جميع فصول : الفصل -الفصل 29

"Pwede mo na akong bitawan ngayon, Mr. Zobel, dahil hindi na ako nadarapa at kaya ko na uling tumayo sa sarili kong mga paa nang walang tulong mo!"Sigaw ko habang pilit kong inilayo ang katawan ko mula sa mainit at matipunong dibdib ni Henry, ang mukha ko ay nag-init nang husto at naramdaman ko ang pagdaloy ng mabilis na kuryente sa buong balat ko dahil sa sobrang lapit ng mukha namin kanina sa loob ng kanyang private study. Nang matapos ang maikling sandali ng aksidenteng yakap na iyon, ang mga mata niyang laging malamig at may awtoridad ay nakatitig sa akin nang may halo ring pagka-gulat at hindi maipaliwanag na tensiyon na lalong nagpalakas ng kabog ng dibdib ko."You do not have to panic like a criminal caught in the act, Sky, it was just an accidental catch because you lost your balance and your footing," malamig ngunit bahagyang basag na depensa ni Henry habang mabilis niyang inayos ang cuffs ng kanyang long-sleeve shirt para itago ang sarili niyang pagkagulat sa nangyari."Hin

"Bakit ganito ang kinauupuan ko, parang nasa firing squad ako at hihintayin ko na lang ang pagputok ng baril ng mga matatandang ito?"Napalunok ako habang nakatayo sa gitna ng napakalawak, dim-lit na boardroom kung saan ang tanging liwanag ay nagmumula sa chandelier na gawa sa kristal sa ibabaw namin. Ang lamig ng aircon ay tumatagos sa balat ko, pero ang totoo, ang mas nanginginig sa akin ay ang mga tingin ng anim na matatandang lalaki na nakaupo sa mahogany table. Lahat sila ay nakasuot ng mamahaling itim na suit, mukhang mga amo ng sindikato na kumakain ng tao tuwing agahan. Si Henry ay nakaupo sa dulo ng mesa, ang mukha ay parang yelo, walang emosyon, pero alam kong nagngangalit ang bagang niya."Sky, huwag kang masyadong kabahan dahil nandito lang ako sa tabi mo kahit nakatali ang mga kamay ko sa likod ng upuan ko sa isip ko," bulong ni Mateo sa gilid ko, pero nanatili siyang seryoso at deretsong nakatingin sa harap."Mateo, hindi nakakatulong ang joke mo na parang papatayin na t

"Sino ba itong mukhang tiyanak na nakabihis na parang bossing ng kanto ang bigla na lang hahawak sa beywang ko nang walang pahintulot?" Lumingon ako nang mabilis habang nakatayo kami malapit sa grand buffet area ng ballroom, at nakita ko ang isang lalaking may makintab na buhok, nakasuot ng puting tuxedo, at may mukhang pamilyar na parang gusto ko agad sapakin. Ngumisi siya sa akin nang may kalokohan habang inilalagay ang kamay niya sa likod ng emerald green gown ko, dahilan para umakyat ang galit ko mula sa paa hanggang sa tuktok ng ulo ko sa loob lamang ng isang segundo. "Miss na maganda, huwag ka nang magpakipot kay Don Ricardo dahil kahit kailan ay hindi ka mapapansin ng malamig na si Henry Zobel kung ibubuhos mo lang ang oras mo sa kanya," bulong ng lalaki habang pilit niyang hinihila ang baywang ko palapit sa katawan niya sa gitna ng mga nagkakaumpukang bisita. "Ulol, huwag mo akong hawakan ng ganyan kung ayaw mong ibaliko ko ang mga daliri mo hanggang sa lumabas ang kalulu

"Bakit biglang tumahimik ang buong mundo at tanging ang tibok lang ng dibdib mo ang naririnig ko sa gitna ng silid na ito, Henry?" Nagsalita ako nang mahina, ang boses ko ay halos pabulong na nalunod sa pagbabago ng paligid habang ang musika sa ballroom ay dahan-dahang lumipat mula sa masiglang tugtog patungo sa isang napakabagal at romantikong melodiya. Ang mga taong nakapalibot sa amin na kanina ay nagbubulungan at naghihintay ng gulo ay tila biglang natigilan, sabay-sabay na napaatras habang pinapanood ang bawat galaw ni Henry. Ang mga mata niya ay nakatitig sa mga mata ko nang may kakaibang lalim na nagpatigil sa paghinga ko, parang walang ibang tao sa mundong ito kundi kaming dalawa lamang na nakatayo sa ilalim ng nagniningning na chandelier."Dahil matagal ko nang gustong patahimikin ang lahat ng ingay sa paligid ko, Sky, at sa wakas ay nahanap ko na ang kapayapaan na iyon sa mismong mga bisig mo," sagot niya habang dahan-dahan niyang inilipat ang isang kamay ko sa balikat niya