All Chapters of My husband ของขวัญมีสามีขี้หึง: Chapter 1 - Chapter 10

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”รปภ. คนหนึ่งวิ่งตามคนร้ายไป อีกคนก็วิ่งมาหาของขวัญกับหญิงชราที่โดนทำร้าย“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ” เธอส่ายหน้าแล้วหันกลับมาถามคุณยายที่ยังดูหวาดกลัว “คุณยายเป็นอะไรไหมคะ” ท่านไม่ตอบ ยังคงตัวสั่นงันงกร้องไห้ไม่หยุด ท่าทางขวัญเสีย ของขวัญที่ไม่รู้จะทำยังไงดีจึงดึงคุณยายเข้ามากอดเพื่อปลอบประโลมให้ใจเย็น“ไม่เป็นอะไรแล้วนะคะ ไม่มีใครทำอะไรคุณยายได้แล้ว ปลอดภัยแล้ว”“ผมเรียกรถโรงพยาบาลแล้วนะครับ อีกสักพักคงมาถึง” รปภ. บอกกับของขวัญส่วนคุณยายยังคงไม่พูดจา“ถ้ายังไงช่วยตามหาญาติของคุณยายด้วยนะคะ”“ครับ ผมขอให้ประชาสัมพันธ์ช่วยประกาศให้แล้ว...”“คุณท่าน!”พูดยังไม่ทันจบก็มีชายหญิงสองคนวิ่งมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“เกิดอะไรขึ้นคะ”พวกเขารีบร้อนถามพร้อมมองมาอย่างแปลกใจที่เห็นว่าของขวัญกำลังกอดคุณท่านเอาไว้ และพอหญิงสาวผละออกคุณท่านก็ยังคงจับมือเธอเอาไว้แน่น“เจอโจรค่ะ ผู้ชายสองคนพยายามแย่งกระเป๋าของคุณยาย” หญิงสาวอธิบาย“ห้างใหญ่โตแบบนี้ ปล่อยให้มีโจรได้ยังไงคะ!”ก่อนที่ญาติของคุณยายจะได้ต่อว่าใคร ก็ได้ยินเสียงของรถฉุกเฉินที่ใกล้เข้ามา ไม่นานพวกเขาก็มาถึง“คุณท่าน ไปตรวจร่างกายห

“ย่าไม่เป็นอะไรแล้ว”“คุณย่าต้องไปรักษานะครับ เกิดอาการกำเริบเหมือนวันนี้อีกมันจะยิ่งอันตราย”หันกลับมามองทั้งสองคน รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวแล้ว ก็เลยกระซิบบอกคุณป้าแม่บ้าน“งั้นขวัญกลับก่อนนะคะ”“ค่ะ คุณของขวัญ”คุณป้าพยักหน้าให้ เห็นว่าไม่มีอะไรแล้วคนตัวเล็กก็ค่อย ๆ เฟดตัวเองออกจากห้องผู้ป่วย“หนูของขวัญจะไปไหน?”กึกยังไม่ทันพ้น คุณท่านก็หันมาเห็นพอดีทำให้ตอนนี้ทุกสายตาหันมามองเธอเป็นตาเดียว รวมถึงสายตาติดเย็นชาของผู้ชายที่น่าจะเป็นหลานชายของคุณท่านด้วยเขาเอ่ยทวนชื่อของเธอ “หนูของขวัญ?”“สวัสดีค่ะ ของขวัญค่ะ” ด้วยกลัวเสียมารยาท ก็เลยรีบแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ“หนูของขวัญเป็นคนช่วยย่าเอง”“อย่างนั้นเหรอครับ” เขารับคำ พอคุณย่าอธิบายแต่ไม่ได้หันมาขอบคุณอะไร“พอดีขวัญมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ” ถึงอีกฝ่ายไม่ขอบคุณของขวัญก็ไม่ได้ติดใจ ตอนนี้แค่อยากกลับเท่านั้นก็เลยบอกลาอีกรอบ“หนูของขวัญ อย่าเพิ่งไป”ร่างบางอึกอัก รู้สึกกดดันเพราะสายตาของผู้ชายตรงหน้า เขาอาจจะแค่มองมาเฉย ๆ แต่ไม่รู้ทำไมสายตาของเขากลับให้ความรู้สึกว่าต้องเกรงใจ“คุณย่าพักผ่อนดีกว่าครับ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”“ย่าไม่ง่วง”

!อะไรนะของขวัญอึ้ง“ผมให้เวลาคุณคิดสองวัน แล้วผมจะไปเอาคำตอบ”พูดจบประตูลิฟต์ก็เปิดออกพอดีอย่างได้จังหวะ ของขวัญรีบหนีออกมาจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดตรงนั้นอีกฝ่ายเป็นผู้ชายอันตรายเธอไม่ควรจะไปที่นั่น ยิ่งไม่ควรจะไปเจอคนพวกนั้นอีกหลังออกจากโรงพยาบาลมาได้ คนตัวเล็กก็นั่งรถกลับมาที่ห้างสรรพสินค้ารีบจัดการกับธุระแล้วขับรถกลับมาที่หอพักครูของขวัญเป็นคุณครูสอนอยู่ที่โรงเรียนนานาชาติแอล ที่นี่เป็นโรงเรียนอินเตอร์ที่มีค่าเทอมเหยียบล้าน เด็กนักเรียนส่วนมากล้วนมีฐานะ เวลาจะสั่งสอนหรือจะทำอะไรก็ต้องคิดให้มาก ตอนแรกของขวัญก็อยากจะสอนที่โรงเรียนเอกชนธรรมดา แต่เพราะค่าจ้างที่นี่บวกกับมีที่พักให้ด้วย มันคุ้มค่ามากจริง ๆ สำหรับคนที่ตอนนี้ไม่มีอะไรเลยอย่างเธอ“อาจารย์ขวัญพึ่งกลับเหรอครับ”“อ้าว อาจารย์ชิน?” ร่างบางกำลังจะเข้าห้อง ส่วนอาจารย์หนุ่มที่อยู่ห้องข้าง ๆ เปิดประตูออกมาพอดี“ค่ะ พอดีขวัญติดธุระนิดหน่อย แล้วนี่กำลังจะไปยิมอีกแล้วเหรอคะ”“ครับ ใกล้ ๆ โรงเรียนมียิมมาเปิดใหม่ เป็นของเพื่อนผมเอง ถ้าวันไหนอาจารย์ขวัญอยากออกกำลังกาย ก็บอกผมได้นะครับ เดี๋ยวผมพาคุณไป”“ได้เลยค่ะ ขอบคุณที่ชวนนะคะ”“

