All Chapters of ล่ามรักมัจจุราช NC20+: Chapter 41 - Chapter 50

รถคันเล็กเลี้ยวเข้ามาจอดภายในบริเวณบ้านหลังใหญ่ด้วยความเร็วคงที่ ฮันน่าผ่อนลมหายใจออกหนักๆ ยกมือขึ้นทาบหน้าอกข้างซ้าย หัวใจเธอยังเต้นแรงอยู่เลยทั้งที่เวลาเลยผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วแต่สมองเธอยังคงจดจำน้ำเสียงและแววตารวมถึงใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ทำให้เธอตกอยู่ในสภาพนี้ได้ชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อไม่กี่นาทีนี้คนตัวเล็กพ่นลมหายใจออกหนักๆ อีกครั้งแล้วขบเม้มริมฝีปากเบาๆ เธอวิ่งหนีออกมาในตอนที่เขากำลังจะเข้ากอดเธออีกครั้ง หันกลับไปให้เหตุผลว่ามีธุระด่วนจริงๆ แต่ความจริงแล้วเธอแค่อยากถอยออกมาสงบสติอารมณ์ก่อน ขืนยังอยู่ตรงนั้นมีหวังคงได้หัวใจวายเพราะอัตราการเต้นของหัวใจเร็วเกินไปแน่"หยุดเต้นแรงแบบนั้นสักทีจะไม่ไหวแล้วนะ"ไม่ไหวจริงๆ มันเต้นแรงมากจนอกสั่นไปหมด ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้โรคหัวใจคงถามหาแน่ก๊อก~ก๊อกเสียงเคาะกระจกจากด้านนอกทำให้คนตัวเล็กดึงสติกลับมาอีกครั้ง เธอเอี้ยวตัวเกี่ยวสายกระเป๋าขึ้นคล้องบ่าแล้วหมุนกลับมาปลดล็อกประตูเปิดออกทำให้เด็กรับใช้ในบ้านที่เดินเข้ามาเคาะกระจกเรียกก่อนหน้าเบี่ยงตัวถอยหลังเล็กน้อยพร้อมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า"มิ้นท์เห็นคุณฮันน่าขับรถเข้ามาจอดนานแล้

"พี่ธีโอคะ"เสียงหวานเอ่ยเรียกคนตัวสูงหลังจากทานอาหารร่วมกับครอบครัวเสร็จแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ โดยที่เธอต้องกลับกับคู่หมั้นหนุ่มของเธอ ทาดิโอ้หมุนตัวหันหลังกลับมามองใบหน้าสวยของคนตัวเล็กพร้อมกับหยุดเดินซึ่งตอนนี้ทั้งสองคนยืนห่างจากรถยุโรปคันหรูเพียงนิดเท่านั้นฮันน่าก้าวเข้ามาหาร่างสูงหนึ่งก้าวแหงนหน้าขึ้นมองสบดวงตาคมแล้วยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนเวลาผ่านไปสักพักจึงเอ่ยถามในสิ่งที่คิดออกมา"พี่...ยังอยากแต่งงานกับหนูอยู่หรือเปล่าคะ""...ทำไมถามแบบนั้น" คนตัวสูงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามออกมา เสียงทุ้มกดเสียงเข้มขึ้นราวกับไม่พอใจที่เธอถามออกไปแบบนั้น เธอจึงระบายยิ้มเล็กน้อยแล้วกระชับสายกระเป๋าสะพายมาด้านหน้า"หนูแค่อยากรู้ว่าคำตอบของพี่ยังเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า""....""หากหนูถามอะไรพี่จะตอบหนูตามตรงได้หรือเปล่าคะ""....""ผู้หญิงที่ชื่อโซเฟียเธอเป็นอะไรกับพี่เหรอคะ หลายวันก่อนหนูเห็นพี่อุ้มเธอขึ้นรถไปแถมเธอยังมาพูดอะไรแปลกๆ กับหนูอีก ถ้าหนูถามพี่จะตอบหนูตามตรงไหมคะ" ดวงตากลมยังคงมองสบตาคมนิ่งเหมือนต้องการค้นให้ลึกเข้าไปในก้นบึ้งของหัวใจแกร่งว่าคำตอบของเขาเป็นยังไง แต่เธอก็ยังคงได้รับ

ลิ้นเล็กสอดเข้ามาหยอกล้อกับลิ้นสากในโพรงปากหนาอีกครั้ง มือบางสอดเข้าใต้เสื้อยืดสีดำลูบไล้หน้าท้องแกร่งผ่านซิกแพคลอนสวยเบาๆ จูบอ่อนโยนหวานละมุนแต่กลับไม่ได้รับการจูบตอบจากคนใต้ร่างเลยสักนิด แต่เธอก็ไม่หวั่นท้อขอเพียงเขายังคงนอนนิ่งไม่ลุกไปไหนเธอก็จะง้อเขาให้หายโกรธให้ได้ ฮันน่าถอนจูบออกมาอีกครั้งทำน้ำลายใสยืดยาวออกจากปากสองคนเคลือบลงบนเรียวปากบางเฉียบของคนตัวสูง เธอหลุบตาลงมองมันแล้วตวัดลิ้นเลียน้ำลายออกจากริมฝีปากเขาเหมือนที่เขาเคยทำให้เธอก่อนจะผละออกห่างอีกครั้ง แตะสัมผัสกลีบปากนุ่มนิ่มลงมาบนลำคอแกร่ง แอ่งชีพจรที่กำลังเต้นเป็นจังหวะปกติ ลงมายังลูกกระเดือกที่กำลังขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืนน้ำลายเลื่อนลงมาเรื่อย ถลกชายเสื้อยืดขึ้นเหนือหน้าท้องแกร่งแล้วจูบลงบนกล้ามเนื้อแข็งบริเวณหน้าท้องซ้ำๆ หลายจุด"ให้หนูออรัลเซ็กซ์ให้ไหม" เสียงหวานลอดผ่านริมฝีปากสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นในขณะที่ใบหน้าและพวงแก้มเนียนแดงเรื่อด้วยความเขินอาย เธอเงยหน้าขึ้นมองดวงหน้าคมหล่อเหลาที่ยังคงไม่พูดอะไรออกมาแล้วเลื่อนมือลงมาปลดกระดุมกางเกงออกช้าๆ กัดปากเบาๆ ข่มร่างกายที่กำลังตื่นเต้นจนออกอาการประหม่าทอดสายตาห

