All Chapters of ล่ามรักมัจจุราช NC20+: Chapter 1 - Chapter 10

ท่ามกลางแสงไฟหลากสีของคลับหรูกลางกรุงโคเปนเฮเกน ร่างบางของนางแบบสาวลูกครึ่งในชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวรัดรูปสีดำสวมรองเท้าส้นสูงห้านิ้วสีเดียวกันกรีดกรายเดินท่ามกลางผู้คนที่กำลังโยกตัวรับเสียงเพลง มีผู้จัดการหนุ่มใจสาวเดินตามหลังคอยยกมือบังร่างบางเหมือนบอดี้การ์ดส่วนให้กับคนตัวเล็กกว่าพร้อมกับเสียงตะโกนแข่งเสียงเพลงให้คนด้านหน้าเดินไปตามทางใบหน้าสวยคมของนางแบบสาวดูมีความตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย เพราะน้อยครั้งมากที่เธอจะได้มาเที่ยวสถานที่แบบนี้ หากไม่ได้เกี่ยวกับงานเธอแทบจะไม่มีโอกาสเลยก็ว่าได้"ฮันน่าเดินขึ้นไปชั้นวีวีไอพีสองเลยลูก""โอเคค่ะ"เสียงตะโกนตอบกลับเผยรอยยิ้มมีเสน่ห์เอี้ยวตัวกลับมาด้านหลัง ดวงตากลมโตสีน้ำตาลแดงกวาดสายตามองผู้คนที่เดินแล้วจ้องมองตามเธอพร้อมกับรอยยิ้มสดใสที่มอบกลับไปช่วงเรียวขาสวยก้าวขึ้นมายังชั้นสองซึ่งเป็นชั้นวีวีไอพีซึ่งต่างจากโซนวีไอพีปกติด้านล่างเพราะมันเป็นห้องปิดมีความเป็นส่วนตัวกว่าและเสียงเพลงก็เข้าไม่ถึง เหมาะสำหรับนั่งดื่มคุยกันมากกว่า ฮันน่าเอี้ยวตัวกลับมาหาร่างสูงด้านหลังทำให้การเดินเกิดการหยุดชะงัก โครงหน้าสวยราวกับผู้หญิงเอียงคอมองเธอด้วยความสงสัยไม่เข

เช้าวันต่อมา...แสงสีทองส่องลอดผ่านม่านหนาเข้ามาภายในห้องโรงแรมหรูใจกลางเมืองกรุงโคเปนเฮเกน ร่างบางของนางแบบสาวในชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวตัวบางนั่งพิงหัวเตียงคิ้วย่นขมวดมุ่นฟันคมกัดลงบนกลีบปากอวบอิ่มแน่นดวงตากลมโตหรี่มองตามหน้าจอไอแพดบนตักด้วยความข้องใจสงสัยเธอนั่งหาข่าวเกี่ยวกับฆาตกรรม คลับหรือข่าวอะไรที่เกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืนนี้แต่กลับไม่เจอมันเลยแม้แต่หัวข้อข่าวก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ มีเพียงความวุ่นวายในคลับ ไฟไหม้และการทะเลาะวิวาทแต่ข่าวที่ออกมานั้นเป็นข่าวเก่าเมื่อหลายปีก่อนแล้วทั้งนั้น"ไม่มีข่าวฆ่าคนตายเลยงั้นเหรอ คนทั้งคนนะเฮ้ยทำไมถึง..."ฮันน่าเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอไอแพดมองออกไปด้านนอกใบหน้าสวยครุ่นคิดทั้งแปลกใจและสงสัยข้องใจไปพร้อมๆ กัน"หรือเขาไม่ตาย? แต่มันจะเป็นไปได้ได้ยังไงก็ในเมื่อ..."ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนหวนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าเห็นเลือดพุ่งไหลออกมาจากแผลฉกรรจ์ที่ลำคอของผู้ชายคนนั้น แล้วมันจะเป็นไปได้ได้ยังไงว่าเขาจะไม่ตาย...ติ้ง~ติ้งเสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นดึงสติของคนบนเตียงให้หันมองกลับออกไปยังบานประตูหน้าห้องโดยอัตโนมัติ เธอหลับตาล