“จริงสิ ห้องของพี่ คุณพ่อให้คนมาทุบแล้วเปลี่ยนเป็นห้องของลูกลูกปัดกับอัทแล้วนะคะ ถ้าคิดอยากจะกลับไป คงมีแต่ห้องคนใช้ที่จะให้พี่อยู่”“ฉันไม่คิดจะกลับไปอยู่แล้ว”“ก็ดีค่ะ ครอบครัวเราจะได้มีความสุขสักที”“คนอย่างเธอไม่มีวันมีความสุขหรอกลูกปัด”“คนอย่างลูกปัด? เดี๋ยวนะคะ พี่ขวัญคิดนิดหนึ่ง ตอนนี้ลูกปัดมีพ่อมีแม่ มีสามี มีลูก มีเงิน มีบ้าน มีรถ มีหุ้นในเครือของเจริญทรัพย์ มีทุก ๆ อย่าง แล้วพี่ขวัญล่ะคะมีอะไร? แม้แต่พ่อแม่ก็ยังไม่มีเลย”“ลูกปัด!”“จุ๊ ๆ อย่าโมโหสิคะ เคยอยู่แบบคนขี้แพ้ ก็อยู่อย่างนั้นต่อไปเถอะ อยู่ไปจนตายเลยยิ่งดี”ลูกปัดเน้นเสียงอย่างน่ารังเกียจ ก่อนจะเดินผ่านหน้าเข้าไปในร้านเพชรแห่งหนึ่งที่เธอไม่มีโอกาสจะได้เข้าไปที่น่าโมโหคือของขวัญไม่มีอะไรเลยจริง ๆ ไม่มีอะไรจะไปสู้ลูกปัดสักอย่าง ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็เป็นคนของตระกูลเจริญทรัพย์ และยังเป็นหลานสาวคนแรกของตระกูล แต่พวกเขากลับไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาเลยสักนิดไม่เคยเลยตลอดเวลาไม่ว่าจะเด็กหรือโต ของขวัญอยู่อย่างคนอ่อนแอ ไม่เคยสู้คนพวกนั้นได้ เธอเคยหวังว่าจะหลุดพ้นและหวังว่าจะมีใครสักคนเห็นค่าแต่ก็ไม่มีเลยสุดท้ายแล้ว ของขวัญก

“ผมให้เวลาคุณคิดพอแล้ว พรุ่งนี้ตอนเช้าผมจะให้คนไปรับคุณ”“รับฉัน? ไปไหนคะ”“ไปเขต”“ไปทำไมคะ”“จดทะเบียนสมรสไง”“ฉันบอกว่าไม่แต่ง”“ผมรู้แล้ว”“แล้วทำไมคุณไม่ฟังฉันเลยล่ะ”ของขวัญสับสน ปฏิเสธไปเท่าไรอีกฝ่ายก็ไม่รับฟัง “คุณพิธาน”“จะแต่งงานกันแล้ว ไม่ต้องเรียกผมเต็มยศขนาดนั้นก็ได้”“ก็ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าไม่แต่ง”หญิงสาวเริ่มไม่พอใจที่เขาพูดไม่รู้เรื่อง แต่ก็ไม่กล้าโวยวายใหญ่โต ตอนนั้นเองคนตรงหน้าก็เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือของเธอเอาไว้“จะทำอะไรคะ” ของขวัญถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก รีบดึงมือตัวเองออกมาจากการเกาะกุมของเขา แน่นอนว่ามันไม่ได้ผล พิธานยังคงจับมือของเธอแน่นไม่ยอมปล่อย“ผมจะพาคุณไปซื้อแหวนแต่งงาน”ขณะที่กำลังมึนงง คนตัวสูงก็ลากจูงมือเล็กตรงมาที่ร้านเพชรสุดหรูไม่ใช่ร้านที่ลูกปัดเดินเข้าไปก่อนหน้า แต่หรูกว่า ทันทีที่พนักงานเห็นเขาต่างก้มหัวค้อมศีรษะทักทาย บ้างก็เกรงกลัวบ้างก็เคารพนับถือ“ยินดีต้อนรับค่ะคุณพิธาน”“ขอดูแหวนหน่อย”“ไม่ทราบว่า...”“เอาแหวนที่ดีที่สุดให้ภรรยาผมเลือก”“!”ให้ตายสิของขวัญปวดหัวพนักงานมองหน้าเธอก่อนจะรีบกุลีกุจอนำแหวนทั้งหมดมาวางเรียงลงตรงหน้า