บททั้งหมดของ สถานะให้แค่เพื่อน: บทที่ 11 - บทที่ 20

คิดถึงเขื่อนจัง เฮ้อใครนะที่บอกว่าได้สักครั้งจะไม่ลืมพระคุณตอนนี้ฉันเริ่มคิดว่าการได้กับเขื่อนทำให้ฉันทรมาน แต่ก็นั่นแหละอาหารของคนอื่นอร่อยแค่ไหนก็ได้แค่มองทำตัวเป็นมืออาชีพได้กันแค่ครั้งเดียวเขาไม่นับเป็นอะไรหรอกนี่มันปีไหนแล้ว มีตั้งหลายคนที่เขาแซ่บกันแต่ก็มองหน้าคุยกันได้อย่างปกติ เซ็กซ์ทุกวันนี้แค่เป็นกิจกรรมอย่างหนึ่งเท่านั้นสู้โว้ยอีเนย...ผู้ชายอร่อยยังมีอีกเยอะบทที่ 8 รู้งาน ดีเจส่งข้อความบอกตอนที่ใกล้จะถึงคอนโด ฉันลงมาถึงรถของเพื่อนรักก็จอดอยู่หน้าคอนโดเรียบร้อยแล้ว “กินข้าวแล้วกินไอติมต่อดีไหม” “เออ มึงอยากกินอะไรก็บอก” ฉันเอ่ยอย่างใจป้ำอย่างน้อยก็มีเพื่อน เวลานี้ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว ใจมันอดคิดถึงเขื่อนไม่ได้ “เออ นี่มึงรู้ไหม เมียไอ้เขื่อนมันมาง้อนะโว้ย” เมียไอ้เขื่อนที่ดีเจพูดถึงก็คงแพตตี้ ส่วนคนที่แอบได้กันอย่างฉันจะเรียกว่าอะไรดี “เหรอ มึงรู้ได้ไง” ตามน้ำไปก่อนแล้วกัน ไม่ใส่ใจเดี๋ยวเพื่อนสงสัยอีก ไอ้ดีเจมันยิ่งเป็นพวกฉลาดเป็นกรด โดยเฉพาะเรื่องชาวบ้าน “อ้าวนี่ใคร เพื่อนรักของเขื่อนไง มันส่งข้อความมาปรึกษานะสิ” “อ

เสียงโทรศัพท์ในมือดังผมดูเวลานี่เกือบสี่ทุ่มแล้ว เพื่อนผมมันโทรมาทำไมเวลานี้“มีอะไร” ผมกลอกเสียงไปตามสายเพราะรู้ดีว่าคนที่โทรมาคือไอ้ดีเจซึ่งเพิ่งแยกกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน“มึงอยู่ไหน”“กูก็อยู่ห้องกูสิวะ” ผมขมวดคิ้วกับคำถามที่ดังผ่านลำโพง“เออ กูขึ้นไปหานะบอกนิติให้หน่อย” คำขอของมันแสดงว่าเวลานี้มันน่าจะใกล้ถึงคอนโดผมแล้ว จริง ๆ คอนโดของมันก็อยู่ไม่ไกลจากคอนโดของผมเลย มันอยู่เฟสหนึ่งส่วนผมอยู่เฟสสองแต่ก็ขึ้นไม่ได้ถ้าไม่มีคีย์การ์ด“เออ” ผมวางสายจากมันโทรบอกเจ้าหน้าที่นิติข้างล่างเพื่ออำนวยความสะดวกให้เพื่อน นอนรอเพียงไม่นานเสียงออดประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงของที่มันหิ้วมาด้วย“กินเบียร์กัน”“เออ มากำลังเซ็ง” เพื่อนดีมีประโยชน์ก็เวลานี้แหละ มาถูกเวลาและพร้อมกับเบียร์เย็น ๆ“เซ็งอะไรวะ อย่าบอกว่ายังคิดเรื่องแพตตี้ไม่จบ ถ้ามึงอยากคืนดีก็ไม่เป็นไร กูไม่ได้ว่าอะไร” มันพูดพร้อมทั้งส่งเบียร์ที่เปิดแล้วให้ผม กระป๋องเบียร์สีเทาในมือของผมเย็นจัด ผมไม่ได้ตอบคำถามของมัน ยกเบียร์ในมือขึ้นดื่มมองวิวข้างนอกหน้าต่างให้มันเข้าใจผิดอย่างนั้นยังดีกว่าให้มันรู้ว่าเวลานี้ผมกำลังกลุ้มกับการอ

