เมียลับๆของเขาคือทายาทของมาเฟีย

ลูก้า โมเร็ตติ มองฉันอยู่หนึ่งวินาทีราวกับว่าฉันเพิ่งพูดภาษาอื่นออกไป จากนั้นสีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความอดทนอันเหนื่อยล้า

“อาเรีย ฉันรู้ว่าฉันผิดที่ปิดบังตัวตนของตัวเอง ฉันรู้ว่าการแต่งงานกับคนอื่นเป็นเรื่องที่ยกโทษให้ไม่ได้ แต่ชีวิตแบบนี้มันไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยคำว่า ‘ถ้า’ ตระกูลเดียวที่มีอิทธิพลมากพอจะต่อรองกับพวกโมเร็ตติได้ก็คือตระกูลวอสส์”

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ กระท่อม “สามปีแล้วที่ฉันกับเธออยู่ที่นี่มาด้วยกัน ฉันรู้จักเธอดี อาเรีย เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะไปอยู่ในงานเต้นรำของสภามาเฟียหรอก”

เขาปิดบังว่าตัวเองเป็นถึงทายาทแห่งทางตอนเหนือ แต่กลับมั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะไม่มีทางปิดบังอะไรเขาได้เลย

ฉันมองไปรอบๆ บ้านหลังน้อยของเรา นอกหน้าต่างมีพืชสมุนไพรและผักสวนครัวที่ฉันลงมือปลูกด้วยตัวเอง บนระเบียงไม้มีเปลเด็กที่ลูก้าเคยทำทิ้งไว้ให้ลูก ฝั่งหนึ่งยังขัดไม่เสร็จดีด้วยซ้าม ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันเชื่ออย่างหมดใจว่าสถานที่แห่งนี้คือโลกทั้งใบของฉัน

“ลูก้า ลูกของเรากำลังจะลืมตาดูโลกแล้วนะ” ฉันจับแขนเสื้อเขาไว้ พยายามเป็นครั้งสุดท้ายที่จะดึงผู้ชายคนเดิมที่ฉันเคยรู้จักกลับมา “คุณยอมให้ลูกของเราเกิดมาโดยไม่มีพ่อได้จริงๆ เหรอ”

ความเจ็บปวดวาบผ่านดวงตาของเขา แต่ว่าเขากลับกดมันลงไปในทันที “บิอังก้าก็ท้องได้เก้าเดือนแล้วเหมือนกัน พ่อของเธอยื่นข้อเสนอทั้งเส้นทางขนส่งอาวุธ โกดังสินค้าที่ท่าเรือ และทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัวทั้งหมดเพื่อการแต่งงานครั้งนี้ ฉันจำเป็นต้องให้สถานะกับเธอ”

“แล้วฉันล่ะ คุณไม่ติดค้างอะไรฉันกับลูกของเราเลยหรือไง”

ลูก้ายกมือขึ้นซับน้ำตาให้ฉัน สัมผัสของเขายังคงอ่อนโยน แต่คำพูดของเขากลับคมยิ่งกว่ามีด “ฉันไม่ได้จะทิ้งเธอ ฉันแค่ต้องแต่งงานกับเธอก่อน เซฟเฮ้าส์ที่นอร์ทริเวอร์พร้อมแล้ว เธอชอบปลูกต้นไม้ใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวฉันจะให้คนเปลี่ยนระเบียงเป็นเรือนกระจกให้ พอลูกเกิดมา ลูกจะได้พบกับหมอเด็กที่ดีที่สุดในชิคาโก ยกเว้นเรื่องการออกหน้าออกตาทางสังคมแล้ว ไม่ว่าเธอต้องการอะไร ฉันจะหามาให้เธอทุกอย่าง”

ฉันก้าวถอยหลังและส่ายหน้า “ฉันไม่อยากถูกขังอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่มีคนคุมหนาแน่นแบบนั้น ฉันไม่อยากให้ลูกของฉันต้องโตมาเป็นลูกลับๆ ที่ทุกคนเอาแต่นินทาลับหลัง”

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นเมียน้อยเลยนะ ขอแค่เธอไม่ไปปรากฏตัวต่อหน้าบิอังก้า ที่นั่นก็ยังคงเป็นบ้านของเรา”

“ไม่” ฉันสบสายตากับเขา “ที่นี่คือบ้านของฉัน ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”

กระท่อมหลังนี้โอบอุ้มทุกช่วงเวลาอันอ่อนโยนและความหวังของฉันเอาไว้ ลูกของเราควรจะได้ลืมตาดูโลกที่นี่ ไม่ใช่ในคุกหรูหราที่มีชายฉกรรจ์ติดอาวุธยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู

ลูก้าหลับตาลง และเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ผู้ชายที่เคยรักฉันก็ได้หายไปแล้ว

“มันจะไม่มีปัญหาคาราคาซังก่อนงานแต่งงานเด็ดขาด ถ้าตระกูลวอสส์รู้เรื่องของเธอหรือเรื่องลูก เธอจะตกอยู่ในอันตรายเกินกว่าจะคาดคิด ร่องรอยทุกอย่างต้องถูกลบทิ้งให้หมด”

เขายกมือขึ้นข้างหนึ่ง ชายฉกรรจ์ที่อยู่ด้านหลังเขาเคลื่อนไหวทันที พากันหิ้วถังน้ำมันมุ่งตรงไปยังกระท่อม

ใจของฉันร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ลูก้า อย่านะ อย่าบังอาจทำแบบนี้”

