All Chapters of สอนรักลูกสาวท่านประธาน: Chapter 61 - Chapter 70

“หวาน...จริงๆ...เมียพี่”    เสียงห้าวพร่าขาดเป็นห้วงทิราภาขบริมฝีปากไว้แน่น เพื่อที่จะไม่ร้องครางออกมาดังๆ ยามปลายลิ้นสากเก็บเกี่ยวน้ำหวาน มีนิ้วยาวกระด้างช่วยเร่งผลิต ไม่ถึงห้านาทีหล่อนเสร็จสมคาปากสามีตัวร้ายหลังจากนอนหายใจอ่อนระทวยอยู่ครู่หนึ่ง ก็ดึงตัวขึ้นนั่ง แตะสองมือเข้าที่บ่ากว้างบึกบึนยกเบาๆ ร่างสูงก็ยืนผงาดอย่างเข้าใจว่าภรรยาสุดที่รักต้องการอะไรภายในเวลาสั้นๆ ภานนท์ก็เสียววาบไปทั่วท้องน้อยทันทีที่ปลดปล่อยแก่นกายของเขาเป็นอิสระ โดยที่เขาไม่ต้องปลดเปลื้องเสื้อผ้า มือนุ่มก็กุมรั้งแท่งผงาดของเขาเข้าสู่ปากนุ่มที่อ้ารอสะโพกชายหนุ่มแอ่นเกร็งจนแก้มก้นตอบตามจังหวะริมฝีปากนุ่มรูดลงมายังส่วนหัวที่พองขยาย แล้วปลายลิ้นเล็กตวัดเร็วๆ“อ๊ะ!  ทิ พี่...”ตาคู่สวยตวัดช้อนมองสบตาเขาที่ก้มลงมองฉายแววหยาดเยิ้ม ปากนุ่มไม่หยุดดูดดื่มโลมเลียการปรนเปรอเพื่อมอบความสุขแก่เขา ที่มาจากความรัก ทำให้ภานนท์ยิ่งฮึกเหิมปากร้อนผ่าว มือนุ่ม เร่งรุกเร้าเขาหนักหน่วงขึ้นมือหนาที่วางบนศีรษะปกคล

  “คุณตาเคยสัญญานี่คะ ถ้าจุ๋มสอบได้คะแนนดีขึ้น เกรดเฉลี่ยสองเทอมของปีนี้เกินสองจุดห้า จุ๋มอยากได้อะไรคุณตาก็จะให้ทุกอย่าง แล้วนี่เกรดก็ออกมาแล้ว ได้ตั้งสองจุดห้าสอง คุณตาก็ต้องทำตามสัญญา”“เกรดเฉลี่ยสองจุดห้าสองนี่ถือว่าสอบได้คะแนนดีแล้วหรือ”   ผู้เป็นพ่อถามเสียงขัน  “พ่อนึกว่าคำว่าสอบได้คะแนนดีๆ จะต้องเกรดเฉลี่ยตั้งแต่สาม หรือสามจุดห้าขึ้นไปเสียอีก”“แหม... พ่อคะ”   เสียงคนเรียนดีขึ้นแย้งทันที    “ที่เรียนได้เกรดสูงๆ ก็ใช่ว่าจะเก่ง หรือฉลาดสามารถเอาตัวรอดได้เสมอไปนะคะ แล้วจุ๋มก็พัฒนาขึ้นตั้งเยอะถ้าเทียบกับตอนอยู่มอหนึ่งมอสอง”“เพิ่มขึ้นเยอะจริงๆ จากสองจุดสี่ขยับขึ้นมาสองจุดห้าสอง”    ดวงตาคมของคนเป็นพ่อแทบจะเปล่งเสียงหัวเราะ แต่ผู้เป็นบุตรไม่นำพาถามต่อโดยเร็ว“ตกลงพ่ออนุญาตให้จุ๋มไปค้างที่บ้านชานเมืองคุณตาคุณยายได้ใช่มั้ยคะ?”ผู้เป็นพ่อทำท่าคิด ก่อนพยั

ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นถอนใจ อันที่จริงเขาก็รู้แล้วละ พูดไปก็เท่านั้น ยิ่งถึงตอนนี้ พี่สาวคนเดียวในโลกของเขาก็กำลังเดินทางเพื่อจะไปขึ้นเรือเดินสมุทรลำที่ได้จองตั๋วเอาไว้ ความเป็นไปได้ที่เขาจะพูดให้เปลี่ยนใจ จึงเป็นไปไม่ได้เอาเลย แต่ความเป็นห่วงนั้นเองทำให้อดไม่ได้จอมสุรางค์รู้สึกตื่นเต้นตั้งแต่มองเห็นเรือลำใหญ่ เมื่อก้าวลงจากแท็กซี่ที่มาส่ง ขณะน้องชายของหล่อนกลับมีสีหน้ามุ่ยตุ้ยหนักขึ้น หญิงสาวนึกขัน เพราะนานทีปีหนน้องชายผู้มีอารมณ์เรียบเรื่อย ไม่ค่อยจะใส่ใจกับสิ่งอื่นนอกจากการทดลองนั่นนี่ที่เจ้าตัวโปรดปราน จะแสดงอาการหงุดหงิดให้เห็น ซึ่งนิสัยเหมือนไม่ค่อยเอาใจใส่สิ่งรอบตัวมากนักของน้องชายคนเดียวของหล่อน ได้เคยถูกมารดากระเซ้าเย้าแหย่ขันๆ บ่อยๆว่า“ลูกพ่อไงล่ะ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากขวดกับหลอดแก้วบรรจุสารเคมีต่างๆ”แน่ละ ถ้าบิดาอยู่ด้วยก็จะแย้งมาทันควันด้วยสีหน้ายิ้มๆ ขณะดวงตาเปล่งประกายวาววับที่ทำเอามารดาของหล่อนถึงกับแก้มแดงเป็นสาวรุ่นไปทีเดียวกับประโยคเด็ดของสามี“ใครว่าผมไม่สนใจ พจีไงล่ะที่ผมสนใจยิ่งกว่าการทดลองทุกชนิด นี่ไง หลักฐานว

