บททั้งหมดของ แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: บทที่ 121 - บทที่ 130

“เดี๋ยวพี่พาไปทำแผลที่ห้องพยาบาลดีกว่า เศษแก้วอาจจะฝั่งอยู่ข้างในก็ได้”“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ แพงเดินไปเองได้”พริริมาปฏิเสธเสียงแข็ง เตรียมจะก้าวเดินหนี แต่ความเจ็บจี๊ดที่แล่นขึ้นมาทำให้เธอเซจนเกือบล้ม“ระวัง!”ท่อนแขนแกร่งคว้าเอวของเธอไว้ได้ทันท่วงที ดึงร่างอวบอิ่มเข้ามาปะทะกับอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมอ่อน

ความรู้สึกน้อย และหึงหวง ตรีรวนกันไปหมดจนเขาแทบอยากจะเดินหนีไปให้พ้น ๆ แต่ขากลับก้าวไม่ออก เพราะความเป็นห่วงที่มีต่อเธอ และเด็กคนนั้นมีมากกว่าแกร๊ก!ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกมา คีตะเดินออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าพริริมาและพีระรีบปรี่เข้าไปหาทันที“ลูกของแพงเป็นยังไงบ้างคะพี่คี

ชั่วโมงของการผ่าตัดผ่านไปยย่างเชื่องช้า ตรีวิทย์ออกจากห้องเจาะเลือดมานานแล้ว สายตาเขายังเหลือบมองร่างอวบ ที่คอยเอาแต่หลบตา และซ่อนอยู่หลังลุงพีระแทบจะตลอดเวลาหลังจากนั้นไม่นานประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก พร้อมกับคีตะเดินออกมาด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก แม้ใบหน้าจะดูเหนื่อยล้า แต่แววตากลับฉายแววของการผ่า

“คุณพ่อ...”คำ ๆ นั้น หลุดออกมาจากปากเล็กอย่างชัดเจนพริริมาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองลูกสาวด้วยความตกตะลึงส่วนตรีวิทย์นั้นยืนนิ่งงันราวกับถูกสาปให้เป็นหิน หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรง น้ำตาลูกผู้ชายรื้นขึ้นมาคลอหน่อยตา โดยไม่รู้ตัว“ตรีม ... นะ .. หนูว่าอะไรนะลูก” พริริมาถามเสียวสั่น“คุณพ่อไงคะ.

ปัง! กริ๊ก!เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติ พริริมายืนตัวสั่นอยู่กลางห้อง สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เฟอร์นิเจอร์ชิ้นเดิม เหมือนเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน“ทำไม...”ตรีวิทย์เอ่ยทำลายความเงียบ เขาหันหลังพิงประตู จ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ยืนห่อไหล่อยู่กลางห้อง“ทำไม ไม