงอย่างรู้จังหวะ เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอม“องค์หญิงโปรดวางพระทัยเถิดเจ้าค่ะ วันหน้าเสี่ยวหน่วนจะคอยปรนนิบัติคารวะเช้าเย็น จะเคารพดูแลพระองค์ดั่งพี่สาวแท้ๆ เลยเจ้าค่ะ”“ขอเพียงองค์หญิงทรงยอมมอบสถานะที่ถูกต้องเปิดเผยให้กับเสี่ยวเป่าก็พอแล้ว...”นางเอื้อนเอ่ยไปพลาง ขอบตาก็เริ่มแดงก่ำ หยาดน้ำตาใสกระจ่างเอ่อคลอกลิ้งกลอกไปมาอยู่ในหน่วยตาท่าทีอดกลั้นยอมถอยให้ถึงเพียงนั้น หากผู้ใดไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง คงนึกว่าข้าต่างหากที่เป็นสตรีชั่วร้ายที่มาทำลายครอบครัวของผู้อื่นชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบๆ เริ่มทนไม่ไหว ฝูงชนพากันซุบซิบนินทาดังเซ็งแซ่“องค์หญิงผู้นี้ก็ไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วเกินไปแล้วกระมัง? แม่นางผู้นี้อุตส่าห์ยอมถอยให้ถึงขนาดนี้แล้วนะ”“นั่นสิ ท่านแม่ทัพสละชีวิตเพื่อต้าฉู่

น้ำเสียงที่เรียกขานคำว่า “หว่านอิ๋น” ช่างฟังดูลึกซึ้งอาวรณ์ ทว่าก็แฝงการสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ในทีรอบด้านเงียบสงัดราวกับป่าช้า หลงเหลือเพียงเสียงลมหนาวพัดโชยธงรบจนดังพึ่บพั่บข้ามองดูมือของเซียวเจวี๋ยที่ยื่นค้างอยู่กลางอากาศ ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ข้าจึงวางมือของตนเองทาบทับลงไปในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน ข้าสามารถรับรู้ได้ถึงความสั่นเทาแผ่วเบาจากปลายนิ้วของเขา“อาเจวี๋ย เจ้ามาสายไปหน่อยนะ”ข้าก้าวลงจากเกี้ยวพระที่นั่งตามแรงพยุงของเขา ชายกระโปรงพลิ้วไหวไปตามสายลมเกิดเป็นเส้นโค้งอันเย็นเยียบเซียวเจวี๋ยพลิกมือโอบรั้งร่างข้าเข้าไปไว้ในอ้อมกอดครึ่งหนึ่ง ใช้ชุดคลุมลายมังกรสี่เล็บตัวโคร่งของเขาช่วยบังทิศทางลมให้ข้า“เป็นกระหม่อมที่มาล่าช้า ปล่อยให้หว่านอิ๋นต้องได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจเสียแล้ว”เขาก้มหน้าลง น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมที่ถูกข่มกลั้นเอาไว้“หว่านอิ๋นอยากจะจัดการสวะตาบอดพวกนี้เช่นไรดี สับเป็นหมื่นๆ ชิ้น หรือจะประหารล้างเก้าชั่วโคตรดีเล่า?”ประโยคนี้เขาเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่ายสบายๆ ทว่ากลับทำให้คนตระกูลฉีที่คุกเข่าอยู่บนพื้นรู้สึกราวกับร่วงหล่นลงไปในธาร

