All Chapters of ไม่ใช่เพื่อนเล่น : Chapter 41 - Chapter 50

จอยอยากตบหน้าผากตัวเองอีกครั้งแต่กลัวเจ็บเพราะตัวเองเป็นคนมือหนัก เธอจึงได้แต่ถลึงตาใส่เพื่อนสาวทั้งสอง ด้วยความที่ต้องการช่วยพริ้มประหยัดค่าใช้จ่าย ทั้งสามจึงเช่าอพาร์ทเม้นกว้างๆ อยู่รวมกันสามคนและหารค่าใช้จ่ายกันแม้จะเคยอยู่หอด้วยกันตั้งแต่เรียนมัธยม แต่เมื่อออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองมันก็แตกต่างกว่ามาก ไม่เพียงแค่ค่าเช่าห้องเท่านั้นรวมทั้งอาหารการกินอีกด้วย อะไรที่ประหยัดได้ก็ต้องทำ“ นี่ถุงอะไรเหรอ" พริ้มถามอย่างสงสัยแล้วเดินมาดูใกล้ๆ คนถูกถามหมุนตัวไปหยิบผ้าเช็ดตัวก่อนแล้วจึงหันมาตอบพลางเปิดถุงให้ดูข้างใน"เสบียงไง เจ้าพวกเด็กม.4 มาขอท้าชู๊ตบาสเอาถุงขนมเป็นเดิมพัน เจ้าพวกลูกเจี๊ยบเอ๊ย! ถือว่าเป็นผู้ชายจะมาข่มคนอย่างจอยนะเหรอยาก เสร็จเราทุกรายนั้นเเหละ แต่ช่างเถอะประหยัดเงินไปตั้งเยอะแนะ"จอย เด็กสาวไว้ผมสั้นแค่ต้นคอเอ่ยขึ้นอย่างหลงตัวเอง พริ้มนึกขำแต่ทนกลั้นไว้จนเห็นเพื่อนสาวเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว น้ำกับพริ้มมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาได้ ก็คงจริงสำหรับจอยแล้วการแข่งขันถือเป็นผงชูรสของชีวิตของเธอเลยทีเดียว พริ้มเปิดปากถุงออกกว้างๆ ก่อนตัดสินใจ เทขนมในถุงออกมากองที่เตียงของ

" หัดซิ! " น้ำกับจอยพูดพร้อมกัน จอยก้มผูกเชือกรองเท้าของตัวเองเสร็จแล้วถึงลงไปนั่งกับพื้นผูกเชื่อกรองเท้าให้พริ้ม พร้อมกับสั่งวิธีผูกเชือกให้ดี น้ำสวมรองเท้าเสร็จก็ลุกขึ้นยืนยื่นมือให้พริ้มจับเผื่อพยุงตัวเองขึ้นยืนบ้าง"อย่ากลัวนะพริ้ม ใครชนก็ช่างเค้า เราเล่นของเราเก่งเมื่อไหร่ค่อยเย้ยคืน "น้ำบอกแล้วช่วยประคองเพื่อนรักให้หัดทรงตัวบนพื้นน้ำแข็ง พริ้มล้มบ้าง คลานบ้าง แต่ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ จอยต้องคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ น้ำซึ่งเล่นเป็นก่อนแล้วขอตัวโชว์เดี่ยวซักรอบ พริ้มมองดูเพื่อนสาววิ่งไถลลื่นบนลานน้ำแข็งอย่างชำนาญ เรียกสายตาหนุ่มๆใ ห้หันมามองเธอได้เยอะ พริ้มไม่เคยอิจฉาน้ำเลยซักครั้งที่มีผู้ชายมาให้ความสำคัญ นอกจากหน้าตาที่สวยแล้ว น้ำยังแต่งตัวเก่งอย่างวันนี้น้ำใส่ชุดเดรงกระโปรงยาวคลุ่มเขาและสวมเสื้อคลุ่มไหล่เอวลอย ตัดกับกระโปรงสั้นพลิ้วสีเหลืออ่อนหวานเวลานี้เธอดูโดดเด่นกว่าใครทั้งหมด ตอนเรียนอยู่ม.5 พริ้มเคยประกวดออกแบบเสื้อผ้าโดยมีน้ำเป็นนางแบบ แม้จะไม่ได้รางวัลชนะเลิศแต่มันก็จุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอรู้สึกจริงจังกับงานนี้"พริ้มไม่ไหวแล้ว ขอพักก่อนได้มั้ยเมื่อยแล้วด้วย " พริ้ม