หลังจากก้มดูเวลา พบว่าจวนได้เวลาเรือออกจากท่า จอมสุรางค์รีบจ้ำอ้าว ไม่ได้ใส่ใจผู้คนโดยรอบ จึงไม่รู้ว่าหมู่คนส่วนใหญ่ที่หล่อนเดินผ่านต่างมองมาที่อย่างชื่นชมบนเรือลำใหญ่ มีผู้โดยสารที่ขึ้นเรือก่อน ยืนเรียงรายตลอดลูกกรงเรือ คนที่กำลังขึ้นก็มี จอมสุรางค์ตามไปเกือบเป็นคนสุดท้ายหล่อนก้าวขึ้นมายืนบนดาดฟ้าเรือ วางกระเป๋าเดินทางใบใหญ่  หายใจเข้าเต็มปอดหลายๆ เฮือก ได้ไม่ทันไรบันไดก็ถูกชักขึ้นหญิงสาวขยับกระเป๋าสะพายบนไหล่ขวาที่ทำท่าจะเลื่อนหล่นให้เข้าที่ ผมสลวยสีน้ำตาลเข้มเป็นลอนหยักศกในตัว ถูกลมทะเลตีจนยุ่งเหยิง แต่กลับชวนให้ใบหน้าเรียวรูปไข่นั้นยิ่งมีเสน่ห์ชวนพิศ โดยเฉพาะผิวผ่องราวครีมเนื้อดี ช่างดูนุ่มนวลชวนสัมผัสเพื่อรับรู้ถึงความเนียนละไมจอมสุรางค์ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาเพื่อนร่วมทาง หล่อนกวาดตาไปรอบๆ มองผู้คน พบว่าบางคนหน้าเศร้า ที่จะต้องจากบ้านเกิด บางคนก็ดีอกดีใจที่จะได้ท่องเที่ยวไปในโลกกว้างยังดินแดนที่ตัวเองไม่เคยไปมาก่อนเรือลำนี้เป็นเรือสำราญโดยสารลำมหึมา ถือสัญชาติอเมริกัน ที่กำลังพาผู้โดยสาร ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวชาวต

“สวัสดีครับ”เขาทักขึ้น พร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่น เป็นกันเองมาให้“สวัสดีค่ะ”   หล่อนทักตอบกลับไป เพราะเขาทักมาอย่างสุภาพพูดจริงๆ หล่อนคิดว่าผู้ชายคนนี้ดูเป็นสุภาพบุรุษ แม้เขาจะทำให้อดหล่อนนึกแวบไปถึงคนยุคหินที่ยังอาศัยอยู่ตามถ้ำไม่ได้ เพราะถึงว่าเขาจะดูเป็นสุภาพบุรุษ ดูศิวิไลซ์ ลักษณะเป็นคนมีการศึกษา และได้รับการอบรมมาดี แต่ก็ยังมีความเถื่อนแฝงอยู่ในอิริยาบถเคลื่อนไหว ซึ่งความป่าเถื่อนดังกล่าวได้ถูกควบคุมเอาไว้เป็นอย่างดี ภายใต้ความสุภาพเยี่ยงอารยะหล่อนเชื่อ... เชื่อจริงๆ เชื่ออย่างมั่นใจ ทั้งที่ไม่รู้จักเขาดี ความรุนแรง ความเป็นอนารยะชนใดๆ ที่ยังแฝงอยู่ พร้อมจะถูกนำมาใช้เมื่อถึงคราวจำเป็น คิดด้วยซ้ำว่า ถึงเขาจะไม่ใช่คนนิยมความรุนแรงใดๆ แต่ก็พร้อมจะใช้ความรุนแรงนั้นสยบศัตรูที่หาญมาต่อกรด้วย เพราะถึงว่าเขาจะออกมาดสุภาพบุรุษทั้งเนื้อทั้งตัว เขาก็เป็นนักสู้คนหนึ่ง และจะสู้ไม่ถอยจนกว่าจะได้รับชัยชนะผู้ชายคนนี้... หล่อนบอกตัวเอง ถึงว่าดูอบอุ่น เป็นที่พึ่งพิงได้ทุกโอกาสสำหรับมิตร แต่น่าครั่นคร้าม และเป็นตัวอันตรายยิ่งสำห