LOGINShare
บทที่ 2
Latest chapter
เมียลับๆของเขาคือทายาทของมาเฟีย บทที่ 7
สามเดือนต่อมา ในที่สุดพ่อก็ยอมตกลงปล่อยให้ฉันย้ายออกจากคฤหาสน์ใหญ่ทีแรกท่านปฏิเสธหัวชนฝา ฉันเลยเข้าไปนั่งอยู่ในห้องทำงานของท่านทั้งบ่ายโดยมีมีอาอยู่ในอ้อมแขน สุดท้ายท่านก็พ่ายแพ้ให้กับเสียงหาวง่วงนอนเพียงครั้งเดียวของหลานสาว พ่อตวัดปากกาเซ็นอนุมัติด้วยสีหน้าบึ้งตึง และสั่งจัดทีมรักษาความปลอดภัยเพิ่มให้อีกสองทีมทันที โดยที่ฉันยังไม่ทันจะได้พูดขอบคุณด้วยซ้ำฉันเลือกสถานที่ริมทะเลสาบอีกครั้ง แต่ว่ามันไม่ใช่กระท่อมหลังเก่า บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ใกล้กับคฤหาสน์คาสเตลลาโน่ มีภูเขาโอบล้อมอยู่ด้านหลัง เบื้องหน้าเป็นผืนน้ำกว้าง และมีต้นเมเปิ้ลปลูกเรียงรายอยู่ตามแนวถนนฉันให้คนสร้างบ้านไม้หลังใหม่ขึ้นมา ล้อมรั้วสีขาว และปลูกมะเขือเทศ สะระแหน่ รวมถึงทานตะวันจนเต็มสวน ทุกๆ สองสามวัน พ่อจะส่งรถบรรทุกขนข้าวของมาให้ไม่ขาดสาย ทั้งนมผง เสื้อผ้าเด็ก กระจกกันกระสุน และระบบรักษาความปลอดภัยแบบใหม่ ราวกับว่าท่านตั้งใจจะย้ายคฤหาสน์ทั้งหลังมาไว้ในบ้านหลังน้อยของฉันทีละชิ้นๆ อย่างนั้นแหละฉันหัวเราะให้กับความเว่อร์วังอันน่าตลกนั้น แต่ก็ยอมรับของเหล่านั้นไว้แต่โดยดีในยามเช้า เสียงนกคอยทำหน้าที่ปลุกมีอาให้ตื่
เมียลับๆของเขาคือทายาทของมาเฟีย บทที่ 6
หนึ่งเดือนต่อมา ร่างกายของฉันฟื้นตัวมากพอที่จะเดินลงมาข้างล่างได้แล้วพ่อสั่งให้คนสร้างเรือนกระจกหลังเล็กไว้ที่หลังคฤหาสน์ ข้างในนั้นมีทั้งต้นมะเขือเทศ โหระพา และสตรอว์เบอร์รี่“ลูกชอบปลูกต้นไม้ใช่ไหมล่ะ” ท่านพูดขึ้นมาจากตรงประตู น้ำเสียงฟังดูขัดเขินแบบที่มีเพียงประธานมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามเท่านั้นจะเป็นได้ยามที่พยายามจะทำตัวอ่อนโยน “อยากปลูกอะไรก็ปลูกเลย ถ้าพื้นที่ตรงนี้ไม่พอ เดี๋ยวพ่อให้รื้อสนามหญ้าออกให้หมด”ฉันมองดูดินนุ่มๆ ที่ถูกพรวนไว้แล้วก็หัวเราะออกมา แต่ว่าเสียงหัวเราะกลับสะดุดลง และน้ำตาก็รินไหลลงมาอาบแก้มพ่อขมวดคิ้วทันที “ลูกไม่ชอบเหรอ เดี๋ยวพ่อสั่งให้คนรื้อแล้วสร้างใหม่ให้”“เปล่าค่ะ” ฉันเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม “หนูชอบมากค่ะ”ฉันหมายความตามนั้นจริงๆฉันไม่เคยต้องการบัลลังก์ มงกุฎ หรือห้องที่เต็มไปด้วยผู้ชายที่คอยก้มหัวให้เลย สิ่งที่ฉันต้องการมาโดยตลอดก็แค่แสงไฟที่ส่องสว่างรอคอยยามกลับบ้าน ผืนดินเล็กๆ สักผืนที่ฉันสามารถปลูกอะไรสักอย่างได้โดยไม่ต้องหวาดกลัว และสถานที่ที่ฉันไม่ต้องคอยลดคุณค่าหรือทำตัวให้ลีบเล็กเพียงเพื่อให้มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ลูก้าไม่ยอมแพ้เ
เมียลับๆของเขาคือทายาทของมาเฟีย บทที่ 5
