Todos los capítulos de My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Capítulo 211 - Capítulo 216

ผ่านงานแต่งงานมาได้หนึ่งวันก่อนที่คู่บ่าวสาวป้ายแดงจะเดินทางไปฮันนีมูนที่เกาะส่วนตัวของนิราม ของขวัญถือโอกาสพาพิธานมาเจอกับคุณแม่ที่วัด ปกติหญิงสาวจะมาที่นี่ทุกวันครบรอบหรือมาทุกครั้งที่รู้สึกไม่ดี ต้องการให้ใครสักคนปลอบโยน นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่เธอมาหาคุณแม่ด้วยรอยยิ้มสว่างไสวเปี่ยมสุข และที่ข้างกายก็ไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเช่นเคย มีสามีติดตามมาด้วย “แม่คะนี่สามีของหนูเอง ชื่อพิธาน” เสียงเล็กเอ่ยบอกแผ่วเบา น้ำตารื้นขึ้นอย่างห้ามไม่ได้“สวัสดีครับ ผมพิธาน” ชายหนุ่มแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ มองรูปภาพของแม่ยายบนเจดีย์ รู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนภรรยาของเขามากจริง ๆ ตอนที่ท่านมีชีวิตคงจะอ่อนโยนและจิตใจดี“เขาดีกับหนูมาก คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูแล้วนะคะ”“ต่อไปนี้ผมจะรักและดูแลของขวัญเองครับ คุณแม่ไม่ต้องห่วง” พิธานพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น พร้อมทั้งกุมมือเล็กของภรรยา“หลับให้สบายนะคะ หนูรักแม่” สุดท้ายน้ำตาที่คลออยู่ก็ไหลริน ของขวัญร้องไห้ออกมาแต่ตอนนี้เธอมีคนคอยปลอบแล้ว “ไม่ร้องไห้สิ”“ขวัญไม่ได้ร้องไห้เพราะเศร้า แต่ขวัญร้องไห้เพราะมีความส

คำทำนายเป็นจริงท้องหรือไม่ท้องหลังกลับมาจากฮันนีมูนที่สุดแสนจะหวานฉ่ำและวาบหวามได้ไม่นาน ของขวัญก็แอบซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจโดยที่ยังไม่ได้บอกใครร่างบางนั่งรออยู่เพียงลำพังด้วยสีหน้าสงบ แต่ในใจกำลังเต้นระทึกราวกับอยู่บนเครื่องเล่นที่หวาดเสียวในสวนสนุก หญิงสาวหลับตานับถอยหลังอย่างเชื่องช้า จนกระทั่ง...ถึงเวลาที่เฝ้ารอเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปยังอุปกรณ์ทดสอบการตั้งครรภ์ทั้งสามที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ก่อนจะพบว่าทุกอันขึ้นสองขีดทั้งหมดของขวัญตัวแข็งทื่อ นี่เธอ...ท้องแล้ว“ขวัญทำอะไรอยู่ ไปกินข้าวกันเถอะ”“ค่ะ คุณลงไปก่อนเลย” มือเล็กรวบที่ตรวจครรภ์ทั้งสามอันมาเก็บไว้ในกระเป๋า ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วลงมาที่ห้องอาหาร“มีอะไรหรือเปล่าครับ” พอเห็นหน้าภรรยา พิธานก็รับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ คนตัวเล็กโกหกไม่เก่งไม่ว่าอะไรก็แสดงออกผ่านสีหน้าทั้งหมด“ไม่มีอะไรค่ะ แค่ปวดท้องนิดหน่อย” เธอส่ายหน้า“ปวดท้อง?”“อื้อ”“ปวดท้อง แต่มีความสุขขนาดนี้เลยเหรอ”บอกว่าปวดท้องแต่ยิ้มกว้าง

ห้างสรรพสินค้าชั้นนำย่านเอ็มทาวน์“คุณมาช้ามาก” หนูเล็กยกมือขึ้นกอดอก มองผู้ชายตัวสูงที่กำลังเดินตรงมาหาเธอด้วยท่าทางหนักใจ“คุณหนูเล็กไม่ควรจะโทรตามผมมาด้วยเรื่องส่วนตัวแบบนี้นะครับ” เอกศิษฎิ์มองเพื่อนสนิทของภรรยาเจ้านายอย่างจริงจัง“ก็ฉันเบื่อ”“คุณหนูเล็กครับ”“ไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมคะ”ร่างสูงเงียบงัน แต่ไม่ปฏิเสธทันที“ฉันมีเพื่อนสนิทแค่คนเดียว แล้วตอนนี้ของขวัญก็ไปฮันนีมูนด้วย แล้วอย่างนี้จะให้ฉันทำยังไง” คุณเอกได้รับอนุญาตให้พักร้อนในช่วงนี้เขาเลยว่าง หนูเล็กกะพริบตาลงอย่างน่าสงสาร เธอเป็นคนที่มีแววตาดูเศร้าอยู่แล้ว พอบีบน้ำตานิดหน่อยก็ไม่มีใครทนได้โดยเฉพาะกับผู้ชายตรงหน้า“ผมไปเป็นเพื่อนก็ได้ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างจนใจ“ดีค่ะ ไปกันเถอะ” พอเขาตกลง หญิงสาวก็ยิ้มร่าเริงแล้วเดินไปเกาะแขนของอีกฝ่าย“เอ่อ เดินเฉย ๆ ได้ไหมครับ”“เดี๋ยวล้มไง”“ผมไม่ล้มหรอกครับ”“ไม่ค่ะ เดี๋ยวฉันล้ม วันนี้ใส่รองเท้าส้นสูงมา” เธอพูดพลางยิ้ม “สูงมากเลยเห็นไหม”คุณเอกไม่รู้จะพูดอะไรที่ทำ