All Chapters of ความในใจถึงเจาเจา: Chapter 11 - Chapter 20

กู้เจาเจาที่ลอยอยู่ด้านหลัง เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ก็ชะงักไปทันทีจับตัวคนร้ายได้แล้วเหรอ หลังจากพบศพของเธอ เธอก็ไม่ต้องถูกกักอยู่ข้างกายลู่จิ่นเหนียนอีก ร่างของเธอก็ยิ่งโปร่งใสขึ้นถ้าอย่างนั้น วันที่ความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผย ก็คงจะเป็นวันที่เธอสลายหายไปโดยสมบูรณ์เธอเฝ้ารอวันนั้น แต่ก็... หวาดกลัววันนั้นเช่นกันหากเธอหายไปอีกครั้ง เธอจะไปที่ใดกันแน่ จะได้กลับไปเกิดใหม่ หรือจะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาลแต่ความจริงไม่ได้หายไปเพียงเพราะกู้เจาเจาหวาดกลัว เธอตามเสิ่นจือเยี่ยนไปยังสถานีตำรวจ และได้เห็นกลุ่มคนร้ายที่เคยกระทำทารุณต่อเธอนอกจากผู้บงการอย่างสวี่รั่วหลิง ทุกคนล้วนอยู่ที่นี่เพราะหลักฐานแน่นหนา หลังจากแก้ตัวแล้วพบว่าไม่มีช่องให้ปฏิเสธอีก พวกคนร้ายก็เริ่มซัดทอดกันเอง จนยอมเปิดเผยตัวผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังเพื่อหวังลดโทษ พวกเขาจึงนำหลักฐานทุกอย่างที่มีออกมามอบให้ และด้วยเหตุนี้ ความผิดของสวี่รั่วหลิงจึงกลายเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้วันที่ข่าวถูกเปิดเผย กู้เจาเจาก็ได้พบลู่จิ่นเหนียนอีกครั้งเพียงไม่กี่วันที่ไม่ได้เจอกัน เขาก็ดูซูบโทรมลงมาก เธอมองเขาจ้องสวี่รั่วหลิงที่ถูกควบคุ

กู้เจาเจาได้รู้จักเพื่อนใหม่ ตั้งแต่กินข้าวไปจนถึงไปโรงเรียนและกลับบ้าน ก็มีเพื่อนร่วมทางคนใหม่แล้วดูเหมือนว่าเธอจะโยนลู่จิ่นเหนียนและอีกสามคนทิ้งไว้ข้างหลังโดยสิ้นเชิง แม้จะยังอยู่ห้องเดียวกัน แต่การติดต่อระหว่างพวกเขาก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่เวลาที่เพื่อนในห้องล้อเธอกับลู่จิ่นเหนียนเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งแต่ก่อนเธอจะได้แต่เขินอายและยอมรับกลาย ๆ แต่ตอนนี้เธอกลับยิ้มแล้วอธิบายพวกเขาเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่มีความสัมพันธ์อื่นจากนั้นก็พูดเสริมในใจเงียบ ๆ ว่า บางทีในอนาคต แม้แต่เพื่อนก็คงไม่ใช่แล้วเวลาผ่านไป เพื่อนในห้องก็ค่อย ๆ ยอมรับว่ากู้เจาเจากับลู่จิ่นเหนียนเลิกกันแล้ว แม้ในตอนแรกที่ได้ยินคำว่าเลิกกัน เธอจะเผลออยากอธิบายว่า พวกเขาไม่เคยคบกันตั้งแต่แรก แล้วจะเรียกว่าเลิกกันได้อย่างไรแต่คิดไปคิดมา เธอก็คร้านจะอธิบายเพราะที่ผ่านมา ความสนิทสนมของพวกเขาเป็นสิ่งที่ทุกคนเห็นกันมาตลอด ต่อให้อธิบาย คนอื่นก็ยังคงคิดว่าเป็นการเลิกกันอยู่ดี ขอแค่สุดท้ายพวกเขาไม่จับเธอกับลู่จิ่นเหนียนมาโยงเข้าหากันอีกก็พอลู่จิ่นเหนียนเองก็สัมผัสได้ถึงความห่างเหินของกู้เจาเจา แต่มันไม่ใช่กับทั้งสี่คน หากเ

แม่ค้าใช้เวลาไม่นานก็ชงชานมตามที่ทุกคนสั่งเสร็จ แต่ละคนถือชานมคนละแก้ว แล้วค่อย ๆ เดินเล่นเลียบแม่น้ำไปอย่างช้า ๆชานมหวานมาก หวานจนเลี่ยนเล็กน้อย เธอค่อย ๆ จิบไปเรื่อย ๆ และในเวลานี้ก็ไม่มีใครพูดอะไรกระทั่งผู้คนริมแม่น้ำเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เวลาก็ค่อย ๆ ผ่านไป กู้เจาเจามองดูเวลา ถึงได้รู้ว่าใกล้จะเที่ยงคืนแล้วดอกไม้ไฟจะถูกจุดเรียงรายตลอดแนวริมแม่น้ำ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องใส่ใจนักว่าจะยืนดูจากตรงไหนเมื่อมันเบ่งบานอยู่เหนือศีรษะ ทุกคนก็จะมองเห็นเหมือนกันแต่กู้เจาเจาและลู่จิ่นเหนียนกับคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้เดินต่อไป เพียงแต่ถอยห่างจากริมแม่น้ำออกมาเล็กน้อยแบบนี้พอถึงเวลาก็จะมองเห็นได้กว้างกว่า และถ่ายรูปก็จะออกมาสวยกว่ากลางแม่น้ำมีเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง บนเกาะมีประภาคาร ทุกครั้งที่ถึงคืนข้ามปี บนประภาคารจะมีตัวเลขนับถอยหลังสว่างขึ้นและในเวลานี้ ตัวเลขนับถอยหลังก็ค่อย ๆ ลดลงทีละวินาที ขณะที่หัวใจของลู่จิ่นเหนียนก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆโดยไม่รู้ตัว เสิ่นจือเยี่ยนและคนอื่น ๆ ต่างก็ถอยออกไปไกลขึ้นเล็กน้อย เปิดพื้นที่ไว้ให้กู้เจาเจากับลู่จิ่นเหนียนเมื่อการนับถอยหลังเข้าสิบวินาที

