All Chapters of สอนรักลูกสาวท่านประธาน: Chapter 81 - Chapter 90

อชิรวิศไม่ได้พูดอะไรที่จะทำให้หญิงสาวที่กำลังมองเขาอย่างท้าทายตีหน้าไม่ถูก ซึ่งอาจจะพาลโมโหเขายิ่งขึ้นไปอีกเนื่องจากความเขินอายความผิดกระทงแรกที่ไม่ได้เปิดเผยตัวตนอย่างตรงไปตรงมากับหล่อน เขาก็ยังไม่เคลียร์ จึงบอกเพียงสั้นๆ ว่า“เราจะไปหาที่นั่งคุยกันสบายๆ ได้หรือยังจ๊ะ”เขาพูดมาดังนี้ หล่อนก็เลยได้แต่สนองตอบด้วยคำเรียบๆ แอบโล่งอกที่เขาไม่ล้อให้หล่อนได้อับอาย“ไปสิคะ”การหาสถานที่เงียบๆ คุยกันบนเรือ เว้นแต่ในห้องพัก ซึ่งถ้าให้จอมสุรางค์หาเองก็คงจะหายากอยู่สักหน่อยสำหรับเรือสำราญโดยสาร บรรจุผู้โดยสารกว่าสามพันคน ลูกเรือและพนักงานบนเรืออีกราวๆ พันคน แต่ดูจะไม่เป็นปัญหาสำหรับชายหนุ่มผู้ทำหน้าที่นำทาง ที่จอมสุรางค์อดรู้สึกไม่ได้ว่าเขาออกจะจัดเจนรู้หมดว่าแต่ละชั้นมีอะไรตรงไหน เพราะเพียงไม่กี่นาทีให้หลัง ก็สามารถหาที่นั่งคุยกันได้สบายๆ ในร้านเล็กๆ ชั้นบนสุด ค่อนมาทางหัวเรือที่หล่อนยังเดินสำรวจมาไม่ถึงทางเข้าร้านมีป้ายติดอาไว้พอสังเกตเห็นอ่านได้ใจความว่า ‘คาเฟ ลาเต้’ โดยระหว่างคำว่าคำว่า คาเฟ กับ ลาเต้ มี ตัวอี

“คุณว่ารู้จักคุณพ่อของจุ๋มตั้งแต่เด็ก แต่พ่อก็แต่งงานกับแม่แล้วกลับไปอยู่เมืองไทยยี่สิบกว่าปีมาแล้ว น่าจะขาดการติดต่อกันไปนะคะ เมื่อสิบ-ยี่สิบกว่าปีก่อน การติดต่อสื่อสารก็ยังไม่ทันสมัยอย่างทุกวันนี้ แล้วยังไงถึงยังติดต่อกันอยู่ แล้วช่วงที่จุ๋มกับน้องมาเรียนที่สหรัฐฯ เวลาคุณพ่อมาเยี่ยมก็ไม่เห็นท่านพูดถึงครอบครัวของคุณ หรือคุณแม่ของคุณเลย”“แต่พี่กับอาทรงก็ติดต่อกันเป็นประจำนะ ทุกครั้งที่ไปเมืองไทยพี่กับอาทรงก็เจอกันเสมอ ถ้าไม่นัดเจอกันข้างนอก พี่ก็จะแวะไปหาอาทรงไม่ที่บริษัท ก็ที่บ้าน”“ก็เห็นไปแค่ครั้งเดียวเอง”“ใครว่า พี่แวะไปหลายครั้งนะ แต่ส่วนใหญ่อาทรงกับพี่จะไปคุยกันที่เรือนเล็กริมน้ำซะมากกว่า สะดวกสำหรับเราทั้งสองฝ่าย พี่เองก็ไม่อยากให้คนรู้มากไปว่าพี่ไปเมืองไทย หรือยังติดต่ออยู่กับอาทรงในฐานะที่อาทรงเป็นนักเคมีระดับเคยผ่านงานในสถาบันวิจัยและทดลองระดับโลกมาแล้ว... บางทีพี่แวะไปหาอาทรงดึกๆ อาพจีรู้ดี เพราะอาทรงไม่เคยมีความลับกับภรรยา แต่คุณแม่ของจุ๋มก็ไม่พูดไป อาพจีรู้ว่าอาทรงกับพี่ต้องการติดต่อกันลับๆ มากกว่าอยากเปิด

“เวลาตั้งเกือบปีมาแล้วยังไม่ได้เบาะแสอะไรเลยหรือคะ อย่างน้อยก็น่าจะมีข่าวคนที่ขโมยไปนำไปขายให้ใครสักคนที่สนใจ ซึ่งคนที่ซื้อก็ไม่น่าจะซื้อเก็บไว้เฉยๆ”“ก็พอมีบ้าง เบาะแส แต่พอเราเข้าใกล้ตัวคนที่พอจะให้ตอบซึ่งจะนำเราไปถึงเจ้าหัวขโมย คนที่ว่าก็เหลือแต่ร่างไร้วิญญาณทุกที มันเหมือนกับว่าการเคลื่อนไหวของเราถูกจับตามองทุกฝีก้าว”“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็แสดงว่าคนร้าย หรือหัวขโมยรายนี้จะต้องเป็นใกล้ตัวคุณ อย่างน้อยก็อยู่ไม่ห่างจากคุณ อาจจะเป็นใครก็ได้ที่คุณมองข้ามเพราะนึกไม่ถึง”“นี่เป็นการตั้งสมมุติฐานอย่างมีเหตุผลใช่มั้ย”“เปล่าค่ะ” ตอบไม่เต็มเสียง และยิ่งฟังอ่อยลงอีกเมื่อพูดต่อ “แค่พูดตามที่เคยดูหนังแนวสายลับจารชนที่ในที่สุดแล้วตัวร้ายจริงๆ ถ้าไม่เป็นเพื่อนร่วมงานของพระเอกก็ต้องเป็นใครสักคนที่พระเอกรู้จักดีแต่ได้มองข้ามไป”“ก็... ขอบคุณที่ยกให้พี่เป็นพระเอก ไม่ใช่ผู้ร้าย”ชายหนุ่มพูดเสียงสั่น พยายามจะไม่หัวเราะออกมา แต่ความขบขันส่งผ่านนัยน์ตาดำคมจนเกิดประกายเต้นริก และแน่นอนว่าหล่อนมองเห็น“คุณหัวเราะเยาะจุ๋มนี่!”“เปล่า” เขาปฏิเสธ แต่น้ำเสียงก็ฟังว่ากลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่แล้วเขาน่ะ “แค่

