ความในใจถึงเจาเจา のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ทั้งสองยืนอยู่ใกล้กัน กำลังถืออะไรบางอย่างแล้วคุยกันเสียงเบา การปรากฏตัวของกู้เจาเจาไม่ได้ทำให้ทั้งคู่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อยเธอก้มมองมือตัวเองที่โปร่งใสไร้ตัวตน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า เธอตายแล้วกู้เจาเจาลอยออกไปด้านนอกเล็กน้อย แต่พอเกือบจะลอยพ้นระยะสามเมตรจากตัวลู่จิ่นเหนียน ก็ถูกแรงบางอย่างดึงกลับมา เมื่อรู้ว่าตัวเองไปไหนไกลจากเขาไม่ได้ เธอจึงทำได้เพียงลอยกลับมาอยู่ข้างทั้งสอง และเพราะอย่างนั้นจึงได้ยินบทสนทนาของพวกเขาสวี่รั่วหลิงถือปฏิทินอยู่ในมือ ชี้ไปที่วันที่วันหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “จิ่นเหนียน เดือนนี้วันที่ 7 เป็นฤกษ์ดี พวกเราจัดงานแต่งกันวันนั้นดีไหม ฉันรู้ว่าคุณอยากจัดงานแต่งใหญ่โตให้ฉัน แต่ฉันแค่อยากแต่งงานกับคุณให้เร็วที่สุด”ลู่จิ่นเหนียนมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน “ตามใจเธอทุกอย่าง”กู้เจาเจาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจว่าพวกเขากำลังคุยเรื่องกำหนดวันแต่งงานที่แท้...พวกเขาจะแต่งงานกันแล้วช่างน่าขันเหลือเกิน งานแต่งที่เธอเฝ้ารอมาสิบปี สุดท้ายเขากลับมอบให้ผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันได้เพียงสามเดือนทั้งที่เพิ่งเลิกกันเมื่อวาน แต่เมื่อนึกย้อนถึงช่วงเวลาที่เคยรัก

คืนนั้น ลู่จิ่นเหนียนพาสวี่รั่วหลิงไปร่วมงานเลี้ยงธุรกิจกู้เจาเจาจำใจต้องลอยตามอยู่ด้านหลังเขา พอมาถึงงานจึงพบว่า คนที่มางานไม่ได้มีแค่ลู่จิ่นเหนียน แต่ยังมีพวกพี่น้องของเขาด้วยเมื่อเห็นลู่จิ่นเหนียนกับสวี่รั่วหลิงเดินเข้ามา หลายคนก็มองหน้ากัน ก่อนแลกเปลี่ยนสายตากันเงียบ ๆไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญ พวกพี่น้องเริ่มเบียดเข้ามายืนรวมกัน แยกสวี่รั่วหลิงออกจากข้างกายลู่จิ่นเหนียนแม้จะดึงลู่จิ่นเหนียนไปคุยเรื่องทั่วไป แต่ทุกคำพูดล้วนแฝงไปด้วยการจงใจทำให้สวี่รั่วหลิงลำบากยกตัวอย่างเช่น ยังปฏิบัติกับเธอเหมือนเป็นเลขานุการ คอยสั่งให้ทำโน่นทำนี่ หรือเวลามีคนเข้ามาชนแก้ว ก็ผลักให้เธอออกไปรับแทนหรืออย่างตอนคุยเรื่องข่าวซุบซิบที่เพิ่งได้ยินมา ก็พากันเหยียดหยามเลขานุการในเรื่องที่คิดแย่งสามีคนอื่นจนไร้ค่า เรียกอีกฝ่ายว่าเมียน้อย ทุกคำพูดเต็มไปด้วยการดูถูกยิ่งดวงตาของสวี่รั่วหลิงแดงขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของลู่จิ่นเหนียนก็ยิ่งมืดมนลงเรื่อย ๆจนในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ตวาดออกมา “พวกนายกำลังทำอะไรกัน เป็นฉันที่ไปตกหลุมรักเธอ จะมีอะไรก็มาลงที่ฉัน อย่ารังแกเธอ”ถ้าเขาไม่พูดคงยังดีกว่า พอพูดออกม