เขามองมือเล็กที่แตะไหล่เหมือนจะให้กำลังใจ นึกถึงเหตุการณ์ที่เขาเป็นฝ่ายแตะไหล่ให้กำลังใจเธอเล่นไอซ์สเก็ต ใบหน้าคมเข้มระบายยิ้มไม่รู้ตัว ร่างเล็กทำท่าจะเดินจากไป มือของเขาเร็วกว่าที่คิด คว้าข้อมือเล็กไว้ก่อน คนตัวเล็กหันกลับมามองอย่างแปลกใจ เขามองแล้วเพิ่งรู้ตัวรีบปล่อยข้อมือของเธอออก“คือ...เราหิวแล้ว ช่วยพาไปหาอะไรกินหน่อยซิ”“ไม่ใช่คนแถวนี้เหรอ” พริ้มถามแล้วถอนหายใจเบาๆ คงเหมือนเธอละซิ “ใกล้ๆ นี่มาร้านผัดไทอร่อยมากเลย กินผัดไทได้ไหมล่ะ หรือจะกินหอยทอดก็ได้นะ เจ้านี้อร่อยจริงๆ”“เอาซิ อะไรก็ได้พาไปหน่อยนะ”พริ้มพยักหน้าแล้วเดินนำหน้าเขาไป ร้านขายผัดไทหอยทอดอยู่ไม่ไกลนัก ขายตอนเย็นไปถึงค่ำมืด เป็นร้านอร่อยที่เธอมักจะซื้อไปฝากเพื่อนสาวทั้งสองคนของเธอบ่อยๆ ร้านเป็นแบบร้านริมถนน มีโต๊ะอยู่4-5โต๊ะ ร้านเพิ่งเปิดคนจึงยังไม่มากนัก ถ้ายิ่งดึกคนจะยิ่งแน่นร้านเลยทีเดียว“เอาอะไรดี”“กินเหมือนกันก็ได้ เธอกินอะไร เราก็กินด้วย”“งั้นเอาผัดไทแล้วกัน” เธอบอกแล้วลุกขึ้นไปสั่งอาหารกับเจ้าของร้านก่อนจะเดินกลับมาแวะรินน้ำดื่มใส่แก้วสองใบแล้วเดินมานั่งที่เดิม“ร้านนี้น้ำดื่มฟรีแต่บริการตัวเอง”

พริ้มได้ยินน้ำเสียงคุ้นเคยก็เงยหน้าขึ้นก็เห็นเจ้าของรอยยิ้มอบอุ่น ดนัยยิ้มแล้วเดินมาใกล้ เขาลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าก่อนจะวางถุงขนม“นาย! เอ๊ย! พี่ดนัย” พริ้มรู้สึกขัดเขิน ไม่ได้เจอเขาหลายวันจนคิดว่าเขาคงไม่มาสมัครงานที่นี่แล้ว แต่เขาก็มาปรากฏตัวตรงหน้า “คุณมาได้ไง ไม่มีใครอยู่แล้วนี่”“พริ้มก็ตอบผมก่อนซิ” เขาประสานมือรองใต้คางแล้วส่งยิ้มจริงใจ“เปล่าค่ะ พริ้มแอบทำงานส่วนตัว” เธอพูดไปแล้วก็ทำท่าตกใจจนอีกฝ่ายตกใจตามไปด้วย “อย่าบอกใครนะคะ ปกติเขาห้ามเอางานส่วนตัวมาทำที่นี่ แต่พริ้มขออนุญาตพี่เพ็ญแล้ว”“คุณหัวหน้าที่นี้ใจดีจริงนะครับ” เขาเลื่อนถุงขนมให้ใกล้เธอเข้าไปอีก“อะไรคะ” เธอถามไม่กล้าหยิบถุงกระดาษสีสวยตรงหน้า“ขนมครับ ซื้อมาฝากพริ้ม”“แล้วคุณรู้ได้ไงว่าจะเจอพริ้มที่นี่” เธอขมวดคิ้วอย่างสงสัย “หรือว่าคุณทำงานที่นี่”“ก็ทำที่นี่แหละครับ แต่อยู่คนละแผนกกันเลยไม่ได้เจอกันไง” ดนัยตอบตามตรงไม่ได้โกหก เขาอยู่อีกแผนกจริงๆ และคอยเฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ สะสมความประทับใจในตัวเธอที่ละเล็กละน้อยอย่างไม่รู้ตัว เขาเองก็เหมือนกันที่ต้องเรียนรู้หน้าที่ของตัวเองทำให้ไม่ได้มีเวลามากนัก

พริ้มหัวเราะคิกคัก วันเสาร์เป็นวันหยุด เธอมาช่วยงานเต็มแรง อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานโรงเรียนแล้ว นี่อาจเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอจะทำให้โรงเรียนที่รักของเธอ"พริ้มถ้ายังไงวันนี้กลับบ้านพร้อมกันนะ" ดนัยตะโกนมาจากอีกฝั่งหนึ่ง ทำให้พริ้มจากเธอหันกลับมาอีกครั้ง"ทำไมต้องกลับพร้อมกันด้วยล่ะ" เสียงเธอสดใสกังวานชัด เธอโปรยยิ้มให้คนหนุ่มที่ยืนถือกล่องกระดาษก่อนหันกลับเดินตามทางของเธอ“ชอบคนนั้นครับพี่ดนัย” เกมส์ถามตรงๆ “ก็ชอบ ทำไมล่ะ” ดนัยยอมรับว่าชอบ แต่เขาไม่อยากคิดอะไรมากไปกว่านี้ ทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องชีวิต มันยังไม่ลงตัวพอที่จะคิดเรื่องส่วนตัวแบบนี้ และที่สำคัญ พริ้มก็อายุน้อยกว่าเขาหลายปี เธออาจได้เจอใครๆ และมีตัวเลือกที่ดีกว่าเขามากก็เป็นได้"แล้วพี่ไม่ชอบคนนี้เหรอ พี่น้ำนี่ไงนางเอกของโรงเรียนเลยนะ " เกมส์ กระซิบเบาๆ "น้องเกมส์คะ อาจารย์ฝ่ายศิลป์ให้มาตามค่ะ " เสียงหวานๆเ รียกให้คนหนุ่มทั้งสองคนหันกลับมาทางต้นเสียงทันที"ขอบคุณครับพี่พริ้ม " เกมส์เอ่ยขึ้นก่อนหันหน้ามาทางรุ่นพี่ตัวเองอีกครั้ง "อย่าลืมนะครับเอาไปโรงยิมส์ "" เออ" ดนัยทิ้งเสียงห้วนๆ เมื่อรุ่นน้องตัวดีของตัวเองวิ่ง