جميع فصول : الفصل -الفصل 10

เด็กชายสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ มือเล็กป้อมยกขึ้นขยี้ตาขับไล่ความง่วงงุน เขานั่งตัวแข็งทันทีที่หายงัวเงีย เมื่อได้ยินเสียงเกรี้ยวกราดแฝงความโหดเหี้ยมเย็นชา“บอกมา เบรนดอน อินวิซิเบิลแมนอยู่ที่ไหน?”“ไม่มีอินวิซิเบิลแมน”เด็กชายได้ยินบิดาตอบ“โกหก!”เสียงแหบห้าวเหมือนถูกบีบออกมาจากหลอดเสียงแห้งผากที่เด็กชายไม่เคยได้ยินมาก่อนตวาดลั่น ฟังว่าใกล้คลั่งเต็มที“คนของฉันที่แฝงตัวเข้าไปรายงานว่าการทดลองโครงการอินวิซิเบิลที่กองทัพเป็นตัวตั้งตัวตีให้เงินสนับสนุนประสบความสำเร็จ แล้วจะไม่มีอินวิซิเบิลแมนได้ยังไง?”“คนของแกโกหกน่ะสิ”“ไม่! คนของฉันไม่กล้าแม้แต่จะคิดโกหกฉัน บอกมาเถอะ เบรนดอน แล้วฉันจะไว้ชีวิตแกกับเมียแก”“ฉันบอกแล้วว่าไม่มีอินวิสเบิลแมน ข่าวการทดลองสร้างมนุษย์ล่องหนเป็นแค่ข่าวลือ”“บอก!”เสียงออกคำสั่งฟังห้าวและต่ำลึก“ถ้าไม่อย่างนั้น แกจะได้เห็นว่าความปากแข็งของแกได้พรากชีวิตเมียของแกไปจากแกยังไง!”เด็กชายได้ยินเสียงผู้หญิงอุทาน หรืออาจจะเป็นเสียงครางด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่แน่ใจนัก แต่จำได้ว่าเสียงนั้นคือเสียงมารดา“มอมมี่” เขาเรียกมารดาด้วยเสียงกระซิบสัญชาตญาณของเด็กน้อยบอกเขา

‘คุณหนูกะทิ’ แทบจะตัวสั่นเทิ้มเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตากะลิ้มกะเหลี่ยแต่ก่อนจะเผลอลืมตัวเต้นแร้งเต้นกา ก็นึกขึ้นได้ว่ากำลังถูกพาออกนอกเรื่องฉลาดนักนะนาย!“ไม่ต้องกระโดดไปเรื่องอื่นเลย บอกมาคำเดียวว่านายจะไม่ไปภูเก็ตกับฉันเท่านั้นพอ”“นั่นตั้งหลายคำนะครับ คำเดียวที่ไหน แล้วผมก็พูดไม่ได้หรอก บอกแล้วเหมือนกันผมยังไม่อยากตกงาน”“สรุปว่าดึงดันจะไปกับฉันให้ได้?”“ไม่ใช่ดึงดัน ผมแค่ทำตามคำสั่งนายจ้าง ขอให้เข้าใจให้ถูกต้องด้วยครับ คุณหนูกะทิ”“พูดกับนายคงไม่มีวันไม่รู้เรื่อง ฉันไปพูดกับคุณพ่อเองก็ได้”“ควรทำอย่างนั้นตั้งแต่แรกแล้วแทนที่จะทำให้เสียเวลาทั้งผมทั้งคุณไปเปล่าๆ”“ย่ะ! พ่อคนเวลาเป็นเงินเป็นทอง ยังไงก็อย่านั่งเล่นเกมเพลินจนลืมทำงานให้คุ้มค่าจ้างละกัน บอกตรงๆ ตั้งแต่คุณพ่อรับนายมาร่วมงาน ฉันก็ไม่เคยเห็นนายทำอะไรที่เป็นประโยชน์กับบริษัทอย่างจริงๆ จังๆ สักอย่าง”เห็นเขาอมยิ้มมองเธอด้วยดวงตาฉายแววขันยิ่งขึ้น ทิราภาก็ยิ่งหงุดหงิด แต่จะยืนชวนทะเลาะต่อ เขาอาจจะยิ่งเห็นเธอเป็นเด็ก อย่างที่เขามักจะชอบหลอกล้อ จึงหมุนตัวกระแทกเท้าบนรองเท้าส้นสูงกลับออกประตูไป ไม่ลืมกระชากประตูปิดตามหลังดังปังไม่

