Semua Bab สถานะให้แค่เพื่อน: Bab 51 - Bab 60

“มันเป็นพี่มึงตั้งแต่เมื่อไหร่เรียกมันว่าพี่” ผมถามเพื่อนอย่างโมโห ถึงมันจะอายุมากกว่าพวกเราหลายปีแต่มันใช่เหรอที่เพื่อนของผมต้องไปคบค้าสมาคมกับศัตรูหัวใจของเพื่อนตัวเอง“มึงนี่ก็พาล ตกลงมึงเข้าใจผิดเพราะภาพพวกนี้”“เออ สิวะ มึงก็ดูสิน่าเข้าใจผิดไหม” ผมชี้ให้ดูแต่ละรูป“เออ จะว่าไปก็น่าเข้าใจผิด แต่ภาพสมัยนี้มันตกแต่งได้ มึงรู้จักไหมเอไออะเอไอ” ผมกลอกตามองบนใครในยุคนี้จะไม่รู้จักเอไอบ้าง แต่ผมไม่คิดว่าแพตตี้จะทำแบบนั้น“รู้จัก แต่แพตตี้ส่งมาไง กูเลยไม่เอะใจ เขาจะโกหกกูทำไม” ผมยังมองหาเหตุผลไม่เจอ“นี่มึงโง่หรือมึงโง่ ไอ้เขื่อน”“ไอ้ดีเจแล้วมึงจะด่ากูทำไมเนี่ย”“ยายนั่นเป็นแฟนเก่ามึง มาขอคืนดีแต่มึงไม่เอา ตอนที่คบมึงก็ไม่ชอบหน้าเนยอยู่แล้ว บอกให้มึงเลิกคบกับเนยตั้งไม่รู้กี่ครั้ง เหตุผลควาย ๆ แค่นี้ก็เพียงพอให้มึงกับเนยเลิกกันแล้ว”“เออว่ะ!” ผมเพิ่งเห็นด้วยกับสิ่งที่มันพูด แค่ตอนที่ผมบอกแพตตี้ว่าคนเราเลิกกันครั้งเดียวก็พอแล้วหันมากุ๊กกิ๊กกับเนย แค่นั้นก็น่าจะทำเธอแค้นผมอยู่นะว่าแต่ต้องแค้นกันขนาดนี้เลยเหรอวะ ตอนคบกันกูก็เปย์หนักอยู่นะ อีกอย่างที่เลิกกันก็เกิดจากเธอทั้งนั้น แพตตี้เป็นฝ่

“ครับกินข้าวกัน วันนี้มีเมนูอะไรครับแม่จ๋า” ผมเอ่ยถามแม่ของลูกที่นั่งลงประจำที่แล้ว ผมจึงหย่อนเจ้าตัวเล็กลงบนเก้าอี้เด็ก “แกงจืดแตงกวา ไข่ตุ๋น” ผมมองแกงจืดในถ้วยของลูกแล้วก็ต้องยิ้มเมื่อเห็นว่าเจ้าแคร์รอตเอย แตงกวาเอยถูกตกแต่งอย่างสวยงามน่ากิน ยิ่งไข่ตุ๋นเนื้อของมันเนียนนุ่มเหมือนในร้านดังบางร้าน “นินิวชอบแคร์รอต” คนชอบแคร์รอตตักแคร์รอตรูปดอกไม้เข้าปากพร้อมกัดกินตุ้ย ๆ ชอบกินผักเหมือนแม่ ลูกสาวแม่จริง ๆ ส่วนพ่ออย่างผมผักอยู่ตรงไหนเขื่อนขอถอย “พ่อจ๋ากินแคร์รอต” คำพูดของลูกทำคนเป็นแม่เงยหน้าขึ้นมองผมเพราะเนยรู้ดีว่าผมไม่กินแคร์รอตโดยเฉพาะแคร์รอตต้ม “ครับ” ผมจะเลือกอะไรได้เมื่อลูกบอกให้กินสิ่งที่ทำได้คือตักแคร์รอตในถ้วยตรงหน้าวางลงบนข้าวของตัวเอง มองเจ้าดอกไม้ห้าแฉกสีส้มนี้แล้วก็ต้องลอบถอนหายใจ กูไม่กินผักแล้วจะเอาอะไรไปสอนลูก เมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็รีบเคี้ยวรีบกลืน รสชาติก็ดี ดีที่ไม่อ้วกออกมา ผมเห็นว่าเนยกำลังกลั้นขำกับหน้าตาผมที่กลืนแคร์รอตอย่างยากลำบาก นึกถึงตอนที่เธอบังคับผมกินแล้วผมไม่ยอมกินบอกว่าไม่ชอบกลิ่นมันบ้าง ไม่ชอบรสชาติ ข้ออ้า

