All Chapters of เมียลับๆของเขาคือทายาทของมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 7

ลูก้า โมเร็ตติ มองฉันอยู่หนึ่งวินาทีราวกับว่าฉันเพิ่งพูดภาษาอื่นออกไป จากนั้นสีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความอดทนอันเหนื่อยล้า“อาเรีย ฉันรู้ว่าฉันผิดที่ปิดบังตัวตนของตัวเอง ฉันรู้ว่าการแต่งงานกับคนอื่นเป็นเรื่องที่ยกโทษให้ไม่ได้ แต่ชีวิตแบบนี้มันไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยคำว่า ‘ถ้า’ ตระกูลเดียวที่มีอิทธิพลมากพอจะต่อรองกับพวกโมเร็ตติได้ก็คือตระกูลวอสส์”เขากวาดสายตามองไปรอบๆ กระท่อม “สามปีแล้วที่ฉันกับเธออยู่ที่นี่มาด้วยกัน ฉันรู้จักเธอดี อาเรีย เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะไปอยู่ในงานเต้นรำของสภามาเฟียหรอก”เขาปิดบังว่าตัวเองเป็นถึงทายาทแห่งทางตอนเหนือ แต่กลับมั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะไม่มีทางปิดบังอะไรเขาได้เลยฉันมองไปรอบๆ บ้านหลังน้อยของเรา นอกหน้าต่างมีพืชสมุนไพรและผักสวนครัวที่ฉันลงมือปลูกด้วยตัวเอง บนระเบียงไม้มีเปลเด็กที่ลูก้าเคยทำทิ้งไว้ให้ลูก ฝั่งหนึ่งยังขัดไม่เสร็จดีด้วยซ้าม ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันเชื่ออย่างหมดใจว่าสถานที่แห่งนี้คือโลกทั้งใบของฉัน“ลูก้า ลูกของเรากำลังจะลืมตาดูโลกแล้วนะ” ฉันจับแขนเสื้อเขาไว้ พยายามเป็นครั้งสุดท้ายที่จะดึงผู้ชายคนเดิมที่ฉันเคยรู้จักกลับมา “คุณยอมให้

เซฟเฮ้าส์ตกอยู่ในความเงียบงันหลังจากที่เขาไป ความเจ็บปวดพุ่งพล่านจากหน้าท้องลามไปจนถึงแผ่นหลังส่วนล่างจนแม้แต่การหายใจก็ยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก เลือดอุ่นๆ ไหลลงมาตามโคนขาของฉันฉันพิงผนังแล้วพยายามพยุงร่างครูดไปกับพื้นทีละนิ้วมุ่งหน้าไปยังชั้นหนังสือ นิ้วมือที่สั่นเทาคลำเจอปกที่หลุดลุ่ยของตำราอาหารเก่าเล่มหนึ่ง สิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในปกนั้นคือเครื่องส่งสัญญาณฉุกเฉินที่ฉันแอบพกติดตัวมาด้วยตอนหนีออกจากบ้านพ่อเคยบอกฉันว่าถ้าฉันกดปุ่มนี้เมื่อไหร่ คนของตระกูลคาสเตลลาโน่จะตามหาฉันจนเจอ ตอนนั้นฉันเคยอคติว่าท่านชอบบงการชีวิต แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่ากรงขังทุกกรงไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อกักขังเรา บางกรงถูกสร้างขึ้นโดยคนที่รู้ดีว่าโลกภายนอกนั้นมันโหดร้ายและพร้อมจะขย้ำเราได้ทุกเมื่อฉันกดปุ่มนั้น แสงสีแดงกะพริบสามครั้งบนฝ่ามือของฉันไม่กี่นาทีต่อมา เสียงกลอนประตูก็ดังคลิก วินาทีที่หัวใจเต้นระทึก ฉันนึกว่าลูก้าส่งหมอมาช่วย แต่แล้วบิอังก้า วอสส์ ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับการ์ดหญิงสองคนด้านหลังเธอเธออยู่ในชุดกระโปรงสีขาวสั่งตัดพิเศษที่แนบไปกับหน้าท้องที่นูนเป่ง และบนข้อมือของเธอมีกำไลหินออบซิเดียนส่อง