เมื่อพวกเราเดินทางกลับมาถึงคฤหาสน์คาสเตลลาโน่ ความมืดมิดก็เข้าครอบงำท้องฟ้าแล้ว ตอนที่ฉันหนีไปเมื่อสามปีก่อน ฉันเคยคิดว่าคฤหาสน์หลังนี้คือกรงทอง แต่ว่าในยามนี้ ขณะที่รถยนต์เคลื่อนผ่านประตูเหล็กเข้ามาและฉันได้เห็นแสงไฟอบอุ่นส่องสว่างจากหน้าต่างของตัวบ้านใหญ่ ฉันกลับรับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน... ฉันได้กลับบ้านแล้วพ่อไม่ได้ดุด่าทุบตีฉันเลย ท่านเอาแต่ยืนอยู่นอกผนังกระจกของศูนย์การหมอ จ้องมองทารกตัวน้อยที่อยู่ภายในตู้อบเป็นเวลานานแสนนาน ดวงตาของท่านขึ้นสีแดงก่ำ “แกชื่ออะไรล่ะ” ท่านถามฉันมองผ่านกระจกเข้าไปยังกำปั้นน้อยๆ ที่กุมแน่นของลูกสาว “มีอา ค่ะ... มีอา คาสเตลลาโน่”พ่อพยักหน้ารับ น้ำเสียงของท่านแหบพร่า “ดีแล้ว แกใช้นามสกุลของพวกเรา”พวกหมอบอกว่ามีอารอดชีวิตมาได้เพราะได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที แกยังจำเป็นต้องอยู่ภายใต้การดูแลของหมออย่างใกล้ชิด แต่ช่วงเวลาที่ย่ำแย่ที่สุดได้ผ่านพ้นไปแล้วส่วนตัวฉัน ทั้งฤทธิ์ยา การสูญเสียเลือด และการผ่าคลอดฉุกเฉินได้ทำลายล้างร่างกายจนพังยับเยิน การฟื้นฟูร่างกายคงต้องใช้เวลาอีกยาวนาน และการตั้งครรภ์อีกครั้งในอนาคตก็อาจจะเป็
เมียลับๆของเขาคือทายาทของมาเฟีย บทที่ 4
ภายในโบสถ์ตกอยู่ในความเงียบกริบราวกับป่าช้า ช่อดอกไม้ในมือของบิอังก้าสั่นระริก ส่วนลูก้าหน้าซีดเผือดอยู่ตรงจุดที่เขายืนจากนั้นฉันก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของพ่อ ฉันนั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีหมอประจำตัวของท่านเป็นคนเข็นให้ ฉันสวมชุดราตรีผ้ากำมะหยี่สีดำ มีผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์สีขาวพาดอยู่บนบ่ามงกุฎที่ทุกคนเอาแต่นินทากันมาตลอดสามวันอย่าง ‘เครื่องประดับแห่งคาสเตลลาโน่’ ประดับอยู่บนผมของฉัน ภายใต้แสงไฟในโบสถ์ เพชรเหล่านั้นส่องประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดหิมะที่เยือกเย็นกล่องใส่แหวนร่วงหล่นจากมือของลูก้ากระทบพื้น เสียงของมันไม่ได้ดังมาก แต่ทุกคนในที่นั้นกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน “อาเรีย...?”ฉันหยุดลงตรงหน้าเขาและมองเขาด้วยสายตาราบเรียบ “ยินดีด้วยกับงานแต่งงานของคุณนะ คุณโมเร็ตติ”บิอังก้ากระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก “เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ บังอาจแอบอ้างเป็นคนของตระกูลคาสเตลลาโน่มาพังงานแต่งงานของฉันเนี่ยนะ”หัวหน้าการ์ดของพ่อฉันก้าวมาข้างหน้า “ลืมตาดูให้ดี ตราสัญลักษณ์ตระกูลคาสเตลลาโน่ การ์ดส่วนตัวของท่านประธาน มงกุฎประจำตระกูล สิ่งเหล่านี้ไม่มีทางปลอมแปลงได้ ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าพวกแกคือ อาเรี
เมียลับๆของเขาคือทายาทของมาเฟีย บทที่ 3
