ไม่ใช่เพื่อนเล่น

[ไอดอลตัวร้ายหัวใจสะดุดรัก]

‘เดี๋ยวนี้คนเราบอกรักกันง่ายจริง’ 

เขาไม่อยากดูถูกแฟนคลับตัวเองนักหรอก  แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าจะมีใครรักเขาที่เป็นเขาบ้างไหม  รักที่เขาเป็นนายเวย์ คนธรรมดาเดินข้างถนน   ไม่ใช่มิสเตอร์เวย์ไอดอลขวัญใจวัยรุ่นอย่างนี้         

อนันดาดีดตัวลุกขึ้นรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้องไปทันที!

เริ่มต้น >>> 

            ตุบ!

            “นี่ยัยฟาง เอาหนังสือพวกนี้ไปคืนห้องสมุดให้ด้วยนะ”

            ‘ฟาง’ หรือ ‘ฟางข้าว’เงยหน้าขึ้นจากสมุดรายงานตรงหน้า  เธอขยับแว่นสายตากรอบหนาสีดำขึ้นชิดใบหน้า    หนังสือกองสูงเกือบหนึ่งฟุตวางตรงหน้าแต่พอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของก็เห็นหน้าของชมพูกับเพื่อนยืนหัวเราะอยู่

            “ตะ...แต่...แต่เราต้องรีบเขียนสรุปกิจกรรมให้อาจารย์เย็นนี้”   ฟางข้าวพูดเสียงเบา

            “ก็นั่นมันเรื่องของเธอ แต่อย่าลืมที่ฉันสั่ง หรือจะให้ฉันทวงดอกเบี้ยที่น้าเธอยืมไปต่อหน้าเพื่อนๆ ล่ะ”     ชมพูเชิดหน้าขึ้น เพื่อนๆ หัวเราะกันใหญ่  ฟางข้าวได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก เมื่อทั้งหมดเดินจากไปแล้ว  เธอถึงหายใจโล่งขึ้น

            ‘เกิดเป็นคนจนนี่ลำบากจัง’

            ฟางข้าวได้แต่บ่นในใจก่อนมองไปที่นอกหน้าต่าง  เวลานี้เพื่อนๆ ต่างทยอยกลับบ้านกันแล้วเหลือแต่ฟางที่ยังคงนั่งอยู่คนเดียวในห้องเลคเชอร์  เธอเป็นนักศึกษาที่ผลการเรียนยอดเยี่ยมมาตลอดซึ่งทำให้เธอได้ทุนเรียนฟรีแต่เธอยังติดขัดเรื่องค่าใช้จ่ายส่วนตัว  หญิงสาวเก็บสมุดรายงานในถุงผ้าแล้วหอบเอาหนังสือกองโตเดินไปห้องสมุดก่อนที่จะปิดบริการ         

หกปีแล้วที่พ่อกับแม่จากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้ฟางข้าวต้องมาอาศัยอยู่กับน้องสาวของแม่ ก็คือ “น้าแหวนนิล”  ที่อายุยี่สิบหกปี  น้าแหวนนิลเองก็ทำงานเป็นลูกจ้างในร้านเสริมสวยไม่ได้มีรายได้มากนัก บางเดือนที่ชักหน้าไม่ถึงหลังก็ต้องไปกู้เงินนอกระบบนั่นก็คือบ้านของชมพู ทำให้เธอมักจะถูกชมพูล้ออยู่บ่อยๆบางที่ก็ถูกใช้งานอย่างนี้เสมอ

            “อ้าวหนูฟางยังไม่กลับเหรอจ๊ะ”

            “เอ่อ...เอาหนังสือมาคืนค่ะ”    ฟางข้าวตอบพร้อมรอยยิ้ม

 เอื้อมดาว อาจารย์บรรณารักษ์ มองฟางแก้วอย่างเอ็นดูไม่ใช่เพราะคะแนนสอบสูงสุดเท่านั้น แต่เพราะนิสัยเรียบร้อยน่ารักกว่าเด็กวัยเดียวกัน  

            “เอ๊ะ! หนังสือพวกนี้ฟางไม่ได้ยืมไปไม่ใช่เหรอ”

            “เพื่อนฝากคืนค่ะคือฟางต้องมาห้องสมุดอยู่แล้วค่ะ”

            เอื้อมดาวรู้ว่าฟางข้าวไม่ได้พูดความจริง  เธอโดนเพื่อนแกล้งให้ทำงานหนักกว่าคนอื่นเสมอ     

            “แล้วนี่คิดเรื่องเรียนต่อหรือยัง หรืออยากทำงานที่ไหน”

            “ก็ดูๆ อยู่ค่ะ”

