All Chapters of ของเล่นนายซุปตาร์(20+): Chapter 31 - Chapter 39

หมิงฮ่าวในชุดโบราณสีขาวก้าวฉับๆ ตรงดิ่งเข้าไปหากลุ่มของมาริน รังสีความเหี้ยมเกรียมที่แผ่ออกมาทำให้ทีมงานรอบข้างรีบถอยฉากหลบทางด้วยความหวาดกลัว แต่ทว่าความโกรธจนขาดสติทำให้ซูเปอร์สตาร์หนุ่มก้าวข้ามขีดจำกัดทุกอย่างผัวะ!!โดยที่ไม่มีใครทันได้ตั้งตัวหรือคาดคิด หมิงฮ่าวพุ่งเข้ากระชากคอเสื้อของภาคินจากด้านหลัง ก่อนจะวาดหมัดหนาทรงพลังกระแทกเข้าที่ใบหน้าคมของหนุ่มวิศวะฯ อย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ“โอ้ย!”ภาคินร้องลั่น ร่างทั้งร่างหงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้น มุมปากมีเลือดซึมออกมาทันที“คินทร์!!”มารินหวีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจกลัว เธอรีบถลาจะเข้าไปดูอาการเพื่อนรัก แต่หมิงฮ่าวกลับก้าวมาขวางหน้าไว้ แววตาคู่คมแดงก่ำน่ากลัวราวกระหายเลือด“แกเป็นใคร! กล้าดียังไงมาแตะต้องผู้หญิงของฉัน!”หมิงฮ่าวตวาดลั่น เสียงทุ้มตวาดกร้าวสั่นสะท้านไปทั่วทั้งกองถ่ายบรรยากาศรอบข้างเงียบกริบราวกับป่าช้า ทีมงานนับสิบชีวิตรวมถึงนักแสดงคนอื่นๆ ยืนตะลึงตาค้าง อ้าปากค้างกับภาพอุกอาจที่เกิดขึ้นตรงหน้า“เฮ้ย! นั่นพี่หมิงฮ่าวต่อยคนเหรอ?!”“พระเจ้า...นี่มันเรื่องจริงใช่ไหม? พี่หมิงฮ่าวผู้แสนสุภาพคนนั้นเนี่ยนะ?!

ความหึงหวงและอารมณ์โกรธที่อัดอั้นมานานปะทุออกมาจนเกินจะควบคุม หมิงฮ่าวไม่รับฟังเสียงอ้อนวอนหรือแรงขัดขืนใดๆ อีกต่อไป“อุ๊บ!!”เขาบดจูบลงมาที่ริมฝีปากบางอย่างรุนแรงและลงโทษ จูบครั้งนี้เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเอาแต่ใจเพื่อสั่งสอนให้เธอหลาบจำ ระบายความอัดอั้นทั้งหมดลงบนเรือนร่างอันบอบบางที่นอนสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขาเพลิงโทสะและความหึงหวงที่พุ่งพล่านทำให้อารมณ์ของหมิงฮ่าวเดือดพล่านจนเกินจะควบคุม เขาซุกใบหน้าคมคายลงกับซอกคอขาวผ่องของมาริน บดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจเพื่อลงโทษหญิงสาวที่กล้าลองดีกับเขา มือหนาอันสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์จัดการกระชากฉีกทึ้งเสื้อผ้าชุดสาวใช้ตัวบางจนขาดวิ่นกระจายเกลื่อนพื้นเพนท์เฮาส์หรูอย่างไร้ความปรานี“คุณหมิงฮ่าว! อื้อออ...ปล่อยฉันนะ! ฉันเจ็บ!”มารินร้องประท้วงทั้งน้ำตา ร่างกายอรชรพยายามดิ้นรนหนีจากการเกาะกุมที่แน่นหนาปานคีมเหล็ก แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงมหาศาลของซูเปอร์สตาร์หนุ่มได้เลย“เจ็บงั้นเหรอ? แล้วทีอยู่กับไอ้หมอนั่นทำไมยิ้มระรื่นให้มันจับแก้มได้ทีอย่างนี้ทำเป็นสะดีดสะดิ้ง!”หมิงฮ่าวคำรามเสียงพร่า ตาคู่คมแดงก่ำด้วยความหึงหวงจนขาดสติ“จำไว้