เซฟเฮ้าส์ตกอยู่ในความเงียบงันหลังจากที่เขาไป ความเจ็บปวดพุ่งพล่านจากหน้าท้องลามไปจนถึงแผ่นหลังส่วนล่างจนแม้แต่การหายใจก็ยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก เลือดอุ่นๆ ไหลลงมาตามโคนขาของฉันฉันพิงผนังแล้วพยายามพยุงร่างครูดไปกับพื้นทีละนิ้วมุ่งหน้าไปยังชั้นหนังสือ นิ้วมือที่สั่นเทาคลำเจอปกที่หลุดลุ่ยของตำราอาหารเก่าเล่มหนึ่ง สิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในปกนั้นคือเครื่องส่งสัญญาณฉุกเฉินที่ฉันแอบพกติดตัวมาด้วยตอนหนีออกจากบ้านพ่อเคยบอกฉันว่าถ้าฉันกดปุ่มนี้เมื่อไหร่ คนของตระกูลคาสเตลลาโน่จะตามหาฉันจนเจอ ตอนนั้นฉันเคยอคติว่าท่านชอบบงการชีวิต แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่ากรงขังทุกกรงไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อกักขังเรา บางกรงถูกสร้างขึ้นโดยคนที่รู้ดีว่าโลกภายนอกนั้นมันโหดร้ายและพร้อมจะขย้ำเราได้ทุกเมื่อฉันกดปุ่มนั้น แสงสีแดงกะพริบสามครั้งบนฝ่ามือของฉันไม่กี่นาทีต่อมา เสียงกลอนประตูก็ดังคลิก วินาทีที่หัวใจเต้นระทึก ฉันนึกว่าลูก้าส่งหมอมาช่วย แต่แล้วบิอังก้า วอสส์ ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับการ์ดหญิงสองคนด้านหลังเธอเธออยู่ในชุดกระโปรงสีขาวสั่งตัดพิเศษที่แนบไปกับหน้าท้องที่นูนเป่ง และบนข้อมือของเธอมีกำไลหินออบซิเดียนส่อง
เมียลับๆของเขาคือทายาทของมาเฟีย บทที่ 2
เย็นวันนั้น ลูก้ากลับมาพร้อมกับกล่องเก็บความร้อนที่บรรจุซุปฟักทองเอาไว้ เขานั่งลงตรงข้ามฉันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในวันนั้น แล้ววางช้อนลงบนมือของฉัน “กินอะไรหน่อยสิ ลูกต้องการสารอาหารนะ”ฉันกลืนซุปไปสองคำ ซุปนั้นยังอุ่นอยู่ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวฉันกลับกำลังเย็นเยียบขึ้นมา “เรื่องของคุณกับบิอังก้าเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่”นิ้วมือของลูก้าที่กุมแก้วน้ำอยู่รัดแน่นขึ้น “คืนวันเกิดของเธอไง” เขาพูด “ฉันเมามากหลังจากงานเลี้ยงของตระกูลวอสส์ บิอังก้าบอกว่าเราใช้เวลาในคืนนั้นด้วยกัน หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์ เธอก็บอกฉันว่าเธอท้อง”เมื่อเก้าเดือนก่อน ในวันเกิดของฉัน เขาหายตัวไป ฉันขับรถตระเวนหาตามถนนเลียบทะเลสาบ ในเมือง ปั๊มน้ำมัน และถนนสายรองทุกสายจนกระทั่งรุ่งเช้า เช้าวันต่อมา เขาซมซานกลับมาบ้านด้วยท่าทางเหนื่อยล้าอ่อนแรงและบอกว่าเขาขับรถลุยพายุหิมะเพื่อไปเอาของขวัญมาให้ฉันจนหลงทางเขาหยิบกล่องดนตรีสีเงินอันเล็กออกมาจากข้างในเสื้อโค้ต บนฝากล่องมีข้อความที่เขาสลักไว้ว่า [แด่อาเรียของฉัน และแด่ทุกเช้าวันใหม่ที่เรายังไม่ได้ใช้ร่วมกัน]ฉันอดนอนมาทั้งคืน ทั้งหวาดกลัวและโกรธ แต่ของขวัญชิ้นนั้นก