“หวานจริง ๆ เธอลองชิมสิ” ผมยื่นหลอดดูดให้เธอชิม และเนยก็อ้ารับหลอดนั้นและดูดชิมอย่างที่ผมตั้งใจ“ไม่เห็นจะหวานเลย”“หวาน ไหนเราขอชิมของเธอหน่อย” ผมตีเนียนและเนยก็ยื่นแก้วของเธอให้ผมชิม“เนี่ย ของเนยไม่หวาน ของเราหวานแลกกัน” ว่าแล้วผมก็ยึดแก้วเธอไว้กินส่งแก้วตัวเองที่เพิ่งดูดได้สองครั้งให้แทนจูบทางอ้อม! เป็นเอามากมึงไอ้เขื่อน ใช่ครับเป็นเอามากไม่ไหวครับ หลงเมียไม่ไหวเมียเก่า! มึงจะย้ำเพื่อ ผมด่าเสียงในหัวของตัวเองที่ขัดความคิดผมขึ้นมา ช่วยสามัคคีกันหน่อยได้ไหมเสียงในหัว ความคิดและร่างกาย ช่วงนี้ตัวตนของผมตีกันให้วุ่นใจหนึ่งก็อยากให้รุกเร็ว ๆ ใจหนึ่งก็อยากให้ค่อยเป็นค่อยไปอย่างมั่นคงเวลาที่ผมกับเนยห่างกันเท่ากับช่วงเวลาที่เรารู้จักกันเลย นั่นทำให้ผมไม่มั่นใจว่าเนยจะยังเป็นเนยที่เฝ้ามองผมอย่างเช่นเคยหรือไม่“เรื่องเยอะ” เนยบ่นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากนั้นก็ส่งข้อความหาใครบางคน ใครบางคนที่ผมอยากรู้แต่เพราะเธอติดฟิล์มกันเสือก ไอ้เขื่อนผู้อยากเสือกจึงอดเสือก“กลับเถอะ เรานัดลูกค้าไว้” ผมลืมเสียสนิทว่าเนยเปิดบริษัทจัดแสง ซึ่งรับจัดแสงทั้งงานอิเวนต์และจัดแสงในบ้าน บริ

อะไรครับเนี่ย...ดกเอาโล่หรือไงพวกมึงเวลานี้พบคนด่าสตรอว์เบอร์รีแล้วหนึ่งสองชั่วโมงผ่านไป“คุณพ่อคุณแม่ครับเสร็จแล้วครับ” ผมหิ้วลังใส่สตรอว์เบอร์รีขนาดใหญ่มาวางตรงหน้าท่าน นอกจากนี้ยังมีตะกร้าหวายอีกสองตะกร้าตะกร้านี้ไม่บอกก็รู้ว่าคุณแม่น่าจะเอาไว้ถ่ายรูปทำคอนเทนต์ เห็นไหมนั่นถ่ายรูปใหญ่เลย เก็บไม่ได้เก็บแต่กลับเอารูปไปหลอกคนอื่น“นี่เราชิมหรือยัง”“ชิมแล้วครับ” ผมตอบคำถามของคุณพ่อ ท่านมองใบหน้าเปื้อนเหงื่อของผมแล้วยิ้ม“เหนื่อยไหม”“ก็เหนื่อยครับ” ผมตอบตามตรง“ห่อไปฝากนินิวตอนเลิกเรียนสิ ความเหนื่อยทั้งหมดจะหายในพริบตา” ผมนิ่งฟังและทบทวนคำพูดของพ่อแล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงเจ้าตัวเล็กจะกัดแต่ตรงส่วนที่หวานที่สุดของมันแล้วยัดส่วนที่ไม่หวานเข้าปากผม“ของบางอย่างก็ไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน ความตั้งใจ ความอดทนมีค่า” คำสอนของพ่อทำให้ผมต้องทบทวนอยู่หลายรอบจึงเข้าใจความหมายที่ท่านต้องการสื่อโรงเรือนแห่งนี้คือความรัก ความตั้งใจและความอดทนของพวกท่านเพื่อหลานสาวสิ่งที่พวกท่านทำให้นินิวมากมายเกินกว่าจะตีมูลค่าเป็นเงินได้ ต่อให้ผมมีเงินมากแค่ไหนก็ไม่สามารถซื้อสตรอว์เบอร์รีสด ๆ จากต้น

เนยคล้ายมีอะไรจะพูดกับผมแต่รอให้ลูกกลับห้องก่อน“เธอมีอะไรจะพูดกับเราเหรอ”“เรื่องลูก”“อืมว่าไง”“เธอตามใจลูกเกินไปนะเขื่อน เดี๋ยวลูกก็เอาแต่ใจตัวเองหรอก” อ๋อที่แท้เธออยากคุยกับผมเรื่องนี้สินะ“ไม่เป็นไร ถึงลูกจะเอาแต่ใจเราก็รัก”“มันไม่ใช่อย่างนั้น นี่นายไม่เข้าใจจริง ๆ ใช่ไหม”“เธอจะให้เราดุลูกเหรอเนย เราทำไม่ได้หรอก เรากลัวลูกเกลียด” ผมบอกความรู้สึกของผมตรง ๆ ถึงจะเป็นพ่อแต่ผมกับนินิวเพิ่งได้รู้จักกัน ถ้าลูกกลัวผม เกลียดผมจะทำยังไงใจสลายพอดี“ให้เราทำอย่างอื่นเถอะนะ เราดุลูกไม่ได้จริง ๆ”บทที่ 39 เธอไม่รักเนยถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้ากับการเกลี้ยกล่อมผม“ถ้าไม่มีอะไรแล้วเรากลับก่อนนะ”“นี่นายจะมาที่นี่ทุกวันเลยเหรอ เรื่องรับส่งลูกเราไปเองได้เขื่อนไม่ต้องมาให้เสียเวลาหรอก”“เราบอกเธอเหรอว่าเสียเวลา”“เปล่า...” เนยตอบเสียงเบาคงเพราะรู้แล้วว่าเวลานี้ผมโกรธ“คนอื่นเธอเต็มใจให้เขาไปส่งลูกเรา แต่กับเราที่เป็นพ่อเธอบอกว่าเสียเวลา” ผมตัดพ้ออย่างน้อยใจเวลานี้ไม่ไหวแล้วโว้ย เป็นไงเป็นกัน“บ้านเขื่อนอยู่ไกลไง” ผมรู้ว่านั่นเป็นแค่ข้ออ้างที่เนยหยิบยกมาเท่านั้น“เธอรู้ไหมว่าเราใช้เวลาเก็บสตรอว์เบ