“นี่มันเป็นเรื่องตลกขบขันที่สุดในใต้หล้าชัดๆ!”เสียงหัวเราะเยาะและเสียงด่าทอถาโถมเข้ามาประดุจเกลียวคลื่นสีหน้าของเสี่ยวหน่วนพลันซีดเผือดลงในพริบตา นางกอดเด็กไว้แน่น ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเอาเป็นเอาตาย“ไม่! ข้าไม่ใช่! พวกเจ้าพูดจาเหลวไหล!”นางหันขวับโผเข้าหาฉีเซียว สองมือกำแขนเสื้อของเขาไว้แน่น“พี่ซื่อจื่อ ท่านต้องเชื่อข้านะเจ้าคะ! เสี่ยวเป่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านจริงๆ นะเจ้าคะ!”ฉีเซียวหันศีรษะกลับมาอย่างเหม่อลอย จ้องมองสตรีตรงหน้าที่เขาเคยรักและทะนุถนอมลึกซึ้งถึงกระดูกดำความรักที่เขาแสนจะภาคภูมิใจ ‘รักแท้’ ที่เขายอมล่วงเกินอำนาจราชวงศ์เพื่อปกป้องนางที่แท้กลับเป็นเพียงเรื่องหลอกลวงตั้งแต่ต้นจนจบ“ไสหัวไป!”ฉีเซียวแผดเสียงคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง ฟาดฝ่ามือตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของเสี่ยวหน่วนอย่างแรงเสี่ยวหน่วนถูกตบจนร่างลอยกระเด็นไปกระแทกกับขั้นบันไดอย่างจัง เด็กในอ้อมแขนก็กลิ้งตกลงไปด้านข้าง แล้วแผดเสียงร้องไห้จ้า“นังแพศยา! เจ้ากล้าหลอกลวงข้างั้นรึ!”ฉีเซียวพุ่งตัวเข้าไปหาประดุจคนเสียสติ บีบคอเสี่ยวหน่วนเอาไว้แน่น นัยน์ตาแดงก่ำ แทบจะกลืนกินนางทั้งเป็นสองคน

“ฉีเซียว เจ้าเคยส่องคันฉ่องดูเงาหัวตนเองบ้างหรือไม่?”ข้ายืนอยู่บนพื้นแห้งสะอาด ทอดสายตาเย็นชาลงไปมองเขาที่แช่อยู่ในน้ำคลำ“สภาพของเจ้าในยามนี้ ยังมิสู้สุนัขในจวนของข้าตัวหนึ่งด้วยซ้ำ แล้วข้ามีเหตุผลอันใดที่ต้องเก็บเจ้าไว้ในใจด้วย?”ประกายในดวงตาของฉีเซียวดับวูบลงในพริบตาเขาไอโขลกอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่ไอล้วนมีเลือดปนน้ำลายทะลักออกมาคำโต“เหตุใด... ซูหว่านอิ๋น เหตุใดเจ้าถึงได้ใจจืดใจดำถึงเพียงนี้...”เขาไอไปพลาง พร่ำบ่นพึมพำกับตนเองคล้ายคนเสียสติไปพลาง“ข้าคือขุนนางผู้มีความดีความชอบแห่งต้าฉู่ ข้ากรำศึกรบชนะตั้งมากมายเพื่อเจ้า แล้วเจ้ามีสิทธิ์อันใดมาทำกับข้าเช่นนี้?”“รบชนะงั้นรึ?”ข้ามองเขาประดุจกำลังมองดูคนโง่เขลาผู้หนึ่ง“ฉีเซียว เจ้าหลงคิดไปเองจริงๆ หรือว่าตัวเจ้านั้นรบพุ่งไร้พ่ายอยู่ชายแดน?”“หากมิใช่เพราะเซียวเจวี๋ยคอยแอบส่งเสบียงให้ คอยตามเช็ดตามล้างเรื่องบัดซบพวกนั้นให้เจ้าล่ะก็”“ลำพังแค่กลศึกงูๆ ปลาๆ ของเจ้า ป่านนี้เจ้าคงตายโหงกลายเป็นผีเฝ้าทะเลทรายที่ม่อเป่ยไปตั้งนานแล้ว!”ฉีเซียวเบิกตากว้าง หันไปมองเซียวเจวี๋ยที่ยืนอยู่เบื้องหลังข้าด้วยความตกตะลึงไม่อยากจะเชื่