ห้องรับแขกภายในเพนท์เฮาส์หรู...แสงแดดยามสายส่องผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามายังชุดโซฟาตัวใหญ่ เสี่ยวถงและหลินเฟิงนั่งเคียงข้างกัน ทอดสายตามองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่บัดนี้ดูสุขุมและนิ่งสงบขึ้น ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน การเปิดอกคุยกันระหว่างพ่อ แม่ และลูกชายกําลังจะเริ่มต้นขึ้น“เรื่องที่ลูกทำเมื่อวาน มันส่งผลกระทบกับกองถ่ายมากเลยนะหมิงฮ่าว ผู้กำกับกับนักแสดงคนอื่นๆ ต้องมาเดือดร้อนเพราะอารมณ์ชั่ววูบของลูกกันทั้งนั้น”เสี่ยวถงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอแม้จะยังตึงเครียดแต่ก็ลดความเกรี้ยวกราดลงไปมาก“พรุ่งนี้มีนัดคิวถ่ายซ่อมแล้วครับ...และผมก็โทรไปขอโทษทุกคนไปหมดแล้วด้วย”หมิงฮ่าวตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบสบตากับผู้เป็นแม่ตรงๆ อย่างไม่มีหลบเลี่ยงหลินเฟิงผู้เป็นพ่อที่นั่งฟังอยู่จึงพูดเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง“การที่ลูกทำอุกอาจแบบนั้นกลางกองถ่าย มันก็เท่ากับตัดอนาคตตัวเองในวงการเลยนะหมิงฮ่าว...ลูกเป็นถึงเบอร์หนึ่งของวงการ แต่ต้องมาเสียชื่อเสียงเพราะเรื่องผู้หญิงคนเดียวแบบนี้ มันคุ้มแล้วเหรอ?”“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับป๊า...” หมิงฮ่าวเหยียดยิ้มบางๆ อ

ความเร่าร้อนของบทรักเพิ่งผ่านพ้นไป ทิ้งไว้เพียงความอบอวลของไอรักและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา หมิงฮ่าวนอนตะแคงกอดกุมร่างอวบอิ่มของมารินเอาไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งบนเตียงกว้าง นิ้วหนาไล้ไปตามเส้นผมที่ชื้นเหงื่อของหญิงสาวด้วยความทะนุถนอม ก่อนที่เขาจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง“มาริน...ฉันอยากแต่งงานกับเธอแล้ว ไม่อยากรอให้เธอเรียนจบแล้วล่ะ”มารินชะงักไปชั่วครู่ ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตาคนตัวใหญ่ที่เอาแต่ใจทันที“ทำไมล่ะคะคุณหมิงฮ่าว? ทำไมถึงไม่รอให้ฉันเรียนจบก่อน ซึ่งจริงๆ มันก็เหลือเวลาอีกแค่ปีกว่าๆ เองนะคะ”“ฉันรอไม่ได้อีกแล้วมาริน...”หมิงฮ่าวขมวดคิ้ว แววตาคมกริบฉายความกังวลและกระแสความหึงหวงออกมาอย่างปิดไม่มิด“ฉันกลัวว่าจะมีคนอื่นมาแย่งเธอไปจากฉัน ทุกวันนี้ในกองถ่ายไม่ใช่ฉันไม่รู้นะว่ามีพวกนักแสดงชายบางคนแอบสนใจและมองเธออยู่บ่อยๆ ฉันหึง...หึงจนแทบบ้า ไม่ชอบและไม่อยากให้ผู้ชายหน้าไหนมามองเธออีกแล้ว”ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกราวกับจะแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะเอ่ยขอร้องในสิ่งที่เขาปรารถนา“มาริน...เธอเลิกเป็นนักแสดงเถอะนะ”มารินถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอเข้

สองเดือนต่อมา...ประเทศไทย...ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาความสดชื่นของเมืองไทยมาต้อนรับการกลับมาของมาริน พร้อมด้วยแขกคนสำคัญอีกสองคน บรรยากาศภายในบ้านอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมของอาหารไทยฝีมือแม่ที่ตั้งโต๊ะรอต้อนรับอย่างอบอุ่นทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน มารินก็น้ำตาซึมด้วยความดีใจ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือผู้เป็นพ่อที่วันนี้สามารถยืดหยัดกลับมาเดินได้เกือบเป็นปกติแล้ว ข้างๆ กันมีแม่ที่กำลังอุ้มหลานตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม โดยมีพี่สะใภ้คอยช่วยดูแลอยู่ไม่ห่าง และแน่นอน...พี่มารัน พี่ชายตัวแสบที่รีบวิ่งออกมาต้อนรับน้องสาวเป็นคนแรก“มาริน! พี่คิดถึงเธอจังเลย” มารันสวมกอดน้องสาว ก่อนจะผละออกเพื่อมองผู้มาเยือนใหม่หมิงฮ่าวที่วันนี้แต่งตัวสบายๆ ทว่าออร่าความหล่อเหลาระดับซูเปอร์สตาร์โลกยังคงเปล่งประกายจนทุกคนในบ้านถึงกับตาค้าง ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกรวมความมั่นใจจากที่ซุ่มซ้อมฝึกปรือภาษาไทยมานานสองเดือนเต็มเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เขาพนมมือขึ้นไหว้พ่อกับแม่ของมารินอย่างงดงาม นอบน้อมถ่อมตนผิดกับมาดเสือขี้หึงในกองถ่ายโดยสิ้นเชิง“สวัส-ดี-ครับ...คุณพ่อ...คุณแม่...”หมิงฮ่าวพยายามเค้นเสียงพูดภาษ