Todos os capítulos de ไม่ใช่เพื่อนเล่น : Capítulo 51 - Capítulo 60

“เปล่าๆ ไม่ได้หมายความแบบนั้น” ดนัยรีบบอก “พริ้มวาดลายเส้นสวยนะ เหมือนมืออาชีพ”“มันเป็นอย่างเดียวที่พริ้มคิดว่าตัวเองทำได้นะซิ” เธอหัวเราะ “เอาล่ะตกลงพริ้มจะเอาแบบนี้ส่งเข้าประกวด จะออกหัวหรืออกก้อยก็ต้องลองดู”“มีอะไรก็ถามคุณเดือนเพ็ญนะ เขาช่วยพริ้มได้” เพราะเขาคอยย้ำกับคุณเดือนเพ็ญให้ดูแลพริ้มให้มากๆ นะซิ “ขอบคุณค่ะ”“เรื่องพวกนี้ผมช่วยอะไรไม่ค่อยได้ เพราะไม่มีความรู้นัก” เขาสารภาพ “แต่ถ้าเปิดเทอมเมื่อไหร่ มีปัญหาอะไรก็ถามได้เลยนะ เรื่องเรียนช่วยได้แน่ แต่ตอนนี้ผมมีเรื่องอยากให้พริ้มช่วยมากกว่า”พริ้มกลั้นใจฟัง นี่เขากำลังจะบอกให้เธอช่วยเขาจีบน้ำหรือเปล่านะ“ช่วยบอกวิธีทำให้ผมกับจอยญาติดีกันหน่อยได้ไหม” “พี่ดนัยชอบจอยหรือคะ”“ไม่ใช่แบบนั้น คือไม่รู้จะทำยังไงดี เล่นดนตรีด้วยกันก็รู้สึกมีรังสีอำมหิตอยู่ข้างหลังยังไงไม่รู้”ดนัยทำหน้าแหย แต่พริ้มกลับหัวเราะเสียงดังจนน้ำตาไหล “มันไม่ตลกเลยนะ ผมไปทำอะไรให้คุณเธอโกรธนักหนา ผมก็แค่ชู้ตบาสได้แม่นกว่า เล่นกีตาร์เก่งกว่า ร้องเพลงเสียงดีกว่า เท่านั้นเอง”“ก็ทั้งหมดที่พูดมานั้นแหละค่ะ” พริ้มพยายามหยุดหัวเราะ “จอยไม่เคยแพ้ใครเลยนะคะ

พริ้มตะโกนเรียกชื่อเพื่อนสนิททั้งสองคนมาแต่ไกล เรียกสายตาของคนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองทางจุดเดียว พริ้มรีบวิ่งเข้าไปกลางวงล้อมเพื่อหาน้ำและโจ ไม่ได้สนใจคนที่วิ่งตามมาข้างหลัง"จอยนี้มันเรื่องอะไรกัน " พริ้มถามพลางเงยหน้าสบตาผู้ชายคนที่อยู่ใกล้ตัวน้ำมากที่สุด พริ้มเองก็ไม่รู้จะเริ่มเรื่องขึ้นมาอย่างไรให้เพื่อนเข้าใจในเวลาอันสั้นนี้"บอยไงครับ บอยที่เจอเมื่อครั้งที่พริ้มไปเล่นไอซ์สเก็ตไง " เขาแนะนำตัวเอง พริ้มแทบอ้าปากค้างเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อวันนั้น และไม่คิดว่าจะเป็นคนเดียวกับที่ยืนอยู่ตรงหน้าพริ้มในเวลานี้ เพราะเขาดูเหมือนนักเรียนอันธพาลซะอีก"บอกมานะว่าพี่โออยู่ไหน "น้ำเอ่ยเสียงเข้ม คนถูกถามยิ้มที่มุมปากหันหน้ามองไปด้านข้างสบตากับลูกน้องคนหนึ่งเชิงจะบอกอะไรสักอย่างคนๆนั้นก็ลุกออกไปเดินเข้าไปด้านหลังห้องน้ำ ผู้ชายที่ชื่อ "โอ" ก็เดินตัวเซออกมาด้วยมีแผลฟอกช้ำเต็มตัว"โอ " น้ำร้องเสียงดังจะวิ่งเข้าไปหาแต่มีมือมาคว้าแขนของน้ำไว้ก่อน พริ้มรีบวิ่งเข้าประคองร่างของรุ่นพี่ก่อนที่จะล้มแต่ตัวพริ้มเล็กกว่า เล่นเอาพริ้มเซโชคดีที่จอยเข้ามาช่วยประคองไว้ได้ทันเวลา "นายจะเอายังไงนายบอย " น

พายุฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทะเลยามค่ำคืนในเวลานี้ช่างดูน่ากลัวเหลือเกินต้นไม้ที่ยืนต้นอยู่ริมหาดคล้ายจะหักลงเมื่อลมพัดอย่างแรงแขมอุ้มร่างบางๆ ของญาณาเข้ามาในบ้านพักริมหาดของเขาอย่างลำบากไม่ใช่ว่าตัวของเธอจะหนัก แต่กลับเป็นเพราะมือทั้งสองข้างดูเหมือนจะไม่พอใช้งานเลยกว่าจะไขกุญแจบ้านแล้วอุ้มเธอมาถึงห้องรับแขกได้ ก็ผ่านอุปสรรคหลายๆ ด่านมากทีเดียวเขาวางร่างของเธอลงบนโซฟาตัวยาวใหญ่กลางห้อง ก่อนที่จะเดินไปเปิดไฟฟ้าให้ภายในห้องได้สว่างขึ้น ได้เห็นใบหน้าใสๆ ที่เวลานี้ปิดเปลือกตาสนิท เสื้อผ้าของเธอเปียก แขมถอนหายใจหนักๆ ก่อนที่จะวิ่งขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง เตรียมที่นอนใหม่ให้เธอพร้อมกับเสื้อผ้าของเขา ก่อนที่จะย้ายร่างที่หลับใหลไปที่ห้องนอนของเขาเอง...“ญาณา ไหวไหม เปลี่ยนเสื้อก่อน เดี๋ยวไม่สบายนะ” แขมพยายามปลุกเธอญาณาปรือตาขึ้นก่อนพยักหน้ารับช้าๆ คว้าเสื้อของเขาไป แขมขยับแว่นสายตากรอบหนากระชับใบหน้าก่อนหันหลังให้เธอ มองเหม่อไปที่ภาพนอกหน้าต่าง ทะเลที่แสนสวยงาม เวลานี้ดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก“เสร็จแล้วแขม” เสียงของเธอแผ่วเบา แต่ในความเงียบภายในห้องนั้นก็ทำให้เขาได้ยินเสียงของเธอชัดเจน แล

นาฬิการูปตัวการ์ตูนที่แขวนอยู่ข้างห้องบอกเวลาเพิ่ง 2 ทุ่มกว่าๆ เท่านั้น ผมย้ายสายตากลับมาที่นอกหน้าต่างอีกครั้ง ซึ่งเวลานี้เม็ดฝนกำลังเหยียบย้ำพื้นดินเป็นจังหวะแผ่วเบาคล้ายดนตรีเต้นรำที่เชื่องช้าทว่านุ่มนวล ผมชักอยากเต้นรำจังหวะสายฝนดูสักครั้งหากแต่ไม่กังวลงานที่กองอยู่เต็มโต๊ะตรงหน้า มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ที่ตัวผมเองตะเกียดตะกายเร่งให้ตัวเองจบเร็วๆ และใช้ชีวิตของคนทำงานเร็วกว่าคนอื่น ถ้าเปรียบเทียบกันแล้วในเวลานี้เพื่อนๆรุ่นผมคงอยู่แค่ปี 3 ในขณะที่ผมทำงานมัณฑนากรได้เกือบ 2 ปีแล้ว ความจริงผมเรียนรู้ชีวิตที่ต้องดิ้นรนมาตั้งแต่เรียน ม.ต้นแล้วและเริ่มชินขึ้นเรื่อยๆ เป็นความจำเป็นของทางบ้านที่ส่งผมเรียนอย่างที่ผมตั้งใจไม่ได้ผมจึงต้องแสวงหาสิ่งที่ต้องการด้วยตัวเอง เวลาส่วนใหญ่ของผมจึงมีแค่เรื่องเรียนและงาน ต้องรู้จักที่จะปรับตัวเองเข้ากับสังคมที่หาความจริงใจยากขึ้นทุกวัน ต้องคอยหลบเหลี่ยมคนที่จะมาเอาเปรียบ ผมไม่เคยคิดเอาเปรียบใครแต่ก็ไม่ต้องการให้ใครมาเอาเปรียบด้วย และนี้ก็คือข้อแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเวลาที่อยู่กับเพื่อนๆของผม ที่มักจะมองว่าผมเป็น “คนแก่” แก่คิดนะ ผมร

เรื่องอะไรที่ทำให้เธออ่อนแอขนาดนี้คำถามมากมายผุดขึ้นในสมองของผม แต่ไม่อาจเอ่ยถามออกมาได้ เพียงเพราะคนที่อยู่ในอ้อมกอดไม่พร้อมที่จะโดนรุมล้อมด้วยคำถามซึ่งอาจเป็นปัญหาที่เธอไม่อยากคิดจะเจอมันในเวลานี้ ผมได้แต่ลูบเส้นผมของเธอแผ่วเบาคล้ายปลุกปลอบปล่อยให้เธอสะอื้นอยู่กับอกของผมจนรู้สึกถึงความชื้นจากหยดน้ำตาของพราย ถ้าเป็นไปได้ผมอยากแบ่งหยดน้ำตาและความเจ็บช้ำมาที่ตัวผม อย่างน้อยให้เธอปวดเจ็บน้อยที่สุด“โคมคงไม่ว่านะที่มีผู้หญิงมาหาตอนกลางคืนแล้วก็มาร้องไห้อยู่อย่างนี้” เธอเอ่ยขึ้นแล้วดันตัวเองออกมาจากอกของผม รู้สึกเสียดายลึกๆ เสียดายที่เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน“ไม่หรอก...คนอื่นจะว่ายังไงโคมไม่เคยสนใจ ที่โคมสนใจคือตัวพรายและทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นพรายเพราะโคมไม่ได้อยู่ใกล้ๆพรายและรับรู้เรื่องราวว่าพรายเป็นยังไง นอกจากที่พรายเขียนมาเล่าทางจดหมายเท่านั้น แต่โคมก็อยากให้พรายรู้ว่าถึงยังไงพรายจะยังมีโคมเสมอทุกเวลาที่พรายต้องการ”ผมเห็นพรายยิ้ม เธอยิ้มทั้งน้ำตา ผมจะเช็ดหยดน้ำที่ใบหน้าของเธอก็เช็ดมันออกเสียเอง“พรายจะไม่ขี้แยอีกแล้วล่ะ พรายจะเช็ดน้ำตาด้วยตัวพรายเอง พรายดีใจที่รู้ว่าโคมยังเข้าใจพราย