جميع فصول : الفصل -الفصل 26

หลังการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสิ้นสุดลง ก็มาถึงช่วงวันหยุดที่ทั้งยาวนานและผ่อนคลายที่สุดในชีวิตมัธยมปลายหลังเข้าร่วมงานเลี้ยงรุ่นของห้อง เธอได้ยินเพื่อน ๆ ที่สนิทกันกำลังวางแผนว่าจะไปเที่ยวด้วยกันหลังเรียนจบ เพราะเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว โอกาสที่ทุกคนจะได้กลับมารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาก็จะยิ่งน้อยลงกู้เจาเจามีความทรงจำจากชาติก่อน จึงรู้ว่า นอกจากเสิ่นจือเยี่ยนแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็เรียนต่ออยู่ที่ลั่วเฉิง ส่วนเสิ่นจือเยี่ยน แม้สุดท้ายจะเลือกไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ก็ยังติดต่อกับอีกสามคนเป็นการส่วนตัวไม่เคยขาด และสี่ปีต่อมาก็จะกลับประเทศอยู่ดี ไม่มีทางที่ทุกคนจะห่างเหินกัน แต่เมื่อเสิ่นจือเยี่ยนเสนอเรื่องทริปเที่ยวหลังเรียนจบ เธอก็ยังไม่ได้ปฏิเสธอากาศในเดือนมิถุนายนยังไม่ร้อนนัก พวกเขาเลือกจุดหมายเป็นเมืองท่องเที่ยวริมทะเล ทันทีที่เครื่องบินลงจอด ทุกคนก็ตรงไปยังโรงแรมเพราะกู้เจาเจาเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว เธอจึงได้พักห้องเดี่ยวคืนนั้นเอง ประตูห้องของกู้เจาเจาถูกเคาะ เธอเดินไปที่ประตู ก่อนเอ่ยถามว่า “ใครคะ”จากนั้นก็มีเสียงตอบกลับมาจากด้านนอก “เจาเจา... ฉันเอง”เธอเปิดประตู มองคนที่ย

เมื่อกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง บรรยากาศระหว่างพวกเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ลู่จิ่นเหนียนเพิ่งตระหนักว่า คนที่กลายเป็นส่วนเกินนั้นคือเขาเองบาร์บีคิวทยอยนำมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ กู้เจาเจาหายยอมให้เสิ่นจือเยี่ยนป้อนเป็นครั้งคราว หากได้ชิมอะไรที่อร่อยเป็นพิเศษ เธอก็จะคีบออกมาแบ่งให้ทุกคนทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นปกติ หยางเจิ้นมู่กับหยวนจื่อเหวินเองก็แบ่งของอร่อยให้เขาเป็นครั้งคราว แต่เขากลับรู้สึกว่าตัวเองไม่อาจกลมกลืนเข้าไปได้อีกแล้วสุดท้ายลู่จิ่นเหนียนก็ถอนตัวจากทริปเที่ยวฉลองเรียนจบครั้งนี้ก่อนกำหนด มีเพียงหยางเจิ้นมู่กับหยวนจื่อเหวินที่เอ่ยรั้งไว้ตามมารยาทอยู่สองสามคำ พอเห็นว่าเขายืนกรานจะกลับ ก็ปล่อยให้เขาไปทันทีที่เขาจากไป คนที่เหลือกลับยิ่งสนุกกันมากขึ้นทุกวันต่างก็ถ่ายรูปในบรรยากาศใหม่ ๆ ลงโซเชียล ส่วนลู่จิ่นเหนียนที่กลับถึงบ้านไปแล้ว มองภาพถ่ายที่กู้เจาเจาหายกับเสิ่นจือเยี่ยนสนิทสนมกันขึ้นทุกวัน ก็รู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูกหลังกลับมาถึงบ้าน เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเสิ่นจือเยี่ยนก็ชอบกู้เจาเจาหายเหมือนกันลู่จิ่นเหนียนไม่รู้ว่าตัวเองควรโกรธหรือไม่ เขาอยากโกรธ เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ลู่จิ่นเหนียนมองไม่ออกว่าพวกเขาพูดอะไรกัน ได้แต่เห็นว่าทั้งสองมีความสุขมากรอยยิ้มแบบนั้น เป็นรอยยิ้มที่ตอนนี้เธอไม่มีวันเผยให้เขาเห็นอีกแล้วเขาเก็บสายตากลับมาอย่างขมขื่น มองเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่ในห้องที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวไว้เรียบร้อย รวมถึงกระเป๋าสัมภาระที่จัดเก็บเสร็จและวางอยู่หน้าประตู เตรียมพร้อมสำหรับการจากไป เขาเก็บคำอำลาไว้ในใจเจาเจา...ลาก่อน……ปีนั้น กู้เจาเจาเรียนอยู่ปีสองมหาวิทยาลัยเธอตอบรับคำสารภาพรักของเสิ่นจือเยี่ยน และคบหากับเขา จนกลายเป็นคู่รักตัวอย่างที่มีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยลั่วเฉิง ทั้งคู่รักกันหวานชื่นในด้านความรักส่วนด้านการเรียน ต่างก็เป็นนักศึกษาหัวกะทิของสาขาวิชาตัวเองแต่กู้เจาเจาที่ในสายตาคนอื่นดูเหมือนไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลย กลับยิ่งนับวันยิ่งวิตกกังวลมากขึ้นเพราะในชาติที่แล้ว พ่อกับแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเสียชีวิตพร้อมกันก็ในช่วงเวลานี้ยิ่งใกล้ช่วงเวลานั้นมากเท่าไร เธอก็ยิ่งประหม่ามากขึ้นเท่านั้นกู้เจาเจาย้ำเตือนพ่อแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเวลาออกจากบ้านให้ระวังรถที่สัญจรไปมา หากเป็นคนขับรถเองก็ต้องระมัดระวังให้มาก จนกระทั่งพ่อ