جميع فصول : الفصل -الفصل 20

วันต่อมาของขวัญเอาแต่คิดว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องจริง พิธานอาจจะพูดไปอย่างนั้น แต่ตอนเช้าทันทีที่ครูสาวเดินลงมาจากตึกที่พัก ด้านหน้าก็มีคนของเขามารอรับอยู่มาจริง ๆ ด้วย“สวัสดีครับคุณนาย ผมเอกครับเป็นเลขาของท่านประธาน”“ค่ะ ฉันจำคุณได้”วันนั้นเขาอยู่ที่โรงพยาบาลด้วย“ท่านประธานให้ผมมารับคุณนายไปเขตครับ”“พอดีว่าฉันติดสอนค่ะ”“...”“ไม่ว่างจริง ๆ”“ไปกับผมเถอะครับ ไม่อย่างนั้นท่านประธานจะมารับคุณนายด้วยตัวของท่านเอง อาจจะไปรับถึงที่โรงเรียน”เขาขอร้องแกมบังคับ เรียกว่าข่มขู่เลยยังได้เอาจริงเหรอของขวัญไม่ได้รู้จักพิธานเป็นการส่วนตัว เรื่องแต่งงาน นี่มันบ้าบอสิ้นดี“เชิญครับ”หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ด้วยเกรงใจคุณเอกเลยยอมขึ้นรถอย่างเสียไม่ได้ เรื่องนี้ผิดปกติมาก ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลสักอย่าง ของขวัญไม่เข้าใจว่าทำไมคนระดับพิธาน ภูมิพิทักษ์ถึงอยากแต่งงานกับเธอและที่ไม่เข้าใจยิ่งกว่านั้น คือทำไมเธอถึงไม่ปฏิเสธเขาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยไม่รู้ว่าทำไมพอเห็นหน้าเขา ก็ไม่กล้าทำตัวมีปัญหา เป็นเพราะว่าเขามีอำนาจหรือเพราะสายตาที่แค่มองมาก็ทำให้รู้สึกกดดันไม่ก็เป็นเพราะเธอมันอ่อนแอแค่ปฏิเ

“จีบครูอีกแล้วนะ” หญิงสาวย่นคิ้ว มองกระดาษเอสี่ที่เขียนคำว่า I LOVE YOU ตัวโต ๆ“ก็อาจารย์น่ารักนี่ครับ”“เย็นแล้ว กลับบ้านได้แล้วไป”“ผมกำลังซ้อมบอลอยู่”“ก็ไปซ้อมสิ เดี๋ยวอาจารย์ชินก็ดุเอาหรอก”“ผมว่าโค้ชจะดุที่ผมมาจีบอาจารย์มากกว่า”“ไอ้ซันนน อาจารย์เรียกรวมแล้วโว้ย!”ระหว่างที่อาทิตย์กำลังทำตัวทะเล้น ก็มีคนตะโกนเรียกขัดจังหวะ“เออ รู้แล้ว! ผมไปก่อนนะครับอาจารย์”“จ้า ๆ” ของขวัญทำหน้าเหนื่อยใจ แล้วเด็กนักเรียนสองคนก็วิ่งตามกันไปเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วเธอก็เดินกลับที่หอพักครูตึกตึกระหว่างทางรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามมา ตอนแรกก็คิดว่าเป็นเด็กนักเรียน แต่พอหันไปมองกลับเป็นผู้ชายรูปร่างสูงผอมและดูน่ากลัวคนหนึ่ง หญิงสาวรู้สึกคุ้นหน้าตาของอีกฝ่ายแม้เขาจะใส่หมวก เหมือนกับว่าเธอเคยเจอที่ไหนมาก่อน“ไง จำกูได้ไหม”“คุณเป็นใครคะ” ร่างบางชะงักเมื่อถูกขวางทาง รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยทันที จึงก้าวถอยหลังช้า ๆ“ถ้ามึงไม่เข้ามาแส่เรื่องของกู ป่านนี้กูคงจัดการอีแก่นั่นได้แล้ว”เสียงตะคอกของเขาทำให้ของขวัญนึกออก ที่แท้ผู้ชายคนนี้ก็เป็นหนึ่งในโจรที่ปล้นคุณท่านวันนั้น!“เพราะมึงคนเดียว ทำให้งานของกูพลาด!”

ร่างบางชะงัก“แต่ตำรวจบอกว่าอาจจะทำอะไรมากไม่ได้” เธอพูดต่ออย่างกังวลไม่ได้ปัดมือของเขาออกไปแม้จะไม่คุ้นชิน“ตำรวจทำไม่ได้ แต่ผมทำได้”กึก “คุณแน่ใจเหรอคะ”“คุณอย่าห่วงเลย เรื่องนี้ผมจัดการเอง”เขายิ้มให้แล้วเอื้อมมือมาจับมือบางไว้ ความอบอุ่นของเขา ทำให้ของขวัญรู้สึกอุ่นใจและสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ความกังวลถูกขจัดทิ้ง“ว่าแต่ ผู้ชายที่อยู่กับคุณเป็นใครเหรอครับ”น้ำเสียงของเขาสงบ แต่บางอย่างบอกให้ของขวัญรู้ว่าควรอธิบายให้ชัดเจน “อาจารย์ชินกร เขาเป็นเพื่อนร่วมงานแล้วก็เป็นคนที่ช่วยฉันเอาไว้ค่ะ”“สนิทหรือเปล่า”“ก็...เขานิสัยดีนะคะ”“แปลว่าสนิท” สีหน้าของพิธานดูนิ่งขึ้น“ไม่ค่ะไม่ถึงขั้นสนิท” ของขวัญยิ้มเจื่อน คิดว่าถ้าตอบไปว่าสนิท คนตรงหน้าอาจจะไม่ชอบใจ“ไม่สนิทก็ดีแล้ว”เขาพยักหน้าแล้วตอบรับด้วยเสียงที่อ่อนลงมา หลังจากนั้นไม่นานรถก็ขับมาถึงที่บ้านภูมิพิทักษ์พอดีเอาจริงจะเรียกว่าบ้านมันก็ยังไงอยู่ ของขวัญคิดว่าบ้านเจริญทรัพย์หลังใหญ่แล้ว แต่บ้านภูมิพิทักษ์กลับใหญ่โตมโหฬารมากกว่าหลายเท่า ถ้าให้เรียกว่าคฤหาสน์ก็คงจะไม่เกินไป“ไปเถอะ ทุกคนรออยู่”“ทุกคน?” ของขวัญมองพิธานอย่างตั้งคำถามต