เมื่อพวกเราเดินทางกลับมาถึงคฤหาสน์คาสเตลลาโน่ ความมืดมิดก็เข้าครอบงำท้องฟ้าแล้ว ตอนที่ฉันหนีไปเมื่อสามปีก่อน ฉันเคยคิดว่าคฤหาสน์หลังนี้คือกรงทอง แต่ว่าในยามนี้ ขณะที่รถยนต์เคลื่อนผ่านประตูเหล็กเข้ามาและฉันได้เห็นแสงไฟอบอุ่นส่องสว่างจากหน้าต่างของตัวบ้านใหญ่ ฉันกลับรับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน... ฉันได้กลับบ้านแล้วพ่อไม่ได้ดุด่าทุบตีฉันเลย ท่านเอาแต่ยืนอยู่นอกผนังกระจกของศูนย์การหมอ จ้องมองทารกตัวน้อยที่อยู่ภายในตู้อบเป็นเวลานานแสนนาน ดวงตาของท่านขึ้นสีแดงก่ำ “แกชื่ออะไรล่ะ” ท่านถามฉันมองผ่านกระจกเข้าไปยังกำปั้นน้อยๆ ที่กุมแน่นของลูกสาว “มีอา ค่ะ... มีอา คาสเตลลาโน่”พ่อพยักหน้ารับ น้ำเสียงของท่านแหบพร่า “ดีแล้ว แกใช้นามสกุลของพวกเรา”พวกหมอบอกว่ามีอารอดชีวิตมาได้เพราะได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที แกยังจำเป็นต้องอยู่ภายใต้การดูแลของหมออย่างใกล้ชิด แต่ช่วงเวลาที่ย่ำแย่ที่สุดได้ผ่านพ้นไปแล้วส่วนตัวฉัน ทั้งฤทธิ์ยา การสูญเสียเลือด และการผ่าคลอดฉุกเฉินได้ทำลายล้างร่างกายจนพังยับเยิน การฟื้นฟูร่างกายคงต้องใช้เวลาอีกยาวนาน และการตั้งครรภ์อีกครั้งในอนาคตก็อาจจะเป็

สามเดือนต่อมา ในที่สุดพ่อก็ยอมตกลงปล่อยให้ฉันย้ายออกจากคฤหาสน์ใหญ่ทีแรกท่านปฏิเสธหัวชนฝา ฉันเลยเข้าไปนั่งอยู่ในห้องทำงานของท่านทั้งบ่ายโดยมีมีอาอยู่ในอ้อมแขน สุดท้ายท่านก็พ่ายแพ้ให้กับเสียงหาวง่วงนอนเพียงครั้งเดียวของหลานสาว พ่อตวัดปากกาเซ็นอนุมัติด้วยสีหน้าบึ้งตึง และสั่งจัดทีมรักษาความปลอดภัยเพิ่มให้อีกสองทีมทันที โดยที่ฉันยังไม่ทันจะได้พูดขอบคุณด้วยซ้ำฉันเลือกสถานที่ริมทะเลสาบอีกครั้ง แต่ว่ามันไม่ใช่กระท่อมหลังเก่า บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ใกล้กับคฤหาสน์คาสเตลลาโน่ มีภูเขาโอบล้อมอยู่ด้านหลัง เบื้องหน้าเป็นผืนน้ำกว้าง และมีต้นเมเปิ้ลปลูกเรียงรายอยู่ตามแนวถนนฉันให้คนสร้างบ้านไม้หลังใหม่ขึ้นมา ล้อมรั้วสีขาว และปลูกมะเขือเทศ สะระแหน่ รวมถึงทานตะวันจนเต็มสวน ทุกๆ สองสามวัน พ่อจะส่งรถบรรทุกขนข้าวของมาให้ไม่ขาดสาย ทั้งนมผง เสื้อผ้าเด็ก กระจกกันกระสุน และระบบรักษาความปลอดภัยแบบใหม่ ราวกับว่าท่านตั้งใจจะย้ายคฤหาสน์ทั้งหลังมาไว้ในบ้านหลังน้อยของฉันทีละชิ้นๆ อย่างนั้นแหละฉันหัวเราะให้กับความเว่อร์วังอันน่าตลกนั้น แต่ก็ยอมรับของเหล่านั้นไว้แต่โดยดีในยามเช้า เสียงนกคอยทำหน้าที่ปลุกมีอาให้ตื่