Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“อีกสี่ชั่วโมง เวลาทำงานทำไมเวลามันผ่านไปช้าจัง” ฉันบ่นเสียงเบา เข้าใจที่พี่รหัสเคยบ่นว่าชีวิตวัยเรียนสบายสุดแล้ว“นั่นสิ เฮ้อ นี่ถ้าเราจบต้องมาทำงานแบบนี้เหรอ” เพียวเองก็คงไม่ชอบเช่นกันช่วงบ่ายของวันในขณะที่ฉันกำลังง่วงขั้นสุดเพราะกระเพาะอาหารกำลังทำหน้าที่อย่างหนักจากการกินมื้อเที่ยง เสียงของพี่ยี่หวาทำฉันตกใจจากการง่วงงุน“บอสเรียกค่ะน้องเนย”“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ฉันรีบลุกจากโต๊ะของตัวเองตรงไปยังห้องทำงานของเจ้านายทันที เคาะประตูสามทีก็ได้ยินเสียงเอ่ยอนุญาตให้เข้าไป“บอสเรียกเนยเหรอคะ”“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเรียกบอส” เสียงเข้มของพี่พสุทำฉันห่อไหล่ ยิ้มแหยให้เขา นั่งลงตรงโซฟาเดี่ยวด้านขวามือของเขา“ค่ะ พี่พสุ” หลายครั้งแล้วที่เขาบอกไม่ให้ฉันเรียกบอสให้เรียกว่าพี่พสุโดยเฉพาะเวลาอยู่กันสองคน แต่ฉันถนัดเรียกบอสเหมือนคนอื่นมากกว่าทำให้หลายครั้งหลุดเรียกบอสและทำให้เขาต้องแก้แบบนี้ทุกรอบ“วันเสาร์นี้เราไปไหนไหม พี่ว่าจะชวนไปงานเปิดตัวคอนโดที่เป็นลูกค้าเราหน่อย”“เอ่อ...เนยไปต่างจังหวัดกับเพื่อนน่ะค่ะ” ฉันรีบตอบไม่คิดว่าเขาจะชวนไปออกงานด้วยกัน“เหรอ พี่ถามคุณน้าบอกว่าเราว่าง” นั่นไง เพราะแม่รู้เ

“อา...โคตรหวาน” ผมเงยหน้ามองคนที่หอบหายใจแรง มือของเธอทั้งสองวางบนบ่าผมราวกับต้องการหลักยึด “เขื่อน...เรายืนไม่ไหว” เนยบอกด้วยเสียงแหบแห้ง ลมหายใจของเธอยังกระเส่า ผมควานหาผ้าขนหนูวางมันไว้ตรงขอบเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ยกเธอขึ้นวางอย่างไม่ต้องกังวลเรื่องความแข็งแรงเพราะเคาน์เตอร์นี้ออกแบบมาอย่างดี มีที่เผื่อให้วางของที่หนักกว่าเนยด้วยซ้ำกระจกบานใหญ่ที่กรุอยู่ทั่วห้องน้ำ นอกจากทำให้ห้องน้ำดูกว้างขึ้นแล้ว ประโยชน์อีกอย่างหนึ่งของมันคือทำให้เห็นทุกมุมและทุกท่า“เนยถอดเสื้อ” ผมรั้งเสื้อยืดของเธอขึ้นเพื่อที่ผมจะจัดการถอดมันเสียเอง“โนบรา?” ผมขมวดคิ้วเมื่อไม่เห็นเสื้อชั้นในใต้เสื้อกล้ามตัวที่ถอดออก“เสื้อกล้ามมีบราในตัว” ผมมองเสื้อกล้ามในมือเพิ่งเห็นว่าตรงตำแหน่งหน้าอกมีฟองน้ำบุอยู่“นึกว่าโนบรา” ผมว่าและละความสนใจจากเสื้อ สายตาผมจับจ้องสองเต้างามที่แสนคิดถึง มือทั้งสองข้างกอบกุมเจ้าก้อนกลมไว้อย่างคิดถึง เนยเงยหน้าขึ้นรับจูบอย่างแสนหวาน สองขาเรียวตวัดรอบสะโพกผมขาเล็กออกแรงดึงให้ผมกับเธอแนบชิดส่วนกลางกายเข้าหากัน ความฉ่ำชื้นของเธอทำผมแข็งจนปวดหนึบ ผมขยับโยกเป็นจังหวะให้ท่อนเน

