Alle Kapitel von เล่ห์ประกาศิต: Kapitel 81 – Kapitel 90

คีรดามาถึงตึกสูงตระหง่านหลายสิบชั้นที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของท่าเทียบเรือที่อยู่ในเครืออังกูรเศรษฐวิทย์ทั้งหมดโดยใช้เวลาเพียงครึ่งชัวโมง เธอไม่เคยมาที่นี่ แต่รู้ว่าบริษัทชื่ออะไรและตั้งอยู่ที่ตรงไหนจากปากของเพื่อนรักอย่างเซมิรอนมาบ้าง ประกอบกับขับตามจีพีเอสที่ติดตั้งอยู่ในรถจึงมาถึงที่หมายได้แบบไร้ปัญหา ส่วนห้องทำงานของเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้เธอก็ถามจากพนักงานรีเซ็ปชั่นที่คอยบริการอยู่ตรงชั้นล่าง แล้วถึงขึ้นลิฟท์ไปยังที่หมายหญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกระโปรงยีนส์สั้นเหนือเข่าเล็กน้อย เข้าชุดกับรองเท้าผ้าใบสีขาวที่กำลังหยุดยืนหันซ้ายแลขวาราวกับไม่รู้จะไปทางไหนต่อหลังจากก้าวออกมาจากลิฟต์ ทำให้คนที่เฝ้ารออยู่ก่อนแล้วต้องจ้องมองอย่างกังขาและไม่แน่ใจ ไอ้แค่คำสั่งด่วนของคนเป็นนายที่บอกให้เขามาพาเมียเข้าไปรอในห้องทำงาน จนตนเองต้องแล่นออกจากห้องประชุมแทบไม่ทันมายืนรอรับอยู่ตรงนี้ก็ว่าน่าฉงนสนเท่ห์สุดๆ แล้ว เพราะเลขาฯ อย่างเขาทำงานที่นี่มาก็หลายปี ไม่เคยระแคะระคายเลยสักนิดว่าเจ้านายมีเมีย ยิ่งมาเจอเมียของเจ้านายที่ดูอย่างไรก็เหมือนเด็กสาวมัธยมปลายนี่ยิ่งน่าแปลกใจปน

เสื้อผ้าของเธอยังอยู่บนตัวครบทุกชิ้น แต่มันแค่หลุดลุ่ยอยู่ไม่เป็นที่เป็นทางด้วยฝีมือของเขาก็เท่านั้นเอง เปิดเพียงสวนโค้งส่วนเว้าอันแสนละลานใจให้เขาได้ยลเต็มสองตา และมันกำลังทำให้เลือดร้อนๆ พลุ่งพล่านไปตลอดทั้งตัว ชายหนุ่มจึงไม่คิดจะรั้งอารมณ์อีกต่อไป“น้องควีนของพี่สวยขาดใจเลยทูนหัว พี่จะคลั่งอยู่แล้ว แต่สถานที่มันไม่เอื้ออำนวย พี่ต้องทำเวลา อาจมีเจ็บบ้างทนหน่อยนะคนดี”เซบาสเตียนเอ่ยบอกเสียงต่ำพร่าพลางจับจ้องเรือนกายงดงามหยาดเยิ้มตรงหน้าตาแทบไม่กะพริบ ชายหนุ่มทำเพียงรูดซิปกางเกงแล้วปลดกระดุมบ็อกเซอร์ ปลดปล่อยความต้องการอันล้นปรี่ออกสู่ภายนอก ก่อนมือใหญ่จะจับลำขาเรียวข้างหนึ่งยกแนบไปกับสะโพกแกร่งแล้วค่อยๆ บดเบียดเข้าสู่ความฉ่ำนุ่มช้าๆ แต่เล่นเอาคีรดาสะดุ้งเฮือก เธอหวีดร้องออกมาเบาๆ พร้อมกับใช้มือเล็กดันกล้ามท้องแข็งๆ เอาไว้แน่น ปากก็พร่ำออกมาบอกเร็วรี่จนเซบาสเตียนแอบขำ“ดะ...เดี๋ยวคุณใหญ่ อย่าเพิ่งขยับนะ ควีน...จุก”ไม่แปลกที่สาวน้อยร่างบอบบางอย่างเธอจะจุก บทรักฉบับเร่งด่วนเช่นนี้ความพร้อมมันยังมาไม่เต็มร้อยแน่นอน และที่สำคัญเธอตัวเล็กมากเมื่อเทียบกับเขา ควรจะใช้เวลาเตรียมความพร้อมให้ม

สองหนุ่มสาวพากันมาถึงคฤหาสน์อังกูรเศรษฐวิทย์เอาตอนบ่ายสองโมงครึ่งพอดี หลังจากลงจากรถคันหรูคู่กาย เจ้าบ้านหนุ่มก็จับจูงสาวน้อยที่พามาด้วยก้าวเข้าไปในบ้าน เซบาสเตียนพาเธอมาหยุดอยู่ตรงโซฟาชุดใหญ่ที่มีเอาไว้รับรองแขกซึ่งตั้งอยู่กลางห้องโถงกว้าง ก่อนชายหนุ่มจะถอดสูทออกจากกายโยนไปกองบนโซฟา จากนั้นก็ลงมือแกะกระดุมข้อมือของเสื้อเชิ้ตสีดำที่ยังเหลือติดกายแล้วพับแขนขึ้นศอกเอาไว้ง่ายๆ พร้อมกันนั้นก็กวาดตามองรอบๆ บ้านไปด้วยเพื่อหาใครสักคนที่จะถามไถ่อะไรได้บ้าง ชั่วครู่ก็มีเด็กในบ้านเดินเลียบเคียงออกมาให้เอ่ยถาม“คุณแม่อยู่ที่ไหน”“นายผู้หญิงอยู่ศาลาหลังบ้านค่ะคุณใหญ่”พอเห็นเจ้านายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ สาวใช้ในชุดผ้าถุงกับเสื้อคอบัวดูสุภาพเรียบร้อยก็ค้อมกายไปหยิบเสื้อสูทตรงโซฟาเพื่อจะเอาไปเก็บให้ เมื่อเด็กในบ้านเดินต้วมเตี้ยมจากไป เซบาสเตียนถึงหันมาถามคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ดูก็รู้ว่าต้องการจะหยอกเย้าเธอแน่นอน“พร้อมจะถูกเชือดหรือยังเรา”“คุณใหญ่ต่างหากที่จะโดนเชือด ไม่ใช่ควีน”คีรดาก็ลอยหน้าลอยตาโต้กลับไป ทำให้คนล้อหัวเราะในลำคออย่างถูกใจ ก่อนเขาจะคว้ามือเล็กเอามาจูบหนักๆ หนึ่งที แล้ว

