جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ที่พีทีคอร์ปอเรชั่นกรุ๊ป พิธานมีประชุมจริง ๆ อย่างที่บอกกับภรรยา การประชุมค่อนข้างนานลากยาวตั้งแต่เช้าถึงช่วงบ่าย แต่เขาก็ชินแล้ว เพราะรับช่วงต่อจากพ่อมาตั้งแต่อายุยี่สิบห้า ตอนนั้นแม้จะอายุน้อยไม่มีประสบการณ์ แต่เขาก็พิสูจน์ตัวเองได้และพาบริษัทก้าวมาอยู่ในจุดสูงสุด จนตอนนี้ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน ไม่ว่าใครก็ต้องก้มหัวให้ทั้งนั้นRRRRเสียงเรียกโทรศัพท์ทำให้ต้องละสายตา หน้าจอที่ปรากฏชื่อคนสำคัญ พิธานตัดสินใจยกมือหยุดการประชุมทั้งหมด ไม่อยากให้มีอะไรมารบกวนเสียงของเธอทุกคนต่างก็ชะงักและเงียบเสียง ตอนนั้นเขาถึงรับสาย“ครับ”(ของขวัญเองค่ะ)“ผมรู้แล้ว”สีหน้าของชายหนุ่มผ่อนคลายลงพอได้ยินเสียงของคนที่อยู่ปลายสาย แน่นอนว่าการกระทำเพียงเล็กน้อยของเขาทำให้คนทั้งห้องประชุมแตกตื่น(เที่ยงแล้ว ทานข้าวหรือยังคะ?)“ยังเลยครับ”(ทำไมล่ะ งานยุ่งเหรอ)“ครับ แล้วขวัญล่ะ”(ทานแล้วค่ะ คือว่าขวัญจะโทรมาบอกว่าวันนี้ขวัญจะไปทานข้าวกับเพื่อนนะคะ)“เพื่อนคนไหนครับ”เขาขมวดคิ้ว แน่นอนว่ามันทำให้หลายคนที่นั่งอยู่ตรงนี้สะดุ้ง ไม่บ่อยหรอกที่ท่านประธานจะเปลี่ยนสีหน้า(เธอชื่อหนูเล็กค่ะ เป็นเพื่อนสนิทของขวัญเอง คบก

“ทานข้าวเสร็จแล้วใช่ไหม” เขาหันมาถาม“ค่ะ เสร็จแล้ว”“งั้นไปกันเลยไหม”“คือว่า” คนตัวเล็กหันไปมองเพื่อนสนิท เพราะอีกฝ่ายยืนกรานอยากจะสะสางกับพิธานให้รู้เรื่อง แต่พอเจ้าตัวมาถึงนอกจากจะไม่โวยวายหนูเล็กยังยิ้มกว้าง หันมายักคิ้วหลิ่วตาให้ของขวัญ“ไปเลย ๆ ฉันไม่มีธุระอะไรแล้ว”“ไม่มีอะไรจะพูดเหรอ” ของขวัญมองเพื่อนสนิทด้วยความสับสน“ไม่มีแล้วจ้า ไว้ว่าง ๆ เดี๋ยวค่อยมาเจอกันอีกก็ได้”“?”“แกไปเถอะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง”“ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”พิธานปฏิเสธอย่างสุภาพแล้วยกมือเรียกบริกรมาเช็กบิลเด็กเสิร์ฟชะงักมองแบล็กการ์ดในตำนานที่ถูกยื่นให้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีบัตรนี้ และไม่ใช่ว่ารวยแล้วก็จะมีได้ จะต้องรวยมากเท่านั้น ทำให้ตอนที่ได้รับมือของเด็กเสิร์ฟเลยสั่นเล็กน้อย “เรียบร้อยแล้วค่ะ”“ไปกันเถอะ” จ่ายเงินแล้วก็หันมาพูดกับของขวัญ“หนูเล็กงั้นฉันกลับก่อนนะ ถึงบ้านแล้วเดี๋ยวโทรหา” หญิงสาวพยักหน้าให้คุณสามีแล้วหันไปบอกลาเพื่อนสนิท สีหน้าของหนูเล็กยังคงเต็มไปด้วยความชื่นมื่น ดูพออกพอใจ“โอเค”“บายบาย”“บายจ้า”สองสาวล่ำลากันแล้วพิธานก็จับมือเล็กของภรรยาและเดินนำออกไปจากร้านอาหารหนูเล็กมอ

“คุณถอดเสื้อผ้าทำไมคะ” ของขวัญถามอย่างร้อนรนแม้จะมองเห็นไม่ชัดเท่าไรนัก แต่ก็รู้ว่าคนตรงหน้าถอดเสื้อผ้าออกจนหมด“ผมกลัวว่าชุดที่ใส่อยู่จะเปียก”“แน่ใจนะคะว่าคิดแค่นั้น” เธอจับผิด“แน่ใจสิ”“คุณหมอห้ามขวัญออกกำลังกายนะคะ เผื่อคุณพิธานลืม”“เพราะอาหมอกลัวว่าเหงื่อจะไหลเข้าตาคุณ แต่ถ้าออกกำลังกายเบา ๆ ก็ไม่เป็นอะไรหรอกครับ” เขาแย้ง แค่นี้ก็รู้แล้วว่าที่ถอดเสื้อผ้าไม่ใช่ว่ากลัวชุดจะเปียกแต่ถอดเพราะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง“ห้ามทะลึ่งค่ะ”“ผมยังไม่ได้ทะลึ่งอะไรเลยนะ ยังไม่ได้ทำอะไรด้วย”“ขวัญรู้ว่าเดี๋ยวคุณก็ทำ”“คุณภรรยารู้ใจผมจริง ๆ” คำพูดลึกซึ้งของเขาทำให้ของขวัญอายจนไม่รู้จะทำหน้ายังไง ดีหน่อยที่ตอนนี้ปิดตาเอาไว้อยู่ก็เลยไม่ต้องหลบสายตาไปไหน“อาบน้ำกันเถอะ” พิธานพูดต่อแล้วเอื้อมมือไปหยิบฝักบัว เขาชโลมน้ำอุ่นลงบนเรือนกายขาว เมื่อร่างเล็กเปียกชื้นก็เริ่มใช้มือหนาสัมผัสอย่างแผ่วเบา กลิ่นสบู่หอม ๆ ที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูก ตามการลากผ่านของฝ่ามือร้อนร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ จากลำคอขาวผ่องเลื่อนลงมาที่หน้าอกคู่กลม ลูบไล้เบา ๆ อาบน้ำให้ของขวัญอย่างเอาใจใส่ ฝ่ามือหนาเลื่อนมาถึงสะโพกสวยและก้นงอน ของขวั