พิธานพาของขวัญขึ้นมาที่ห้องของเขา ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่ายและเป็นระเบียบ ทุกอย่างถูกจัดวางให้เข้าที่เข้าทางไม่มีข้าวของวางระเกะระกะ หญิงสาวไม่แปลกใจ เพราะอีกฝ่ายดูเป็นคนเจ้าระเบียบมากพรึ่บ“ถะ ถอดเสื้อทำไมคะ” เข้ามาในห้องนอน ร่างสูงก็ถอดเสื้อออก ทำให้ของขวัญที่มองอยู่ตกใจ“ผมจะไปอาบน้ำ”“อ๋อ ค่ะ เชิญเลย” เธอเบี่ยงตัวหลบ“ของขวัญ”“คะ?”“เราแต่งงานกันแล้วนะ” พิธานพูดอย่างจริงจัง“ฉันรู้ค่ะ”“ผมเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณ”“เรื่องนั้นฉันก็รู้ค่ะ”“งั้นคุณก็เลิกกลัวได้แล้ว เพราะยังไงคืนนี้คุณก็หนีผมไม่พ้น” ดวงตาเล็กเบิกกว้าง กว่าจะทำความเข้าใจกับคำพูดของเขาได้ ร่างสูงก็เดินผ่านไปแล้วของขวัญถอนหายใจ รู้ว่าแต่งงานแล้ว รู้ว่าตัวเองเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา แต่พอคิดว่าต้องทำเรื่องอย่างว่า ก็รู้สึกไม่พร้อมขึ้นมาทำยังไงดีแกล้งหลับก่อนดีไหมร่างบางรีบปีนขึ้นเตียง พยายามข่มตาหลับแต่ทำยังไงก็หลับไม่ลง จนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ เธอพยายามนอนให้นิ่งที่สุด ทำเป็นว่าหลับไปแล้ว หวังว่าเขาจะเชื่อ จนได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินมาใกล้พร้อมกลิ่นหอมเย็น ๆ ของขวัญเผลอเกร็งตัว ถึงไ

เธอพยักหน้าอย่างคนไร้สติ จนเขาจูบและบดเบียดสะโพกสอบเข้ามาที่กลางร่างเล็ก จดจ่อความต้องการที่สั่นระริก ของขวัญรู้สึกถึงความแข็งกร้าวที่กำลังจะแทรกซึมเข้ามาความเปียกชื้นที่ช่วยให้เขาขยับได้ง่ายขึ้น แต่ด้วยขนาดที่เกินพอดี ทำให้คนตัวเล็กสะท้านไปทั้งตัว“อ๊ะ!”“อีกนิดเดียว อีกนิด”ของขวัญร้องลั่นเมื่อได้เป็นหนึ่งเดียวกับเขา“เจ็บเหรอ”“เจ็บค่ะ”“เจ็บอย่างเดียว?”“รู้สึกดีด้วย”“งั้นผมต่อเลยนะ”“อื้อ” ขนาดนี้แล้วใครจะปฏิเสธได้ ของขวัญโอนอ่อนแล้วพิธานก็เริ่มขยับร่างกายช่วงล่าง เป็นครั้งแรกก็จริง แต่ใช่ว่าจะอ่อนหัด เขาขยับตัวกดย้ำขึ้นลงช้า ๆ จนคนใต้ร่างวูบไหวร้อนผ่าว หญิงสาวทำได้เพียงร้องครวญครางทรมาน“คุณคะ อ๊ะ”“คุณเซ็กซี่จัง”“อึก คุณ...”เสียงของร่างกายที่สอดประสานดังอย่างต่อเนื่อง ของขวัญแอ่นกายรับสัมผัสจากเขา ขยับลิ้นเล็กเกี่ยวพันเมื่อถูกจูบจ๊วบเธอกล้าพูดได้เลยว่าตอนนี้กำลังล่องลอยมาก ทั้งสุขสมและอิ่มเอม“ของขวัญ”“ฮื่อ ไม่ไหวแล้วค่ะ”“รอผมด้วย”“อึก อ๊า”ร่างเล็กบีบรัด เธอแอ่นสะโพกขึ้นรอรับน้ำรักจากเขาที่ปลดปล่อยเข้ามาอย่างเต็มแรง ร่างกายของทั้งคู่ต่างก็ชื้นเหงื่อ เปียกฉ่ำ แม้ว่าแอร์