“มีผู้โดยสารของเราคนหนึ่งประสบอุบัติเหตุร้ายแรง”“ตาย?”กังวานเสียงชายหนุ่มที่เพิ่งกลับขึ้นเรือมาเป็นไปในลักษณะคำถาม สั้น และฟังห้วนกัปตันเรือพยักหน้า พูดว่า “ผมอยากให้คุณช่วยยืนยัน เพราะผู้ตายรู้จักกับคุณมาก่อน”พอรู้ว่าผู้โดยสารที่ประสบอุบัติเหตุถึงแก่ชีวิต รู้จักกับชายหนุ่มข้างตัว จอมสุรางค์นึกถึงชายหนุ่มเพื่อนของเขาทันที แล้วก็โพล่งถามก่อนจะทันคิด“ผู้โดยสารที่เคราะห์ร้ายคือผู้ชายไทยที่เป็นเพื่อนคุณอชิ... เอ่อ มิสเตอร์ โอ ฮาเบอร์อย่างนั้นหรือคะ?”“มิได้ครับ” กัปตันหนุ่มใหญ่หันมาตอบ “ผู้โดยสารเคราะห์ร้ายรายนี้เป็นหญิงสาว ชื่อ เฟย์รีน แม็คคัลล็อค”“อุ๊ย! ตายแล้ว!” จอมสุรางค์อุทานออกมามอย่างนึกไม่ถึง แล้วก็นึกขึ้นได้อีกอย่างจึงถามติดต่อกันไปโดยเร็ว “แล้วที่บอกว่าต้องการให้มิสเตอร์ โอ ฮาเบอร์ ไปช่วยยืนยันเพราะรู้จักผู้ตายมาก่อน หมายความว่ายังไงคะ หรือว่ามีอะไรที่...ที่ทำให้ไม่แน่ใจว่าผู้โดยสารเคราะห์ร้ายจะใช่มิส เฟย์รีนหรืออาจไม่ใช่งั้นหรือคะ?”“จุ๋ม”ชายหนุ่มข้างตัวเรียกชื่อหล่อนคล้ายจะเตือนไม่ให้ถามอะไรมากไป เมื่อเริ่มมีผู้โดยสารคนอื่นๆ ที่กลับจากขึ้นบกทยอยขึ้นมาบนเรือ และก

“เดี๋ยวค่ะ ขอจุ๋มถามก่อน ทำไมตอนที่จุ๋มเดินผ่านประตูเข้ามาสัญญาณเครื่องดักจับการดักฟังถึงดังละคะ”“เพราะมีสัญญาณดักฟังอยู่บันตัวจุ๋มนะสิจ๊ะ อาจจะติดอยู่บนเสื้อผ้าโดยที่จุ๋มไม่ได้สังเกต หรือไม่ก็อยู่ในกระเป๋า อาจจะเป็นกระเป๋าสตางค์ หรือกระเป๋าสะพาย แต่พี่ค่อนข้างแน่ใจว่าน่าจะอยู่ในกระเป๋าสตางค์ เพราะเป็นสิ่งที่จุ๋มมักจะนำตัวติดตัวเมื่ออกจากห้อง ไหนขอพี่ดูกระเป๋าหน่อย”หล่อนปลดกระเป๋าสะพายให้เขาแต่โดยดี ชายหนุ่มเทข้าวของในกระเป๋าลงบนโซฟายาวที่นั่งกันอยู่ อชิรวิศไม่สนใจของกระจุกกระจิกที่ผู้หญิงมักจะบรรจุเอาไว้ในกระเป๋าถือ เป็นต้นว่ากระดาษเช็ดหน้า อับแป้ง หวี ลิปสติก ขวดบรรจุน้ำหอมสำหรับพกพา ไปจนถึงสมุดโน้ต ปากกาสิ่งที่เขาหยิบขึ้นมาคือกระเป๋าสตางค์ “พี่จำได้ว่าคืนแรกที่เราดินเนอร์ด้วยกันจุ๋มไม่ได้พกกระทั่งกระเป๋าสตางค์”“ค่ะ เก็บไว้ในห้อง ก็อยู่ในกระเป๋าสะพายนี้แหละค่ะ”“แล้วก็คงยัดกระเป๋าสะพายนี่ไว้ในตู้นิรภัยโดยไม่ได้ล็อกล่ะสิ”ชายหนุ่มถามแล้วก็ไม่รอฟังคำตอบ เดินไปที่โต๊ะรกๆ ที่มีโน๊ตบุ้คตั้งอยู่สองเครื่องพ่วงสายกับกล่องสี่เหลี่ยมดำๆ ระโยงรยางค์จอมสุรางค์ลุกตามไปด้วยความอยากรู้