น้ำมันเบนซินถูกสาดรดไปทั่วผนังไม้ ไม้ขีดไฟถูกจุดขึ้น เพียงไม่กี่วินาที เปลวเพลิงก็ลุกลามไปตามฝาผนังและกลืนกินผ้าม่านในห้องครัว เปลเด็กที่ยังสร้างไม่เสร็จ รวมถึงรั้วบ้านที่เราช่วยกันทาสีเมื่อฤดูใบไม้ผลิที่แล้ว แสนสีส้มสว่างวาบกลืนกินช่วงเวลาสามปีในชีวิตของฉันไปจนหมดสิ้น

ฉันกรีดร้องและพยายามจะพุ่งตัวไปข้างหน้า แต่ลูก้ากลับคว้าตัวฉันไว้และกดฉันไว้กับหน้าอกของเขา “เป็นเด็กดีของฉันนะ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ฉันจะให้ลูกใช้นามสกุลโมเร็ตติ ฉันจะพากลับมาที่บ้านใหญ่ เราจะมีทุกอย่างเหมือนเดิม... ไม่สิ ดีกว่าเดิมซะอีก”

ไม่มีวันหรอก ลูก้า ฉันคือลูกสาวเพียงคนเดียวของประธานสภามาเฟียระดับสูง ฉันคือทายาทเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลคาสเตลลาโน่ ฉันไม่มีวันยอมเป็นผู้หญิงในเงามืดของคุณเด็ดขาด

เมื่อสามปีก่อน ฉันทะเลาะอย่างรุนแรงกับพ่อ ท่านต้องการให้ฉันแต่งงานกับทายาทของพันธมิตรทางชายฝั่งตะวันออกเพื่อรักษาฐานเสียงในสภาให้มั่นคง ฉันเอือมระอากับการแต่งงานที่สร้างขึ้นจากนามสกุล ดินแดน และผลประโยชน์เต็มที ฉันจึงสลัดพวกการ์ดทิ้ง ใช้ชื่อปลอม แล้วหนีมาที่ทะเลสาบแห่งนี้

นั่นคือที่ที่ฉันได้พบกับลูก้า เขาใส่แจ็กเก็ตหนังตัวเก่า ขี่มอเตอร์ไซค์สีดำ และจอดรถข้างทางเพื่อช่วยซ่อมรถกระบะที่พังของฉัน เขาบอกฉันว่าเขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่อยากกลับบ้าน เวลาที่เขายิ้ม เขาดูเหมือนวันแรกที่อบอุ่นหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันโหดร้าย

ฉันปิดบังนามสกุลคาสเตลลาโน่ ส่วนเขาปิดบังนามสกุลโมเร็ตติ เราไม่มีงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีคำอวยพรจากตระกูล ไม่มีพยานคนใดนอกจากทะเลสาบและสายลม เราแลกเปลี่ยนแหวนเงินเรียบๆ สองวง และในคืนนั้นเขาโอบกอดฉันไว้แน่นพลางเอ่ยว่า “ไว้เมื่อเราจัดงานแต่งงานจริงๆ ฉันจะเอาเซียร์ร่าเพชรที่งดงามที่สุดในเมืองนี้มาสวมบนหัวของเธอ”

ตอนนี้กระท่อมหลังนั้นเหลือเพียงเถ้าถ่าน ส่วนฉันถูกย้ายมาที่เซฟเฮ้าส์นอร์ทริเวอร์ ราวกับสิ่งของมีปัญหาที่ต้องการพื้นที่จัดเก็บ การ์ดยืนคุมอยู่ข้างนอกหน้าต่าง ลิฟต์ต้องใช้รอยพิมพ์ฝ่ามือของลูก้า จากผนังกระจก สิ่งเดียวที่ฉันมองเห็นคือแสงระยิบระยับของตัวเมืองที่อยู่ไกลออกไป มันใกล้พอที่จะเยาะเย้ยฉัน แต่ก็ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง

ตรงโถงทางเดิน แม่บ้านสองคนกระซิบกระซาบกันขณะยกอาหารเย็นมาให้ฉัน

“เธอได้ยินไหม คุณโมเร็ตติไปขอยืมของจากคอลเลกชั่นส่วนตัวของท่านประธานมาให้คุณวอสส์ด้วยล่ะ”

“เครื่องประดับแห่งคาสเตลลาโน่งั้นเหรอ มงกุฎเพชรที่วินเซนต์ คาสเตลลาโน่ สั่งทำขึ้นเพื่อเรือนหอของลูกสาวน่ะนะ มีเพียงเจ้าหญิงแห่งโลกใต้ดินตัวจริงเท่านั้นที่จะได้สวมมัน”

“ถ้าคุณวอสส์ได้มันไป ตระกูลโมเร็ตติต้องก้าวหน้าขึ้นอย่างก้าวกระโดดแน่ๆ”

ฉันพิงประตูแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ลูก้าเคยสัญญาว่าจะมอบรัดเกล้าเพชรให้ฉัน แต่ตอนนี้เขากลับนำมันไปวางแทบเท้าของผู้หญิงคนอื่น

แต่ว่าเขาคงลืมไปสิ่งหนึ่ง... ดวงดาว (เครื่องประดับ) แห่งคาสเตลลาโน่ไม่เคยเป็นของตระกูลวอสส์ มันเป็นของลูกสาวแห่งตระกูลคาสเตลลาโน่ต่างหาก