ไม่ใช่เพื่อนเล่น

ฟางข้าวพึมพำเมื่อเห็นว่าหน้าบ้านไม่ได้ล็อกประตูไว้ เธอเดินเข้าบ้านอย่างเหงาๆ กลิ่นไก่ยางหอมๆ ลอยมาแตะปลายจมูกเบาๆ ฟางแก้วอดยิ้มออกมาไม่ได้เธอเดินตามเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็เห็นน้าแหวนนิลนอนเอกเขนกบนโซฟา ขาเรียวพาดบนโต๊ะ มือข้างหนึ่งถือน่องไก่อยู่สายตาจับจ้องที่โทรทัศน์เครื่องเล็ก “ฟางบอกน้าแหวนกี่ครั้งแล้ว เวลาอยู่คนเดียวล็อกประตูบ้านบ้าง” ฟางข้าวบ่นก่อนจะนั่งลงข้างน้าสาว“ก็รู้อยู่แล้วว่าเดี๋ยวหลานรักก็เข้าบ้านแล้ว น้าเลยเปิดประตูรอไงจ๊ะ” แหวนนิลตอบแต่สายตายังมองที่โทรทัศน์ “ช่องนี้แต่งหน้าดาราไม่แจ่มเลย แย่มากๆ ดูซิ!ปัดแก้มยังไงเป็นปืดๆ ไม่เนียนเลย”“วิญาณช่างแต่หน้าเข้าสิงอีกแล้ว” ฟางข้าวแซวก่อนมองดูที่โต๊ะข้างหน้ามีไก่ย่าง ข้าวเหนียววางอยู่ “เงินเดือนออกแล้วเหรอคะ” “แหม!ถ้าเงินเดือนไม่ออกน้าจะซื้อไก่ย่างห้าดาวมากินไม่ได้เหรอ” แหวนนิลหัวเราะยกขาลงจากโต๊ะ “วันนี้ได้ทิปจากลูกค้าเยอะหนะ”“ดีจังค่ะ” ฟางข้าวยิ้มกว้าง เธอไม่ค่อยได้ช่วยเหลือเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านอะไรนัก แหวนนิลมองดูตำราหนาหลายเล่มที่หลานสาวหอบเข้ามาบ้านก่อนที่จะมองหน้าหลานรักสลับไปมา

“เหรอ” อนันดายกมือขึ้นเกาคางตัวเอง ใจจริงเขาสนใจภาพยนตร์ทุกเรื่องแต่ไม่รู้จะมีเวลาแวบมาดูได้ไหม แต่ถ้าซื้อด้วยบัตรนักเรียนได้ส่วนลดนี่น่าสนใจเหมือนกัน“งั้นผมซื้อแบบแพ็คเก็จ แล้วนี้บัตรนักเรียนของผม แล้วช่วยทำอย่างเร็วด้วยผมอยากดูหนังที่จะฉายอีกสิบนาทีนี่ด้วยนะ”“ได้ค่ะ”‘อีตานี่ยังเป็นนักศึกษาอีกเหรอ ตัวโตอย่างกับตึกใบหยก แถมสั่งเอาๆ ยังกับเราเป็นคนรับใช้ สงสัยอยู่บ้านจะเป็นคนหนูได้แต่ขยับปากสั่ง แบบนี้สงสัยจะโตแต่ตัวแต่ไร้เรี่ยวแรง’ ฟางข้าวแอบด่าในใจแต่มือก็ทำงานอย่างคล่องแคล่วยื่นบัตรชมภาพยนตร์ส่งให้เขา“ขอบคุณค่ะ ขอให้สนุกกับการชมภาพยนตร์นะคะ” ฟางข้าวยกมือไหว้และยิ้มหวานทั้งที่จำใจแต่มันเป็นหน้าที่อนันดารับบัตรมาอย่างแปลกใจผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เอะใจเลยสักนิดที่เห็นบัตรนักศึกษาของเขา ชื่ออนันดา บัลลังก์ทอง ก็น่าจะคุ้นหูอยู่นะ “ดิฉันถอนเงินไม่ครบหรือคะ” เธอถามเมื่อเห็นเขายังยืนอยู่ “เอ่อ...เปล่า... ขอบคุณ” อนันดาเอ่ยเบาๆ คำง่ายๆ อย่างนี้เขาก็ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่นักหรอก เขาเร่งเดินเข้าไปโรงภาพยนตร์ที่ระบุไว้ในบัตรทันที ฟางข้าวมองตามแผ่นหลังคนตัวสูงจนลับสายตาแล้วก็ได้แต่ถ