ขนาดว่าพ่อคุณไม่เล่ายังเล่นเอาคีรดาหน้าแดงปลั่ง ส่วนคนเป็นแม่ก็ได้แต่ขึงตาขวางๆ เข้าใส่ลูกชายพร้อมกับกัดฟันกรอดๆ อย่างทำอะไรไม่ได้ เนื่องจากคนยอกย้อนนอนอยู่ห่างมือไปนิด ไม่งั้นละก็จะบิดให้เนื้อเขียวเลยเชียว“น้องควีน ป้าวานหน่อยได้ไหมลูก เอื้อมมือไปตบปากลูกชายป้าให้หน่อย เอาแรงๆ เลยนะ”“ก็ลองดู! ตบมาไม่สวนกลับด้วยจูบเหมือนในละครที่แม่ดูหรอกนะ เจอปล้ำเลยแหละ เอาสิ!”น้ำเสียงคล้ายจะขู่เล่น แต่ตาสีฟ้าคมกริบนั้นแลนิ่งสนิทดูเอาจริงจะตายไป ก็ลองเอื้อมมือไปแตะปากเขาดูสิ มีหวังคงเป็นเธอที่โดนตบด้วยปากจัดๆ ของเขานั่นแหละ เธอเชื่อว่าคนอย่างเซบาสเตียนที่พร้อมจะห่ามได้ทุกเวลาคงไม่หวั่นไม่เกรงแม้จะต่อหน้ามารดาของเขาก็ตามเถอะ แล้วใครจะกล้าเสี่ยง คีรดาจึงได้แต่นั่งหน้าแดงพลางกอดแขนคุณป้าอันนาเอาไว้แจอยู่เหมือนเดิมคนเป็นมารดาก็ได้แต่ค้อนให้ลูกชายเสียขวับใหญ่ด้วยความหมั่นไส้ นางน่ะแค่พูดเล่น แต่ลูกบังเกิดเกล้ามันเอาจริงนะนั่น ก่อนคุณนายอันนาจะเป็นฝ่ายตัดบทโดยการหันมาเอ่ยกับสาวน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ“หิวใช่ไหมลูก งั้นหนูช่วยยกถาดสาคูไส้หมูนี่ไปให้เด็กสวยที่อยู่ในครัวให้ป้าหน่อยได้ไหมน้องควีน แล้วเอาที่น

“อยากกินก็ลุกสิคะ”“ไม่ละ ขี้เกียจ ป้อนหน่อยเร็ว”“เรื่องอะไรล่ะ! ใครไม่กินก็ตามใจ คนอะไรแม้แต่จะกินก็ยังขี้เกียจ”“พี่มือเจ็บเห็นไหม”“ควีนรู้ว่าคุณใหญ่ถนัดทั้งซ้ายทั้งขวา อย่ามาเนียน”ทว่าพูดยังไม่ทันจบดี มือเล็กที่ถือส้อมเตรียมเอาสาคูไส้หมูใส่ปากก็เป็นอันถูกดึงเอาไปยัดปากคนแย่งรวดเร็ว ทิ้งให้ปากบางๆ อ้าค้างพร้อมกับหลับตาปริบๆ ด้วยตั้งตัวไม่ติดอยู่อย่างนั้น ไม่พอแขนยาวๆ ยังเอื้อมมาพาจานสาคูไส้หมูยกหนีไปต่อหน้าต่อตา ทั้งๆ ที่เขายังอยู่ในท่านอนเหมือนเดิม อ้อ! เธอลืมไปว่าเขามือไวมาก“คุณใหญ่ ไม่เล่นนะ ควีนหิว!”คนถูกแกล้งปั้นหน้าหงิกและแหวออกมาเสียงดัง เล่นเอานางอันนาที่ได้ยินต้องหันมาดุลูกชายเสียงขุ่น“ใหญ่! แกล้งน้อง เดี๋ยวเถอะ”หากชายหนุ่มไม่สนใจเสียงดุของมารดาเลยสักนิด ยังคาดคั้นถามคนหน้าบูดที่นั่งอยู่ใกล้ๆ อย่างเอาจริง“จะป้อนไหม”คีรดาทำหน้าคว่ำ หากในใจก็เริ่มไตร่ตรองอย่างหนัก ป้อนเขากับอดกิน ข้อหลังเรื่องใหญ่เห็นๆ และตอนนี้เธอหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว คิดว่ามันไร้ประโยชน์ถ้าจะมานั่งลับฝีปากกับเขา รีบป้อนให้เสร็จๆ ไปนั่นแหละดีที่สุด คิดได้ดังนั้นหญิงสาวก็กระเง้ากระงอดออกมาด้วยความจำใจ