“แต่ไม่ว่าจะเลือกไปทางไหน” เห็นบุตรสาวเงียบวาทีจึงพูดต่อ “พ่อเห็นว่าล้วนแต่ไม่เหมาะที่จะให้ลูกสาวของพ่อเดินทางตามลำพัง”“เข้าใจแล้วค่ะ”ถึงจะอึ้งไปกับเหตุผลสมควรที่บิดายกมา แต่ก็อึ้งไม่นาน“ถึงอย่างนั้นก็จำเป็นหรือคะที่คนไปกับหนูต้องเป็น...ผู้ชายคนนั้น สงสัยได้ตายกันไปข้างหนึ่งก่อนถึงเกาะบ้านั่นแน่ๆ” ตอนท้ายบ่นอุบด้วยเสียงเบาลง แต่ดูเหมือนบิดาจะยังได้ยิน“ผู้ชายคนนั้นชื่อภานนท์” วาทีพูดเนิบๆ “แล้วที่บอกว่ามีหวังได้ตายไปข้างหนึ่งนี่ สงสัยจะเป็น...ผู้ชายคนนั้นสินะที่ต้องตาย ในเมื่อลูกสาวของพ่อเก่งกล้าเหลือเกินนี่”“คุณพ่อล้อหนู!”หน้าสวยๆ หักงอลงไปอีก แต่แล้วก็หัวเราะคิกออกมา ส่งให้ดวงตาคู่งามฉายแววขุ่นเคืองหยกๆ เปล่งประกายระยับวับวาวราวเจ้าตัวแวะเก็บดาวมาพักไว้ที่ดวงตา“พ่อดีใจที่ลูกสาวพ่อยังมีอารมณ์ขันเหลืออยู่บ้าง”“ก็ชักจะเหลือน้อยลงทุกทีแล้วล่ะค่ะเมื่อคิดว่าการไปในฐานะตัวแทนคุณพ่อคราวนี้มี...เอ่อ ผู้ช่วยคนโปรดของคุณพ่อไปด้วย”“พ่อไม่เข้าใจจริงๆ”“ไม่เข้าใจอะไรคะ”“ที่หนูไม่ชอบภานนท์เอาจริงๆจังๆ น่ะสิ”“โอ๊ย! ใครที่ไหนจะไปชอบลงคนพรรค์นั้น”“จะพรรค์นั้นหรือพรรค์ไหนพ่อไม

ด้วยวัยเพียงยี่สิบสามเมื่อเขาก่อตั้งห้างหุ้นส่วนจำกัดรัตนกิจ ผลิตปุ๋ยจากมูลค้างคาวออกจำหน่าย สามปีให้หลังกิจการของเขาก็ครอบคลุมการผลิตยาฆ่าแมลงชนิดต่างๆ จากพืชธรรมชาติ ไม่กี่ปีต่อจากนั้นเขารุกเข้าสู่ตลาดเคมีภัณฑ์อย่างเต็มตัว ‘ห้างหุ้นส่วนจำกัด รัตนกิจ’ ได้กลายเป็น ‘รัตนกิจอุตสาหกรรม’ มีขอบข่ายงานกว้างและลึก ผลิตภัณฑ์ที่ถูกผลิตออกจำหน่ายมีนับไม่ถ้วนประเภทและชนิด มีห้องทดลองทันสมัยใหญ่โต มีเครื่องมือต่างๆ สำหรับงานวิจัยค้นคว้าครบครันปีที่ผ่านมานี้เองรัตนกิจอุตสาหกรรมได้สร้างความฮือฮาด้วยการประกาศถึงความสำเร็จเกี่ยวกับการทดลองวิจัย สร้างเม็ดพลาสติกเทียมที่สามารถย่อยสลายได้ภายในระยะเวลารวดเร็วกว่าการย่อยสลายของพลาสติกที่ใช้กันอยู่ทั่วไปถึงแปดสิบเท่าทิราภากำลังจะลุกกลับออกไป เมื่อมีเสียงเคาะประตูเบาๆผู้ที่เยี่ยมหน้าเข้ามาเป็นหญิงสาววัยสามสิบกลางๆวาทีเลิกคิ้ว เมื่อเห็นเลขาส่วนตัวเหลือบมองบุตรสาวของเขาแล้วทำท่าลังเลเมื่อรับจิรางค์ ภัทรไชย เข้ามาทำหน้าที่แทนสมสุข สว่างศรี เขาไม่ได้คาดหวัง ว่าหญิงสาวจะมีความสามารถทัดเทียมเลขาคนเก่าที่ร่วมงานกับเขามาตั้งแต่เขาเริ่มก่อตั้งบริษัท แต่หญิงสาว

“คุณพ่อว่าอะไร” เธอถามเบาๆ แต่ไม่ได้รับคำตอบก่อนที่เธอจะเปิดปากขึ้นอีก เขาก็ตอบกลับไปยังบิดาของเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เป็นไปได้เหมือนกันครับ”พูดแค่นั้นแล้วก็นิ่งฟังต่อ ตอบกลับไปเป็นระยะ ด้วยคำพูดที่เธอฟังแล้วไม่เข้าใจทั้งๆ ที่ภาษาที่ชายหนุ่มใช้สื่อสารเป็นภาษาไทย หรือต่อให้เป็นภาษาอังกฤษ เธอก็แน่ใจว่าไม่มีปัญหาในการทำความเข้าใจ“เห็นทีเราจะทำอะไรไม่ได้นอกจากเล่นไปตามเกม ....... ก็ไม่แน่ ....... ครับ ใช่ ....... ได้ครับ ขอให้วางใจเรื่องนี้ ...... ผมคิดว่าตัวเองพอมีฝีมืออยู่บ้าง”ตาคมตวัดมองเธอแวบหนึ่ง พูดต่อด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ“มีคนเขาว่าผมเหมือนกันครับ ว่าหลงตัวเอง ก็คงได้พิสูจน์ความสามารถให้เป็นที่ประจักษ์คราวนี้แหละ ...... ครับ ....... ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย”ดูเหมือนบิดาของเธอจะพูดอะไรอีกยืดยาว นานทีเดียวกว่าทิราภาจะได้ยินคนข้างตัวกล่าวลาด้วยประโยคสั้นๆ “สวัสดีครับ”จากนั้นเขาก็กดปุ่มวางสายก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากขอพูดกับบิดา“คุณพ่อของคุณโทรมา” เขาบอก“รู้แล้ว” พูดเสียงปั้นปึ่งเขาเลิกคิ้วมองเธอขันๆ“งั้นก็แปลว่าผมไม่ต้องพูดอะไรแล้วสิ”ทิราภาเม้มปาก