All Chapters of เล่ห์ประกาศิต: Chapter 91 - Chapter 100

เป็นเวลาจวนจะหกโมงเย็น ประตูห้องทำงานบนตึกหรูที่ทำการของบริษัทในเครืออังกูรเศรษฐวิทย์ก็ถูกผลักเข้ามาแบบไม่มีการเคาะบอกกล่าวใดๆ ทำให้คนที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่กับแฟ้มงานที่กองอยู่บนโต๊ะต้องเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างสงสัย เนื่องจากไม่มีพนักงานคนไหนกล้าทำอะไรโดยพลการแบบนี้มาก่อน ยกเว้นแต่ว่าคนทำไม่ใช่พนักงานของที่นี่ และก็จริงดังคาดพอเห็นหน้าคนที่โผล่มาแบบไร้มารยาทว่าเป็นใครเจ้าของห้องทำงานสุดหรูก็ก้มลงสนใจงานตรงหน้าต่อ ปล่อยให้แขกผู้มาเยือนเดินยิ้มร่าเข้ามาในห้อง และส่งเสียงทักทายดังมาตั้งแต่หน้าประตู“ทำงานหามรุ่งหามค่ำแบบนี้กลัวรวยน้อยไปหรือไงวะเพื่อน ไม่ทราบว่าคุณเซบาสเตียนจะรีบพิมพ์แบงก์เอาไปถมที่หรือไงครับ”“พอดีมีครอบครัวที่ต้องเลี้ยงดูว่ะ ไม่ได้จรจัดเหมือนคนบางคนที่ผลาญแต่เงินภาษีเอาไปแดกเหล้ากับป้อผู้หญิงไปวันๆ”คนยังก้มหน้าเซ็นเอกสารในแฟ้มมือเป็นระวิงตอกกลับเสียงเนิบๆ แต่ให้อารมณ์ด่ามาเต็มๆ เล่นเอาคนฟังแสบๆ คันๆ ไปทั้งใจ“ปากหมาเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ ไอ้เวรใหญ่!”นายตำรวจที่ยังอยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศมองเพื่อนตาขวางพร้อมกับขมุบขมิบสรรเสริญเจริญพรให้เสียงเบาๆ อยากจะโต้ตอบกลับไปดั

ขณะเดียวกันทางด้านสาวน้อยที่ถูกเหวี่ยงไปด้วยก็ไม่รู้จะตอบโต้ว่าอย่างไร เธอจึงค้อนงามๆ ให้คนสั่งสอนเรื่องไร้สาระเสียหนึ่งที ก่อนจะหาทางชิ่ง“เดี๋ยวควีนเอาถาดไปเก็บในครัวก่อนนะคะ”บอกเสร็จเธอก็บิดข้อมือออกจากอุ้งมือใหญ่แล้วเดินหนีเข้าไปในครัวเสียดื้อๆ สืบเนื่องมาจากเมื่อคืนนี้คีรดาแอบหลบหน้าเขาไปนอนกับคุณป้าอันนา และวันนี้ตลอดทั้งวันก็ยังไม่เจอหน้าเขาเลย เพราะเซบาสเตียนออกไปทำงานแต่เช้า ก่อนที่เธอจะตื่นนอนเสียด้วยซ้ำ เพิ่งมาเห็นหน้ากันอีกทีเอาตอนนี้นี่แหละ เธอก็เลยอดหวั่นๆ ปฏิกิริยาที่เขาจะโต้กลับมาไม่ได้ ชิ่งได้เธอก็ชิ่งก่อนละเซบาสเตียนก็ไม่ได้คิดที่จะรั้งเอาไว้ เขาทำแค่มองตามร่างอรชรไปจนหายลับเข้าไปในครัวพลางระบายยิ้มในหน้าน้อยๆ จากนั้นถึงก้าวตรงไปยังห้องทำงาน หลังจากที่เอาแฟ้มงานไปวางกองบนโต๊ะเรียบร้อย ชายหนุ่มก็ถอดสูทโยนไปพาดไว้ที่พนักเก้าอี้นวมที่ตั้งอยู่หลังโต๊ะทำงานมุมห้อง เมื่อเหลือแค่เชิ้ตขาวติดตัว ชายหนุ่มจึงจัดการปลดกระดุมลงมาสองสามเม็ดคลายความอึดอัด แล้วถลกแขนเสื้อขึ้นศอกเอาไว้ง่ายๆ เสร็จก็ก้าวออกไปจากห้องทำงาน ก่อนเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องครัวเด็กรับใช้สองนางที่กำลังช่วยกันเ