            “นักเรียนอัจฉริยะอย่างฟางก็มีแต่คนอยากให้ไปเรียนต่อทั้งนั้นนี่”  

            “แต่...มีแต่ทุนเล่าเรียนแต่ค่าใช้จ่ายก็ต้องออกเองอยู่ดี ฟางอยากหางานพิเศษทำค่ะ”  

            “เอาเป็นว่าค่อยๆ คิดดีกว่านะ”   เอื้อมดาวเอื้อมให้กำลังใจ

            “ขอบคุณค่ะ”     

“เย็นแล้วนี่เรากลับบ้านพร้อมกันดีกว่านะ  แป๊ปนะ หยิบกระเป๋าก่อน”

            “ค่ะ”      

            นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เอื้อมดาวกลับบ้านพร้อมฟางข้าว  เด็กสาวมักจะช่วยงานในห้องสมุดเสมอ   เธอก็จะตอบแทนด้วยการเลี้ยงข้าวมื้อเย็นก่อนที่จะขับรถพาไปส่ง           

“เพลงฮิตติดชาร์จประจำสัปดาห์นี้ได้แก่เพลงแอบรักของมิสเตอร์เวย์  เกาะอันดับหนึ่งอย่างเหนียวแน่นมาถึงแปดสัปดาห์อย่างที่ไม่มีศิลปินหน้าใหม่คนไหนทำได้  เรามาฟังเพลงนี้กันตามเสียงเรียกร้องของแฟนๆ ดีกว่าค่ะ”     

            เอื้อมดาวเผลอยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงดีเจสาวในวิทยุออนไลน์ที่เปิดไว้   ขณะนี้ไม่มีวัยรุ่นคนไหนไม่รู้จัก มิสเตอร์เวย์ ที่โด่งดังมาจากการเป็นนายแบบเมื่อปีที่แล้ว  ด้วยความสูงถึง190ซม.ทั้งที่อายุเพียง20ปี ใบหน้าคมเข้มที่ไม่ค่อยยิ้มนั้นเป็นเอกลักษณ์ของ มิสเตอร์เวย์  แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่า มิสเตอร์เวย์คนนี้ชื่อจริงตามบัตรประชาชนว่า อนันดา บัลลังก์ทอง  นั้นซิ! ใครจะรู้ว่าเด็กผู้ชายขี้อายที่เคยยืนหลบหลังเธอทุกครั้งที่ถูกถ่ายรูปตอนนั้นจะกลายมาเป็นไอดอลขวัญใจสาวๆ ขนาดนี้ 

             “ฟางเคยฟังเพลงของมิสเตอร์เวย์มั๊ยจ๊ะ”

            “มิสเตอร์เวย์?”   ฟางทำหน้าครุ่นคิดพลางขยับแว่นให้ชิดใบหน้า  เธอมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นภาพโฆษณาน้ำหอมผู้ชายยี่ห้อหนึ่งที่ติดอยู่บนรถประจำทาง   ชายหนุ่มมาดเข้มมีสาวๆ ร้องกรี๊ดๆ ในโปสเตอร์

            “คนนั้นใช่มั๊ยคะ”    ฟางข้าวใช้นิ้วชี้ไปที่โปสเตอร์ข้างรถเมล์สายนั้น

            “ตายจริง!ฟางก็รู้จักมิสเตอร์เวย์ด้วยเหรอ ผิดคาดเลยนะเนี่ย”  เอื้อมดาวยิ้มออกมา นี่ถ้า ‘หลานชายวายร้าย’ รู้ว่าขนาดเด็กเรียนอย่างฟางข้าวยังรู้จักเขาเนี่ย  คงปลื้มนะ!

            “ก็ได้ยินเพื่อนๆ คุยในห้องค่ะ”  ฟางข้าวยิ้ม ก็ไม่ค่อยรู้จักใครเป็นพิเศษหรอก  ส่วนใหญ่ก็ได้ยินจากเพื่อนในห้องพูดกันเท่านั้น

            “อาจารย์ก็เป็นแฟนแพลงเหรอคะ”

            “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกจ๊ะ”  เอื้อมดาวจอดรถที่ปากซอยทางเข้าหมู่บ้านของฟางข้าว “ส่งตรงนี้นะจ๊ะ”

            “ขอบคุณมากค่ะ”    

เด็กสาวผมยาวเดินผ่านโปสเตอร์โฆษณาน้ำหอมขนาดใหญ่อย่างไม่ใส่ใจเดินเข้าซอยที่ลึกประมาณ 500 เมตรเข้าบ้าน  บ้านไม้เก่าๆ สองชั้นที่เธออาศัยอยู่กับน้าแหวนนิล บ้านที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น

            “เอ๊ะ! วันนี้น้าแหวนนิลกลับเร็วจัง”