บทที่ 3

เซฟเฮ้าส์ตกอยู่ในความเงียบงันหลังจากที่เขาไป ความเจ็บปวดพุ่งพล่านจากหน้าท้องลามไปจนถึงแผ่นหลังส่วนล่างจนแม้แต่การหายใจก็ยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก เลือดอุ่นๆ ไหลลงมาตามโคนขาของฉัน

ฉันพิงผนังแล้วพยายามพยุงร่างครูดไปกับพื้นทีละนิ้วมุ่งหน้าไปยังชั้นหนังสือ นิ้วมือที่สั่นเทาคลำเจอปกที่หลุดลุ่ยของตำราอาหารเก่าเล่มหนึ่ง สิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในปกนั้นคือเครื่องส่งสัญญาณฉุกเฉินที่ฉันแอบพกติดตัวมาด้วยตอนหนีออกจากบ้าน

พ่อเคยบอกฉันว่าถ้าฉันกดปุ่มนี้เมื่อไหร่ คนของตระกูลคาสเตลลาโน่จะตามหาฉันจนเจอ ตอนนั้นฉันเคยอคติว่าท่านชอบบงการชีวิต แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่ากรงขังทุกกรงไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อกักขังเรา บางกรงถูกสร้างขึ้นโดยคนที่รู้ดีว่าโลกภายนอกนั้นมันโหดร้ายและพร้อมจะขย้ำเราได้ทุกเมื่อ

ฉันกดปุ่มนั้น แสงสีแดงกะพริบสามครั้งบนฝ่ามือของฉัน

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงกลอนประตูก็ดังคลิก วินาทีที่หัวใจเต้นระทึก ฉันนึกว่าลูก้าส่งหมอมาช่วย แต่แล้วบิอังก้า วอสส์ ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับการ์ดหญิงสองคนด้านหลังเธอ

เธออยู่ในชุดกระโปรงสีขาวสั่งตัดพิเศษที่แนบไปกับหน้าท้องที่นูนเป่ง และบนข้อมือของเธอมีกำไลหินออบซิเดียนส่องประกายแวววาว มันคือกำไลของแม่ลูก้า สิ่งที่ทิ้งไว้ให้ผู้หญิงที่จะมาเป็นดอนน่าแห่งตระกูลโมเร็ตติ

ครั้งหนึ่ง ลูก้าเคยจับมือฉันและบอกว่าเขาจะสวมมันที่ข้อมือของฉันเมื่อเราได้จัดงานแต่งงานที่คู่ควรกันจริงๆ แต่ตอนนี้มันกลับไปอยู่บนข้อมือของบิอังก้า ราวกับฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของฉัน

บิอังก้าเหลือบมองกองเลือดที่อยู่ใต้ร่างของฉัน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาราวกับมาร่วมวงน้ำชา “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิ เธอควรจะเข้าใจนะ ลูกของฉันต้องเกิดก่อน ไม่อย่างนั้นฉันจะไปยืนหยัดอยู่ในบ้านตระกูลโมเร็ตติได้อย่างมั่นคงได้ยังไง”

ฉันยันตัวกับผนัง เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่า “เธอเลยเลือกที่จะฆ่าลูกของฉันงั้นเหรอ”

เธอยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่อ่อนหวานแต่ว่าโหดเหี้ยม “อย่ามาโทษฉันในสิ่งที่ลูก้าลงมือทำเลย เขาเป็นคนป้อนยาให้เธอเองนะ ไม่ใช่ฉัน เขาเชื่อสนิทใจเลยล่ะว่ามันจะแค่ช่วยเลื่อนเวลาคลอดออกไป แต่ถามหน่อยเถอะ ยาเทวดาที่ไหนจะทำให้ผู้หญิงที่ท้องแก่ใกล้คลอดนอนรออย่างว่าง่ายได้ตั้งสองสามวัน ฉันแค่บอกเขาว่ามันปลอดภัย แล้วเขาก็เชื่อฉันเอง”

หัวใจของฉันชาไปหมด เพื่อตำแหน่งของเธอ เพื่อเก้าอี้ดอนของเขา เขาถึงกับตัดสินใจว่าการคลอดของฉันรอได้ ความเจ็บปวดของฉันควบคุมได้ และลูกของฉันสามารถถูกผลักไปอยู่ในเงามืดเบื้องหลังลูกของผู้หญิงอีกคนได้อย่างนั้นเหรอ

บิอังก้ายืนขึ้นและเดินมาหาฉัน นิ้วมือของเธอลูบไล้ไปตามกำไล “ลูก้าบอกว่า มีเพียงนายหญิงที่แท้จริงของตระกูลโมเร็ตติเท่านั้นที่คู่ควรกับสิ่งนี้”

เธอก้มตัวลงมา น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม “เมียน้อยก็ควรจะเจียมตัวรู้ที่ต่ำที่สูงเอาไว้นะ ต่อให้ลูกของเธอรอดมาได้ แล้วยังไงต่อล่ะ พวกโมเร็ตติไม่มีวันทิ้งสายเลือดตัวเองไว้ข้างนอกหรอก พวกเขาจะแย่งเด็กกลับไปที่ตระกูลใหญ่ และเธอจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าไปใกล้เพื่อร้องไห้ด้วยซ้ำ”