“ขอบคุณนะ ขอไลน์ได้ไหม” เชนยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าฉันพร้อมทั้งเปิดหน้าเพิ่มเพื่อนเพื่อให้ฉันใส่ไลน์ไอดีลงไปฉันรับโทรศัพท์ของเขามาจากนั้นก็ใส่ไลน์ไอดีของตัวเอง นานมากแล้วที่ไม่ให้ไลน์ผู้ชายและนานมากแล้วที่ไม่เปิดโอกาสให้คนเข้ามาจีบฉันเปิดโหมดโสดรอเขื่อนมาจีบตลอดสามปีที่ผ่านมา ถึงเวลาแล้วสินะที่ต้องเปิดโสดรอใครสักคนที่คงไม่ใช่เขื่อนอย่างน้อยก็เคยได้เขาแล้วจะคิดอะไรมาก ได้ผู้ชายที่เราอยากได้แล้ว ถือว่าภารกิจคอมพลีตก็แล้วกัน ในเมื่อเขาไม่อยากมีใคร ในขณะที่ฉันอยากมีใครสักคนบางทีเชนก็อาจเป็นคำตอบ อย่างน้อยเชนก็หล่อ เพื่อนอย่างเพียวเคยสอนไว้ เวลาเลือกผู้ชายให้เลือกคนหล่อไว้ก่อน ถ้ามันจะเหี้ยอย่างน้อยมันก็หล่อ ดีกว่าเลือกคนไม่หล่อแล้วมันเหี้ย ส่วนนิสัยใจคอต้องดูกันยาว ๆคนเรานิสัยเปลี่ยนได้ทุกวันไม่ลองคบกันไม่มีทางรู้หรอกว่านิสัยจริง ๆ เป็นอย่างไรเอาวะ! ลองดูอีเนย ไหน ๆ กีก็ได้เปิดประสบการณ์มาแล้ว ใช้ให้คุ้มสิวะบทที่ 11 เธอแค่ประชดผมมองเนยกับเพียวคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อนต่างคณะแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว จำเป็นด้วยเหรอวะต้องคุยกันใกล้ขนาดนั้นแล้วเสื้อคลุมที่ใส่ก่อนหน้านั้นไปไหนใส่เกาะอกตั้งใจให้นมห

“อย่าบอกนะว่าที่มึงลากกูกลับมาเพราะหึงเชน” ฉันไม่ตอบคำถามและไม่ยอมรับเรื่องจริงที่มันปรักปรำเปลี่ยนประเด็นเป็นเรื่องที่มันลากฉันกลับมาห้อง ทั้งยังแอบเนียนนอนบนเตียงเดียวกับฉัน“เดี๋ยวนะ นี่เมื่อคืนมึงไม่ได้ลักหลับกูใช่ไหมเขื่อน นี่คนเมามึงก็ไม่เว้นเหรอวะ กูก็รู้แหละว่ากูยังสด ยังใหม่มึงเลยติดใจ แต่ตอนนี้กูยังไม่อยากคบใคร” ฉันเห็นสันกรามเขื่อนขึ้นเป็นเส้นด้วยความโมโหแล้วไงใครแคร์มันมีปากคนเดียวหรือไง หลงตัวเองไม่มีใครเกิน ถึงมึงจะแซ่บซี้ด แต่คนอย่างอีเนยไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างใครหรอก“กูเนี่ยนะชอบมึง” เห็นไหมว่ามันก็ปากแข็งไม่ต่างกัน “ไม่ชอบแล้วมึงจะใส่ใจทำไม กูจะคุยกับใคร กูโสด เชนเขาขอจีบ หล่อขนาดนั้นทำไมกูต้องปฏิเสธ” นึกว่าตัวเองหล่ออยู่คนเดียวหรือไง คนหล่อกว่ามึงก็มีเยอะ ไอ้เขื่อนเขื่อนมองหน้าฉันราวกับจะจับฉันกิน แต่ใครแคร์ฉันยังลอยหน้าลอยตาอย่างท้าทาย“ทำไมเคยโดนแล้วก็เลยอยากลองของใหม่เหรอ”“เออ อยากลองของใหม่ เผื่อว่าจะใหญ่จะยาวกว่าอันเก่า”“เนย!”“ไม่ต้องตะคอก มึงก็กลับไปหาเมียเก่ามึงโน้น มายุ่งอะไรกับกู”“ไม่กลับโว้ย!” เราสองคนต่างตะโกนใส่กันด้วยความโมโห ก็มันน่าโมโหไหมละ เขาทำต

เข้าโรงเมื่อไหร่ กูจะให้เนยปิดมือถือ รำคาญ!!! “มึงกินนี่สิอร่อยมาก” เนยตักคอหมูย่างใส่จานผม พร้อมทั้งส่งยิ้มให้อย่างมีความสุขเมื่อได้กินของอร่อย “ขอบใจ” “กินเยอะ ๆ นะ เพราะแกเลี้ยง” “เออ รู้แล้ว แกก็กินเยอะ ๆ นะเนย จะได้อ้วน ๆ” ผมหยอกพร้อมทั้งตักคอหมูย่างหลายชิ้นวางบนจานเธอ ตั้งแต่ตอนไหนกันที่สรรพนามเรียกขานจากมึงเป็นแกดูดีและน่าฟังกว่าคำว่ามึงกูอีกนะ “เขื่อน” “หืม” ผมเงยหน้าจากจานข้าวเมื่อเธอเรียก “เผ็ดเหรอหูแดงเชียว” คำถามของเนยทำให้ผมต้องจับหูตัวเองโดยอัตโนมัติ เพิ่งรู้ว่าหูของตัวเองร้อน “อืม นิดหน่อย” ผมตอบแต่ในใจกลับก่นด่าตัวเอง เผ็ดห่าอะไรในเมื่อเพิ่งกินคอหมูย่างน้ำจิ้มแจ่วนิดหน่อย ที่หูแดงนี่มึงเขินเขาไอ้เขื่อน ฮะ! กูเขินไอ้เนยเนี่ยนะ ตลกแล้ว ตลกไม่ตลกมึงก็เลียมันทั้งตัวมาแล้ว มึงโดนไอ้เนยตกแล้วไอ้เขื่อน มือผมชะงักค้างกับเสียงในหัวของตัวเอง หลังจากกินจนอิ่มแล้ว เนยก็หลับอย่างที่บอกผมไว้ กลายเป็นว่าหนังทั้งเรื่องมีผมดูอยู่คนเดียว ส่วนคนที่นั่งข้างกันหลับตั้งแต่ยี่สิบนาทีแรกจนก