"อือ~"เสียงหวานครางเบาๆ ในลำคอ เปลือกตาบางปรือขึ้นสู้แสงสว่างที่ลอดผ่านเข้ามาจากช่องกระจกใสบานเล็กสี่ห้าช่องเหนือหัวฮันน่าดันตัวลุกขึ้นจากพื้นหันมองรอบกายพร้อมเบี่ยงหน้าหลบกลิ่นอับไม่น่าพึงใจ พอเห็นเงารางๆ ร่างใหญ่บริเวณหางตาจึงหันกลับมามองเต็มตา เขายังนั่งอยู่ที่เดิม....ทั้งคืน แถมยังจับเชือกในมือที่รวบมัดมือเธอไว้แน่นเหมือนเธอจะสามารถหลุดออกจากมันไปได้งั้นแหละ"หิวแล้ว" พูดลอยๆ แต่จงใจส่งสายตาและน้ำเสียงเน้นย้ำให้คนข้างๆ ได้ยินผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซ็นแทบไม่เหลือคราบของนางแบบดังหลงเหลืออยู่ แต่นั่นไม่ได้อยู่ในโสตประสาทของเธอตอนนี้เลยสักนิด สิ่งเดียวที่ร้องเรียกหาคืออาหารหมุนร่างขยับเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขายังคงนั่งนิ่งเหมือนคนหูหนวก ใบหน้าสวยตึงขึ้นส่งเสียงฟึดฟัดในลำคอไม่พอใจ"ก็บอกว่าหิวได้ยินไหม""ไม่ได้อยู่ในหน้าที่"ห๊า!? ไม่ได้อยู่ในหน้าที่งั้นเหรอ แล้วไอ้ที่นั่งเฝ้านี่คือหน้าที่ว่างั้นกึก กึก!ยังไม่ทันได้ตวาดเสียงถามออกมาเสียงกุกกักจากด้านนอกก็ดังขัดขึ้นมาซะก่อนดวงตากลมโตเลยมองตามเสียงในขณะที่คนบนเก้าอี้จี้มวนบุหรี่ในมือลงบนจานรองขี้บุหรี่จนมันหักออกเป็นสองท่อนร่างสูงใหญ่

ตึกตึกเสียงรองเท้าหนักกระทบลงพื้นเป็นจังหวะเนิบนาบคล้ายย่องเบาเข้ามาใกล้ เงาร่างสูงใหญ่กำยำดึงมีดจากแนบเอวออกมายกขึ้นเหนือหัวหวังปักลงบนร่างที่นอนอยู่บนพื้นแต่...ฉึก!"อ๊าก!!!" แต่ช้ากว่าคนที่รู้สึกตัวก่อน เท้าหนักยกขึ้นหนีบคอกระชากร่างเข้าหาก่อนจะดึงมีดพกสั้นข้างฟูกผืนบางปักเข้ากลางหน้าผากอย่างจัง เลือดสีเข้มกลิ่นคาวคละคลุ้งพุ่งกระฉูดออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าตัวเขาเองรวมถึงกระเด็นเข้าหานางแบบสาวที่อยู่ข้างๆ ด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดปลุกฮันน่าให้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ฝัน ทันได้เห็นคนที่ถูกปลิดชีพคว่ำหน้าชักกระตุกหมดลมหายใจอยู่แทบเท้าต่อหน้าต่อตาภาพน่าสยดสยองทำให้เธอสติหลุดกรีดเสียงร้องดังลั่นด้วยความตกใจ มือบางยกขึ้นปิดตาขยับกายเข้าหาคนข้างๆ โดยอัตโนมัติ"กรี๊ด!""...."โดโนแวนปรายตามองร่างบางด้วยแววตาเรียบเฉยในขณะที่เธอซุกตัวเข้าหาอกกว้างเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวฝีเท้าหลายสิบคู่กรูกันเข้ามาตามเสียงกรีดร้องของนางแบบสาวจนเต็มห้อง มันยิ่งทำให้ห้องอับคับแคบดูเล็กแคบลงไปอีกเท่าตัวมาก"เกิดอะไรขึ้นครับ""มันรู้ตัวแล้ว"มีเพียงบทสนทนาสั้นๆ ที่หลุดออกจากปากนักฆ่าหนุ่ม ก่อนร

ฮันน่าก้มลงมองท่อนแขนของตัวเองที่มีผ้าสีดำมัดปิดแผลบนเรียวแขนไว้นิ่งๆ ในขณะที่กำลังนั่งอยู่บนขอบเตียงหลังจากเดินทางมาถึงห้องพักในเมืองกรุงโคเปนเฮเกนแล้วกลีบปากอวบอิ่มถูกเม้มเข้าหากันเล็กน้อยสีหน้าแววตาฉายแสดงความครุ่นคิดอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะตัดสินใจดึงผ้าบนแขนออกเผยให้เห็นบาดแผลสดที่ยังคงมีร่องรอยของหยาดเลือดแห้งเกรอะกรังติดไว้อยู่"อย่าเจอกันอีกเลย ถือว่าครั้งนี้ฟาดเคราะห์เบญจเพสไปก็แล้วกัน"ริมฝีปากพึมพำเสียงเบากับตัวเอง ใช้นิ้วเรียวเกลี่ยลูบแผลบนแขนด้านในเบาๆ เธอทิ้งผ้าในมือลงในถังขยะใกล้ตัวอย่างไม่สนใจไยดีแล้วหยัดกายลุกขึ้นเดินเข้ามาในห้องน้ำเพื่อจัดการชำระล้างคราบสกปรกและล้างความโชคร้ายบนกายทิ้งไว้ก่อนจะเดินทางกลับบ้านเกิดในวันรุ่งขึ้น..หลังจากกลับมาถึงประเทศไทยนางแบบสาวก็ยังคงเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปไหน โดยเธอให้เหตุผลกับครอบครัวว่าอยากพักผ่อนซึ่งเป็นแผนที่เธอคิดไว้ก่อนจะรับงานครั้งนี้ว่าจะขอหยุดพักงานไว้สักระยะหนึ่ง แต่ความจริงแล้วทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพียงชั่วค่ำคืนหลังจากกลับจากเดนมาร์กแล้วต่างหากเธอขอให้คนที่รู้เรื่องช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเนื่องด้วยไม่อยากให้