เมื่อเจ้าแม่ศาสตร์ด้านการคิดคำนวณอย่างคุณนายอันนาส่งบรรดาเพื่อนคุณหญิงคุณนาย ผู้ร่วมชมรมคณิตคิดเร็วขึ้นรถกลับบ้านกันหมดแล้ว นางก็มานั่งหน้าคว่ำเหมือนปลายจวักพร้อมหอบหายใจฟืดฟาดอยู่ตรงโซฟาในห้องโถงรับแขก พลางปรายตาขุ่นเขียวส่งให้นายตำรวจในชุดเต็มยศที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ไม่วางตาด้วยความที่ยังเคืองไม่หาย ก็เพื่อนลูกชายเล่นโผล่มาเงียบเชียบ ทำเอานางกับผองเพื่อนซึ่งกำลังล้อมวงส่องตัวเลขกันอยู่อย่างขะมักเขม้นถึงกับวงแตกฮือเหมือนผึ้งแตกรังกันเลยทีเดียวเชียวขาไพ่แต่ละคนลุกวิ่งชนิดไม่คิดหน้าคิดหลังหนีกันไปคนละทิศละทาง บางคนไม่บอกไม่รู้ว่ามีความสามารถล้นเหลือมากๆ เนื่องจากสามารถถลกชุดผ้าไหมที่สวมใส่อยู่กระโดดระเบียงหลังห้อง ซึ่งความสูงไม่ต่ำกว่าเมตรได้อย่างเร็วรี่ราวกับเคยเป็นอดีตนักกีฬากระโดดไกลก็ไม่ปาน บ้างก็อยู่ในชุดแสนจะอลังการงานสร้างเหมือนเพิ่งกลับมาจากงานกาล่าดินเนอร์ประมาณนั้น แต่สามารถปีนหน้าต่างได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว แล้วต่างวิ่งกระเซอะกระเซิงหายเข้าไปในสวนหลังบ้านภายในเวลาไม่กี่นาที ทั้งที่แต่ละคนอายุอานามก็เข้าเลขห้ากันแล้วทั้งนั้น ทว่ายามสารอะดรีนาลีนหลั่งกลับเคลื่นไหวได้ไวจนแทบไม่น่า

คีรดาทำหน้าเหลอ เพราะเธอยังไม่ได้คิดหรือรู้สึกอะไรเลย เธอพอจะอ่านเกมของคุณป้าอันนาออกว่าคงต้องการแค่แกล้งแหย่ลูกชายเล่น แม่แท้ๆ คนไหนจะใส่ความลูกได้ลงคอ ที่ผ่านมาเขาอาจจะผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วนก็จริง แต่อดีตก็คืออดีต เธอไม่เก็บเอามาคิดให้รกสมองหรอก แต่หลังจากนี้นี่สิ ถ้ายังมีผู้หญิงอื่นมาเกี่ยวข้องเป็นได้เห็นดีกันแน่“หูเบาอะไรล่ะคะ ควีนแค่จะไปช่วยคุณป้าในครัว คุณใหญ่นั่นแหละคิดอะไรอยู่”เซบาสเตียนถึงกับนั่งอึ้งไปพักใหญ่ จากที่คิดว่างานจะเข้า ทว่าคุณเธอกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กับประโยคของมารดาที่ฝากเอาไว้ ชายหนุ่มนึกไม่ถึงว่าเธอจะคิดได้คิดเป็น แสดงว่าแม่น้องน้อยของเขาก็หัวใจหนักแน่นใช้ได้เลยนะเนี่ย คิดได้แบบนั้นเซบาสเตียนก็คลี่ยิ้มละมุนด้วยความโล่งอก ทำให้คีรดาทำหน้างงๆ ก็คนปั้นหน้าตาขึ้งเคร่ง จู่ๆ ก็เปลี่ยนมาส่งยิ้มให้เฉยเลย เธอตามอารมณ์เขาไม่ทันจริงๆเธอดึงข้อมือออกจากอุ้งมือใหญ่ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดี ก่อนจะก้าวออกไปจากที่ตรงนั้น เพื่อไปช่วยคุณนายอันนาในครัวอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ แต่ขณะที่เดินไปเธอก็โคลงศีรษะไปด้วยอย่างไม่เข้าใจอยู่ไม่วาย ปล่อยให้ดวงตาสีฟ้าชวนฝันมองตามหลังไปจนร่างอรช

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องพัก คีรดาก็ถูกเจ้าของห้องอุ้มจนตัวลอย ชายหนุ่มพาเธอมาวางลงที่เตียงกว้างกลางห้องโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวใดๆ เรือนกายหนาหนักอึ้งทาบทับตามมากักร่างเล็กเอาไว้ใต้ร่าง เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรให้เสียเวลา ก้มลงมาหมายจะจูบปากหวานๆ ของเธอให้ได้ ถ้าหากคีรดาจะไม่เบี่ยงหน้าหนีทัน และเลื่อนมือไปปิดปากร้อนจัดนั้นเอาไว้ได้ก่อน“เดี๋ยวสิคะ คุยกันก่อน”เซบาสเตียนก็ตามมาดึงมือเล็กออกจากปากของตนเอง ก่อนจะจูบใจกลางฝ่ามือนุ่มนิ่มติดๆ กันเสียหลายที และแกล้งงับปลายนิ้วเรียวเล่นเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว แล้วถึงเอ่ยออกมาได้“จะมาคุยอะไรกันตอนนี้ล่ะ พี่อยากรักน้องควีนใจจะขาดอยู่แล้ว”ถ้อยคำตรงๆ ของเขาทำเอาแก้มสาวร้อนผ่าวไปเป็นแถบ ไม่ต้องบอกเธอก็พอจะรู้ว่าขณะนี้เขาพร้อมรักขนาดไหน บ็อกเซอร์ผ้าเนื้อนิ่มซึ่งเป็นอาภรณ์ชิ้นเดียวที่ชายหนุ่มสวมใส่ติดกาย มันไม่ได้ช่วยปิดบังความพร้อมพรั่งของเขาเอาไว้ได้เลย คีรดามั่นใจว่าถ้าคืนนี้เขาไม่ได้ปลดปล่อยความพร้อมที่มี เธอคงไม่ได้นอนเป็นแน่ แต่เธอยังมีเรื่องคาใจ ถ้าเขาไม่ช่วยไขความกระจ่างให้ เธอก็ไม่ยอมเหมือนกัน หากพอจะอ้าปากพูดก็ถูกมือใหญ่ปิดปากให้บ้า