บทที่ 24 คุยกัน“วันนี้เนยขอกลับบ้านก่อนนะคะ” ทั้งที่นัดกับเขาแล้ว ทั้ง ๆ ที่อยากให้โอกาสคนใหม่ แต่การเห็นหน้าเขื่อนวันนี้ทำให้หัวใจรู้ดีว่าตัวเองไม่พร้อมกับการให้โอกาสใครเขื่อนยังมีอิทธิพลกับหัวใจของฉัน“อืม ไว้ค่อยไปวันหลังก็ได้” พี่พสุยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน รถคันใหญ่พาฉันมาส่งที่บ้าน“นั่นใช่รถพสุไหม” แม่เอ่ยถามเมื่อเห็นท้ายรถไว ๆ ฉันพยักหน้ารับ“ทำไมไม่ชวนพี่เขาเข้ามาก่อน” แม่เอ่ยอย่างตำหนิ“แม่...ฮือ เนยอกหัก” ฉันไม่ตอบคำถามแม่แต่กลับโผเข้ากอดแม่และร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“อกหักก็ต้องไปร้องไห้ ขึ้นห้องไปร้องไห้ให้พอแล้วค่อยมาเล่าให้แม่ฟัง” จะมีแม่บ้านไหนไหมที่ไล่ลูกไปร้องไห้หลังจากเข้ามาในห้องนอนของตัวเองแล้ว ฉันกลับไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่แม่บอกให้ทำ ฉันตรงไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเป็นชุดอยู่บ้านการอาบน้ำทำให้หัวใจที่เหี่ยวเฉาดีขึ้นมาไม่น้อย ถามตัวเอง ครั้งแรกที่มีสัมพันธ์กับเขื่อน ฉันก็บอกตัวเองว่าขอแค่ให้ได้เขาก็พอ นี่ก็ได้เขาจนหนำใจแล้ว พอเขาไม่ให้สถานะกลับไม่พอใจเขาคนที่เปลี่ยนไปคือฉันสินะ ไม่ใช่เขื่อน ยอมรับว่าตลอดเวลาหลายเดือนที่อยู่ด้วยกัน ทำให้ฉันคิดฉันหวังว่าจะได้เ

อายชะมัด ไปเรียนเมืองนอกเมืองนาน่าจะได้เมียกลับมาสักคน อย่างน้อยก็ให้เธอรู้ว่าผมไม่เคยแคร์เธอ ออกจะยินดีด้วยซ้ำที่เธอมีชีวิตครอบครัวที่ดี “ตอแหล มึงอิจฉาไอ้ผัวใหม่นั่น” เสียงหนึ่งในหัวดังขึ้นไม่รู้ว่าเสียงจากซาตานหรือเทวดา ผมยกแก้วเหล้าในมือกรอกเข้าปาก เออ...อิจฉาก็ได้ยอมรับ ก็ใครใช้ให้เธอมีความสุขขนาดนั้น มีลูก มีผัวในขณะที่กูยังไม่มีเป็นตัวเป็นตน และแล้วงานวันแต่งงานของไป่กับเพียวก็มาถึงทั้งสองคนจัดที่โรงแรมดังในกรุงเทพฯ เป็นงานช่วงเช้าที่จัดตามประเพณีไทย มีแขกมาร่วมงานแค่คนสนิทเท่านั้นผมเห็นเนยแล้ววันนี้เนยเป็นเพื่อนเจ้าสาว ส่วนผมเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว ส่วนไอ้ดีเจรับหน้าที่ดูแลงานทั้งหมด เพื่อนเจ้าสาวห่มสไบสีชมพูอมส้มขับให้ผิวของเนยดูผุดผ่องจนลมหายใจผมสะดุดเพราะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวทำให้ตลอดพิธีในช่วงเช้าเราสองคนแทบจะอยู่ในเฟรมเดียวกัน ใกล้กันแค่เอื้อมมือแต่กลับรู้สึกไกลอย่างบอกไม่ถูกเราสองคนส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอแล้ว กำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าห้องหอจนกระทั่งมีเสียงของช่างภาพดังขึ้น“บ่าวสาวบอกให้เก็บรูปคู่เพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยครับ” คำพูดของช่างภาพ

“พ่อ...พ่อเหรอคะ พ่อจริง ๆ เหรอ” เจ้าตัวเล็กถามแม่ของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ ซึ่งเนยก็ยอมพยักหน้าลงเบา ๆ เป็นการยืนยันว่าสิ่งที่ผมคิดเป็นเรื่องจริงสินะ“พ่อจริง ๆ ครับ พ่อเขื่อน ขอพ่ออุ้มหน่อยได้ไหมครับ” ผมยื่นมือทั้งสองข้างหาคนตัวเล็กที่เนยยังอุ้มอยู่เด็กหญิงตัวน้อยโผตัวเข้าหาให้ผมอุ้มแต่ยังเกร็งตัวไม่ยอมกอดผม ตาของลูกสาวมองรอบใบหน้าผมอย่างสำรวจ จากนั้นมือน้อย ๆ ก็แตะลงตำแหน่งกลางคิ้วซ้ายของผม ซึ่งตำแหน่งนี้ถ้าไม่สังเกตจะไม่มีใครเห็นว่าผมมีไฝเม็ดเล็ก ๆ อยู่ตรงเหนือหางคิ้วด้านซ้าย“เหมือนกันเลย นินิวก็มี” คนที่บอกผมว่ามีเหมือนกันจับที่คิ้วของตัวเอง ผมมองตามนิ้วมือเล็ก ๆ และได้เห็นว่าลูกสาวมีไฝตำแหน่งเดียวกับที่ผมมีเลยไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอ แค่มีไฝตำแหน่งเดียวกันนี่ก็ยิ่งกว่าวลีที่ว่า ‘ดีเอ็นเออยู่บนใบหน้าลูก’ แล้ว“ทำไมนินิวยังไม่นอนอีกคะ” ผมทำเสียงสองถามคนตัวเล็กเสียงหวาน พาเธอเดินตรงไปยังโซฟาตัวที่อยู่หน้าทีวี“นินิวฝันร้ายก็เลยตื่น”“ฝันว่าไงคะ” ผมกลั้นยิ้มกับเสียงน่ารักบนตัก“ฝันว่าวิ่งไล่ตามลูกบอลค่ะ แต่วิ่งไม่ทันมันหายไปค่ะ นินิวเลยร้องไห้ ให้แม่จ๋ามาช่วยจับ”คนเป็นแม่จ๋าได้แต่ถอ