สั้นแต่ก็ชัดเจนว่าเป็นใครทั้งห้องเงียบงันแม้แต่อาจารย์เองก็มองเด็กใหม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างสนใจ นามสกุลสวัสดิ์เทวาเองก็เป็นหนึ่งในเบอร์ต้น ๆ ของประเทศ “เทพทัศไปนั่งตรงนั้นนะ” ของขวัญชี้ไปยังที่ว่าง แต่ร่างสูงยังคงยืนนิ่ง“ผมอยากนั่งริมหน้าต่าง” เขาหันมาบอกเธอเอาอีกแล้ว ห้องเรียนมีนักเรียนเอาแต่ใจตัวเองมาเพิ่ม“แต่ริมหน้าต่างมันไม่มีที่ว่างแล้ว” ของขวัญส่ายหน้า“ผมอยากนั่งนี่ครับ” ดูท่าจะไม่ยอมง่าย ๆ“งั้นเธออยากนั่งตรงไหน”“ตรงนั้นครับ”“เฮ้ย! มาใหม่อย่าเก่งให้มันมาก” วิทยาเด็กที่นั่งตรงนั้นลุกขึ้นมาโวยวายทันที“ก็กูอยากนั่ง”“ไอ้เวรนี่”“ไม่เอาไม่ทะเลาะกันนะ” ของขวัญห้ามปรามแต่เด็กทั้งสองไม่ฟัง ไม่พอยังจ้องหน้าพร้อมจะมีเรื่องกันอยู่รอมร่อให้ตายสิ วันแรกก็เริ่มเลย“เป็นแค่ครู อย่ามาเสือก”“อ้าวไอ้วีแล้วมึงไปว่าอาจารย์ทำไมวะ” เป็นอาทิตย์ที่ลุกขึ้นมาปกป้องของขวัญ“แล้วมึงเสือกอะไร หรือว่าได้กันแล้ว”“ไอ้เหี้ย”“หยุด! พอเลย ไม่ทะเลาะกันนะคะ”นี่คือเหตุผลที่ของขวัญไม่อยากสอนนักเรียนห้องวีไอพี เพราะถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ ทำให้ไม่ค่อยเชื่อฟังใครแม้กระทั่งครู เธอเจอฤทธิ์เดชของพวกเขามาหล

ถึงวันแรกเขาจะเย็นชา เข้าถึงยาก แต่ก็ไม่ได้ดุขนาดนี้ ที่สำคัญตั้งแต่แต่งงานกันพิธานก็ใจดีมาก ของขวัญเริ่มระแวง กลัวว่าสามภพกับนิรามจะไม่ใช่เพื่อนของคุณพิธานจริง ๆ“โหดจังครับ” สามภพบ่นกลับไป ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มไม่ได้หวาดกลัว(แล้วใครใช้ให้มึงมายุ่งกับของขวัญล่ะ)“ก็แค่อยากรู้จักเอง”(ไม่ได้ กูไม่ให้รู้จัก)“หวงเกินไปไหม นี่เพื่อนไง”(ได้เลยเพื่อน มึงรอกูเลย เดี๋ยวกูจะไปจัดการมึงเดี๋ยวนี้)“ไม่เกี่ยวกับกูนะ แผนไอ้รามมัน” เห็นว่าพิธานโกรธจริง สามภพก็โยนปัญหาไปให้นิราม“มันโกหก มันเป็นคนลากกูมาเอง”นิรามไม่ยอมรับปัญหาที่สามภพก่อ เขาอธิบายก่อนจะกินข้าวต่อ อาหารร้านนี้ดูท่าจะอร่อยมากเพราะอีกฝ่ายกินไม่หยุด ไม่คิดสนใจสถานการณ์ตรงหน้าสักนิด หรือไม่เขาก็น่าจะหิว(ไอ้รามก็อยู่เหรอ)“อ่าห้ะ อยู่ครบเลยเพื่อน”(พวกมึงอยู่ให้ห่าง ๆ เมียกูเลย ห้ามมอง ห้ามโดนตัว ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด) พิธานสั่งด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดจริงจัง“แล้วถ้าโดนไปแล้วล่ะ” สามภพถามทีเล่นทีจริงอะไรคือโดนไปแล้ว ของขวัญมองสามภพตากลมเบิกกว้างตกใจ กังวลว่าพิธานจะเข้าใจผิด(โดนไปแล้ว?)“อือฮึ”(งั้นโครงการใหม่ของมึงคงต้องหาหุ้นส่วนใหม