“อะไรนะคะ” ฟางข้าวเงยหน้าจากหนังสือเล่มหนา ขยับแว่นสายตามมองชมพูที่ยืนเท้าแขนบนโต๊ะเธอ“อย่ามาทำหน้าตาใสซื่อหน่อย” ชมพูหัวเราะ “ฟางไปทำงานพิเศษค่ะ”“แค่นั้นเหรอ” ชมพูยิ้มมีเลศนัย “แต่ทำไมฉันเห็นเธอในร้านอาหารล่ะ อย่าบอกนะว่าเธอไปกินข้าวร้านหรู ๆ แบบนั้น แค่ค่าเทอมยงไม่มีปัญญาจ่ายเลยนี่ ” “ธะ...เธอจำผิดคนแล้วละ” ฟางข้าวหน้าซีดขึ้นมา“ร้านแบบนั้น ปกติมีแต่พวกเสี่ยๆ ไปกินกันทั้งนั้นแหละ ฉันยังไปกินโต๊ะแชร์กับแม่บ่อยๆ ฉันรู้ดี”“หน้าฉันโหลเธอคงจำผิดคนแล้ว” ระหว่างให้คนเข้าใจผิดว่าเธอมีเสี่ยเลี้ยงกับความจริงที่เธอรับจ้างทำรายงานเปิดเผย อันไหนมันจะเลวร้ายกว่ากันเนี่ย!“ฉันก็ว่างั้นแหละ หน้าตาเหมือนปลาทูแมวอย่างเธอเสี่ยที่ไหนจะสนใจ แล้วถ้าเธอมีปัญญาไปกินอาหารจีนแพงๆ แบบนั้น น้าเธอคงไม่เป็นลูกหนี้แม่ฉันหรอก” ชมพูพูดแทงใจดำก่อนที่จะหยิบบัตรอะไรสักอย่างโบกไปมาตรงหน้าฟาง“ฉันมีบัตรดินเนอร์กับมิสเตอร์เวย์”เสียงเพื่อนสาวในห้องพากันกรี๊ดลั่นที่ได้ยินชื่อมิสเตอร์เวย์ มีแต่ฟางข้าวที่ทำหน้าแหยอยู่ “รู้มั้ย!กว่าจะได้บัตรนี้มาต้องเสียเงินเท่าไหร่ แต่บังเอิญว่ารายงานที่ต้องส่ง

“นี่ยัยฟาง เอาหนังสือพวกนี้ไปคืนห้องสมุดให้ด้วยนะ” ฟางข้าวเงยหน้าขึ้นจากสมุดรายงานตรงหน้า เธอขยับแว่นสายตากรอบหนาสีดำขึ้นชิดใบหน้า หนังสือกองสูงเกือบหนึ่งฟุตวางตรงหน้าแต่พอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของก็เห็นหน้าของชมพูกับเพื่อนยืนหัวเราะ “ตะ...แต่...แต่เราต้องรีบเขียนสรุปกิจกรรมให้อาจารย์เย็นนี้” ฟางข้าวพูดเสียงเบา “ก็นั่นมันเรื่องของเธอ แต่อย่าลืมที่ฉันสั่ง หรือจะให้ฉันทวงดอกเบี้ยที่น้าเธอยืมไปต่อหน้าเพื่อนๆ ล่ะ” ชมพูเชิดหน้าขึ้น เพื่อนๆ หัวเราะกันใหญ่ เมื่อทั้งหมดเดินจากไปแล้ว ฟางถึงหายใจโล่งขึ้น ‘เกิดเป็นคนจนนี่ลำบากจัง’ ฟางข้าวรู้สึกเหมือนเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นกับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำไมหนอ! ใคร ๆ ก็พากันเรียกเธอว่าเด็กอัจฉริยะ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอย่างนั้นเพราะแค่ปัญหาชีวิตของตัวเองเธอยังเอาตัวไม่รอด ไม่ใช่ซิ!เพราะปัญหาชีวิตมันไม่ง่ายเหมือนเวลาทำข้อสอบนี่ ฟางข้าวจัดการเอาหนังสือกองโตมาคืนห้องสมุดแต่วันนี้ไม่เห็นอาจารย์บรรณารักษ์คนสวยที่ใจดี ฟางข้าวจึงเดินทางกลับบ้านอย่างเหงาหงอยเช่นทุกครั้ง ชีวิตเธอมันก็แค่นี้แหล

เสียงเคาะประตูหน้าห้องที่นานหลายนาทีทำให้เวย์ อนันดา จำใจปิดภาพบนจอโทรทัศน์ซึ่งเขากำลังดูภาพคอนเสิร์ตตัวเองที่ผ่านมาไม่นานนัก เขาเดินเสยผมยุ่งๆ มาเปิดประตูอย่างแปลกใจ‘ก็มีคีย์การ์ดอยู่กับตัวทำไมต้องเคาะเรียกกันด้วยนะ’ “อาบน้ำอยู่หรือไงเรียกตั้งนาน” พีระยิงคำถามทันทีที่ประตูเปิดออกเจ้าของทำหน้าเหม็นเบื่อแต่ก็เบี่ยงตัวหลบให้อีกคนเข้ามา แต่มือที่กำลังจะปิดประตูก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างผอมบางยืนอยู่ด้านหลังผู้จัดการส่วนตัวของเขา“เจ้าเปี๊ยกนี่ใคร”พีระหัวเราะขึ้นมาก ไอ้หมอนี่!ปากกับใจตรงกันเกินไปหน่อยแล้ว“ใคร!ใครเจ้าเปี๊ยก” นอกจากเธอและผู้ชายตัวใหญ่สองคนนี้แล้วไม่มีใครอีก“ก็นายนั่นแหละ!” อนันดาใช้นิ้วชี้จิ้มที่หน้าผากอีกฝ่ายจนร่างเล็กเซถอยหลังไปครึ่งก้าว“อย่าเพิ่งทะเลาะกันขอเข้าไปข้างในก่อนเถอะ” พีระตัดบทพยักหน้าเรียกอีกคนให้เดินตามเข้ามานั่งที่โซฟาข้างใน“ทำอย่างกับตัวเองเป็นเจ้าของบ้าน” อนันดาพูดเสียงดังก่อนจะปิดประตูเดินตามไปนั่งที่โซฟาตัวตรงข้าม“พาติวเตอร์ส่วนตัวมาให้ไง” พีระพูดยิ้มๆ“ติวเตอร์ ! ไอ้เตี้ยนี่นะ หน้าตาเหมือนเด็กขาดสารอาหารแล้วสมองจะไม่ก