ฉันถลึงตาใส่เธอ “ลูกของฉันไม่มีวันเป็นคนของตระกูลโมเร็ตติ”

“เรื่องนั้นเธอไม่มีสิทธิ์เลือกหรอก” รอยยิ้มของบิอังก้าเลือนหายไป เธอเชิดคางส่งสัญญาณให้พวกการ์ด “ทำให้มันเงียบปากซะ อย่าปล่อยให้มันกรีดร้องจนคนมาช่วยได้”

การ์ดคนหนึ่งตรงเข้ามาบีบคางของฉัน ของเหลวรสขมถูกกรอกเข้ามาในปาก ฉันดิ้นรนต่อสู้จนแสบคอ แต่ยากว่าครึ่งหนึ่งก็ถูกกลืนลงคอไปจนได้

แสงไฟเหนือหัวเริ่มหมุนเคว้ง ความเจ็บปวดไม่ได้มลายหายไป แต่มันกลับดูห่างไกลและผิดเพี้ยน ถูกโอบล้อมด้วยหมอกควันอันเย็นเยียบที่ทำให้แขนขาของฉันหนักอึ้งและไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้

บิอังก้าลูบกระโปรงให้เรียบและหันหลังเดินไปที่ประตู “งานแต่งงานของฉันจะเริ่มในอีกสามวัน ฉันยังต้องไปลองเครื่องประดับแห่งคาสเตลลาโน่อีก ขอตัวก่อนนะ”

ประตูประทับปิดลงอีกครั้ง ฉันนอนนิ่งอยู่บนพรม นิ้วมือจิกเกร็งลงบนเส้นไหมพรมในขณะที่ความมืดมิดเริ่มเข้ามากัดกินทัศนวิสัยทีละน้อย

ในตอนที่ฉันคิดว่าตัวเองคงทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เสียงล้อรถเบรกก็ดังสนั่นหวั่นไหวที่ด้านนอกเซฟเฮ้าส์ วินาทีต่อมา ประตูบ้านก็ถูกพังเข้ามาอย่างแรง

“อาเรีย พ่ออยู่นี่แล้ว ลูกต้องอยู่กับพ่อนะ ใครก็ตามที่ทำร้ายลูก พ่อจะยอมให้มันชดใช้อย่างสาสม พวกหมอกำลังตามเข้ามาแล้ว”

สามวันต่อมา คฤหาสน์ตระกูลโมเร็ตติได้จัดงานแต่งงานที่หรูหราอลังการที่สุดในรอบหลายปีของโลกใต้ดินแห่งชิคาโก กุหลาบขาวสพรั่งไปทั่วผนังโบสถ์ และแขกจำนวนมากจากตระกูลมาเฟียใหญ่ทุกตระกูลก็นั่งกันจนเต็มแถวม้านั่ง

ทุกคนต่างเดินทางมาร่วมเป็นพยานให้กับการผูกมิตรพันธมิตรระหว่างตระกูลโมเร็ตติและตระกูลวอสส์

เมื่อบาทหลวงกล่าวให้ทั้งสองแลกเปลี่ยนแหวนกัน ประตูโบสถ์ก็เปิดผางออก การ์ดคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

“คุณโมเร็ตติครับ รถหุ้มเกราะเป็นร้อยคันเพิ่งมาจอดล้อมรอบคฤหาสน์ครับ”

ใครบางคนที่อยู่ใกล้หน้าต่างชะโงกหน้าออกไปดูและอุทานออกมา “นั่นมันตราสัญลักษณ์ของตระกูลคาสเตลลาโน่นี่”

เสียงกระซิบกระซาบแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงและอิจฉาริษยา “ประธานสภามาเฟียระดับสูงมาร่วมงานแต่งงานของลูก้า โมเร็ตติ งั้นเหรอ”

“พวกโมเร็ตติขึ้นสู่จุดสูงสุดของจริงแล้วรอบนี้”

“ขนาดวินเซนต์ คาสเตลลาโน่ ยังเดินทางมาแสดงความยินดีด้วยตัวเองเลย”

พ่อแม่ของลูก้าหันมามองหน้ากัน ความตื่นตะลึงบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นความภาคภูมิใจในทันตา

มัตเตโอ วอสส์ จัดแจงเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเองราวกับพร้อมที่จะต้อนรับชายผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกใต้ดิน

แต่ว่าหลังจากนั้น ประตูโบสถ์ก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง ชายฉกรรจ์ติดอาวุธนับร้อยจากตระกูลคาสเตลลาโน่ดาหน้ากันเข้ามาและเล็งปลายกระบอกปืนตรงไปยังแท่นพิธี

แขกจำนวนมากในงานพากันตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ รอยยิ้มของพวกโมเร็ตติได้หายไป

วินเซนต์ก้าวเข้ามาในโบสถ์ด้วยสีหน้าที่เย็นเยียบยิ่งกว่าความตาย สายตาของเขาตวัดมองผ่านแท่นพิธี ก่อนจะไปหยุดนิ่งที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาว “พวกแกสินะ... ที่บังอาจมาแตะต้องลูกสาวของฉัน”