เพราะเรื่องข่าวนั้น ลู่จิ่นเหนียนไม่วางใจให้สวี่รั่วหลิงอยู่คนเดียว จึงรีบพาเธอมาที่วิลล่าของตัวเองทันทีที่ก้าวเข้ามาในวิลล่า สวี่รั่วหลิงก็สังเกตเห็นของหลายอย่างที่เห็นชัดว่าไม่ใช่ของลู่จิ่นเหนียนเธอเม้มปากอย่างน้อยใจ “ทำไมคุณยังเก็บของของแฟนเก่าไว้อีก”ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เขายังไม่เคยเก็บของของกู้เจาเจาเลย“ฉันลืมเอง อย่าโกรธเลย เดี๋ยวฉันให้เธอมาขนกลับไป”แต่หลังจากส่งข้อความออกไปนาน ก็ยังไม่ได้รับคำตอบเขาทนไม่ไหว น้ำเสียงเริ่มแฝงความรำคาญ“ก็แค่เลิกกัน จำเป็นต้องอารมณ์เสียขนาดนี้ด้วยเหรอ ผ่านมาตั้งนานแล้ว ยังไม่ยอมตอบข้อความอีก ในเมื่อไม่ยอมตอบ ก็ไม่ต้องตอบไปตลอดเลยแล้วกัน”เมื่อเห็นเช่นนั้น แววตาของสวี่รั่วหลิงก็ฉายแววสมใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นท่าทางไร้เดียงสาอีกครั้ง “จิ่นเหนียน พี่เจาเจายังไม่ยอมตอบข้อความอีกเหรอ แล้วของพวกนี้จะทำยังไง”“เธอจัดการได้เลย”พูดจบ เขาก็ไม่สนใจอีกกู้เจาเจาลอยอยู่ด้านข้าง มองสวี่รั่วหลิงที่ได้รับอนุญาตจากลู่จิ่นเหนียนแล้ว ก็เริ่มค้นหาของของเธอทั่วทั้งวิลล่า แม้แต่รูปถ่ายคู่ที่ตั้งโชว์อยู่ด้านนอก ก็ถูกหยิบออกมาทั้งหมด ตัดส่วน

เมื่อลู่จิ่นเหนียนถือยากลับมาถึงห้องพักผู้ป่วย สวี่รั่วหลิงก็หลับไปแล้วเขานั่งเหม่ออยู่ข้างเตียง แต่คนที่นึกถึงกลับไม่ใช่สวี่รั่วหลิง หากแต่เป็น... กู้เจาเจาเขาไม่เคยรู้เลยว่า ตอนที่ตัวเองประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น กู้เจาเจาทำเพื่อเขาไว้มากขนาดนั้น เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้าต่างแชตกับเธอเลื่อนดูข้อความขึ้นไปเล็กน้อย มีแต่ข้อความที่เขาส่งหาเธอ ตั้งแต่เลิกกัน เธอก็ไม่เคยตอบข้อความของเขาอีกเลยในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน พิมพ์ข้อความแล้วลบ ลบแล้วพิมพ์อยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ส่งออกไป“ผมได้ยินหมอเฉินบอกว่า เมื่อสามปีก่อนตอนผมประสบอุบัติเหตุ คุณบริจาคเลือดให้ผมถึง 1000 mL... เรื่องจริงหรือเปล่า”เขาไม่รู้เลยว่า คนที่เขาอยากถาม ในเวลานี้กำลังอยู่ข้างกายเขา มองข้อความที่เขาส่งออกไป แล้วหัวเราะออกมาถ้าจริงแล้วยังไงต่อถ้าไม่จริงแล้วยังไงต่อล่ะไม่ว่าเขาจะชดเชยให้มากแค่ไหน เธอก็ไม่ต้องการอีกแล้ว เพราะเธอตายไปแล้วเมื่อรออยู่นานก็ยังไม่ได้รับคำตอบ ลู่จิ่นเหนียนจึงเก็บโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด เขาไม่คิดถึงกู้เจาเจาอีก เพียงแต่คิดว่า อย่างมา

ก่อนวันแต่งงานของลู่จิ่นเหนียนกับสวี่รั่วหลิงหนึ่งวัน การ์ดเชิญทั้งหมดก็ถูกส่งออกไป คำอวยพรตอบกลับเข้ามาทีละข้อความ มีเพียงกู้เจาเจาและพวกพี่น้องของเสิ่นจือเยี่ยนเท่านั้น ที่ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยตอบข้อความของเขาเลยเขาไม่ได้ใส่ใจ คิดเพียงว่าขอแค่พวกเขามาร่วมงานแต่ง จะตอบข้อความหรือไม่ก็ไม่สำคัญอีกแล้วเช้าวันแต่งงาน ลู่จิ่นเหนียนไปรับสวี่รั่วหลิงแต่เช้าขบวนรถเจ้าบ่าวเริ่มมุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่ใช้จัดงานแต่ง แต่เพิ่งขับไปได้ครึ่งทาง ก็ถูกขบวนรถศพที่วิ่งสวนมา ซึ่งหน้ารถประดับด้วยดอกเบญจมาศสีขาวและสีเหลืองเต็มคัน ขวางเอาไว้รถเจ้าบ่าวปะทะกับรถศพ สีหน้าของลู่จิ่นเหนียนพลันมืดครึ้มทั้งสองฝ่ายไม่มีใครลงจากรถมาเจรจา ขบวนรถทั้งสองฝั่งต่างไม่ยอมถอย ขณะที่สีหน้าของลู่จิ่นเหนียนยิ่งดำทะมึน กู้เจาเจาก็สะดุ้งเฮือก ราวกับจู่ ๆ จะนึกอะไรขึ้นมาได้เธออดลอยออกไปด้านนอกอีกนิดไม่ได้ ทั้งที่ไม่มีหัวใจเต้นอีกแล้ว แต่ในวินาทีนั้น ข้างหูกลับมีเสียงดังรัวราวกับกลองศึกเธอไม่อาจอยู่ห่างจากลู่จิ่นเหนียนได้เกินไป จึงไม่สามารถเข้าใกล้อีกขบวนรถได้ จนกระทั่งสวี่รั่วหลิงจับแขนลู่จิ่นเหนียน ดวงตาแดงก่ำ “จิ่นเห