กู้เจาเจานิ่งเงียบอยู่นาน สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่ปิดบังเขา เพียงแต่เปลี่ยนวิธีเล่าออกมาเท่านั้น“ฉันฝันไปฝันหนึ่ง ในฝันฉันตอบรับคำสารภาพรักของนาย”“ช่วงแรกนายรักฉันมากจริง ๆ เราคบกันสิบปี สอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยกัน ร่วมกันสร้างธุรกิจ เติบโตมาด้วยกัน นายขอฉันแต่งงาน ยังบอกว่าจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้ฉัน” เธอดึงสติกลับมา มองไปที่เขา ก่อนหัวเราะเบา ๆ “เก้าปีแรก ฉันเลือกที่จะเชื่อนายมาตลอด แต่พอถึงปีที่สิบ นายกลับผิดคำสัญญา นายตกหลุมรักคนอื่น งานแต่งงานที่ฉันเฝ้ารอมาสิบปี แต่เธอคนนั้นใช้เวลาแค่สามเดือนก็ได้มันไป”“ในฝัน ฉันตาย... ตายอย่างน่าอนาถมาก และนายคือคนสุดท้ายที่รู้ข่าวการตายของฉัน ไม่ใช่ว่าไม่มีใครบอกนาย แต่เป็นเพราะนายหยิ่งผยองเกินไป คิดว่าฉันแค่กำลังงอน คิดว่าสิ่งที่ฉันต้องการคือเงินของนาย ดังนั้นความผิดปกติทุกอย่างที่เกี่ยวกับฉัน นายจึงไม่เคยใส่ใจเลยสักนิด”“ลู่จิ่นเหนียน ในเมื่อฉันรู้แล้วว่าตอนจบของเรื่องนี้เป็นแบบไหน ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะเดินซ้ำรอยเดิมอีก”ลู่จิ่นเหนียนยืนนิ่ง ฟังเธอเล่าอย่างเงียบงัน สีหน้าของเธอสงบนิ่ง ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น แต่ยิ่งฟัง เข

“เจาเจา!”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง กู้เจาเจาไม่คิดเลยว่าเสิ่นจือเยี่ยนจะวิ่งตามมา เพราะนับตั้งแต่เธอเกิดใหม่ เสิ่นจือเยี่ยนก็คอยเว้นระยะห่างจากเธอมาโดยตลอดแม้บางครั้งจะเข้าใกล้เธอบ้าง ก็ล้วนเป็นตอนที่ลู่จิ่นเหนียนไม่ทันสังเกตเห็นเธอหันไปมองเสิ่นจือเยี่ยนที่วิ่งตามมา ก่อนเลิกคิ้วถาม “นายมาทำไม ไม่เดินกลับกับพวกเขาเหรอ”“ไม่ล่ะ” เขาส่ายหน้า มองไปทางกู้เจาเจา น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังเป็นพิเศษ “เจาเจา ฉันขอถามได้ไหม ช่วงนี้ทำไมเธอถึงไม่อยู่กับพวกเราแล้ว เป็นเพราะโกรธพวกเราหรือเปล่า”กู้เจาเจาเบนสายตากลับ ถอนหายใจเบา ๆ “เปล่า ฉันแค่มีบางเรื่องที่ยังคิดไม่ตก”เธอเดินไปพลาง ใช้ปลายเท้าเขี่ยก้อนหินเล็ก ๆ ข้างทางไปพลาง เงียบอยู่นาน นานเสียจนเสิ่นจือเยี่ยนคิดว่าเธอคงไม่ตอบแล้ว แต่เมื่อบ้านของเธอปรากฏอยู่ตรงหน้า เธอกลับยิ้มออกมา“เสิ่นจือเยี่ยน ฉันไม่อยากชอบลู่จิ่นเหนียนอีกแล้ว”เมื่อได้ยินคำตอบนี้กะทันหัน เสิ่นจือเยี่ยนทั้งคนก็นิ่งอึ้งไป ครู่ใหญ่จึงถามออกมาอย่างตะกุกตะกัก “ทำไมล่ะ เธอไม่ใช่ว่าชอบเขามาตลอดหรอกเหรอ”“คนเราย่อมเปลี่ยนแปลงกันได้” กู้เจาเจาวิ่งเหยาะ ๆ ไปสองก้าว