ร่างบางของนางแบบสาวเดินออกมาจากห้องตรวจด้วยใบหน้าซีดเซียวราวกับคนพักผ่อนไม่เพียงพอมาเป็นเวลานาน แม้จะมีแว่นกันแดดอันใหญ่ปกปิดครึ่งหน้าซีกบนไว้ก็ตามแต่ความอ่อนล้าบนใบหน้าสวยหวานนั้นก็ยังเด่นชัดเจนอยู่ดีโซเฟียเดินออกมานั่งรออยู่หน้าห้องตรวจแผนกสูตินรีเวชก้มหน้าลงมองสมุดสีชมพูในมือเพียงนิดแล้วยกยิ้มบางๆ ที่มองดูมีความสุขแต่ก็ยังคงมีความทุกข์ปะปนอยู่ในนั้นด้วย วันนี้เป็นวันนัดฝากครรภ์อีกหนึ่งวันที่หมดนัดเธอซึ่ง ตอนนี้เธอตั้งครรภ์ได้ประมาณสิบเอ็ดสัปดาห์หรือสองเดือนกว่าแล้ว และคนที่รู้เรื่องของเธอทุกอย่างดีก็คือผู้จัดการของเธอเอง เธอไม่เคยคิดที่จะปกปิดว่าตัวเองกำลังมีเจ้าตัวเล็กในท้องกับพ่อของเขาแต่ด้วยเพราะปัญหาอะไรหลายๆ อย่างที่เกิดขึ้นหลังจากเธอรู้ว่าตัวเองไม่ได้ตัวคนเดียวเธอจึงไม่ได้พูดบอกเขาแค่นั้นเองแต่หากพูดกันตามตรงเมื่อครั้งที่รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ครั้งแรกเธอเคยจะบอกกับเขาแล้วนะ แต่เขาไม่อยากรับรู้เองแถมยังบอกให้เธอเลิกติดต่อเขาไปอีก หากจะบอกว่าเธอคิดที่จะปิดเขาเธอคิดว่าเธอไม่ผิดนะเพราะเธอเปิดเผยทุกอย่างให้เขาอยู่แล้ว แต่เป็นเขาเองที่ไม่อยากรับรู้อะไรเลยต่างหากมือบางยกขึ้นมาวาง

"บายจ้าแล้วเจอกันพรุ่งนี้" "บายค่ะพี่เมลลี่"ฮันน่าโบกมือลาผู้จัดการสาวก่อนร่างสูงจะเดินกลับไปขึ้นรถส่วนตัวของตัวเองแล้วขับออกจากลานจอดรถของสตูดิโอไปก่อน ร่างบางของนางแบบสาวหมุนตัวเดินมายังรถของตัวเองที่จอดข้างรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ของโดโนแวนซึ่งมีเขาที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างกันนั้นจ้องมายังเธอตาไม่กะพริบเท้าเล็กรีบเดินเข้าไปหาพลันยกมือขึ้นดึงมวนบุหรี่ออกจากมือหนา แล้วมุ่ยหน้าโยนมันลงบนพื้นก่อนจะดึงสายตาขึ้นมองยังใบหน้าหล่อของคนตัวสูงอีกครั้ง"ทำไมถึงชอบจังเลยบุหรี่เนี่ย สูบเยอะมันไม่ดีต่อสุขภาพนะ""บ่นมาก กลับได้แล้ว""คุณจะกลับด้วยกันไหมส่วนรถคุณ.... ฝากไว้ที่นี่ก่อนเดี๋ยวไปบอกยามป้อมหน้าไว้ก็ได้""ขับไปพร้อมกัน""จะเอาแบบนั้นเหรอ" นักฆ่าหนุ่มเงียบเป็นคำตอบ เอื้อมมือคว้าหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมโดยที่บนตัวได้สวมเสื้อหนังสีดำอยู่ก่อนแล้ว เขาหันมาหาคนตัวเล็กเอียงคอเล็กน้อยเป็นเชิงถามว่าเธอไม่กลับหรือ ก่อนจะยกขาขึ้นคร่อมรถในตำแหน่งคนขับฮันน่าผ่อนลมหายใจออกเบาๆ หมุนตัวควานหากุญแจรถในกระเป๋าสะพายข้างขึ้นมาปลดล็อกรถ แล้วขึ้นนั่งหลังพวงมาลัยวางกระเป๋าบนบ่าลงเบาะข้างๆ รัดเข็มขัดนิรภัยเสร็จสรร