All Chapters of ของเล่นนายซุปตาร์(20+): Chapter 11 - Chapter 20

ห้องรับรองระดับวีไอพีในร้านอาหารจีนสุดหรู...บรรยากาศภายในห้องตกแต่งด้วยไม้แกะสลักสีเข้มและผนังบุผ้าไหมอย่างดี ประตูถูกปิดล็อคเพื่อความเป็นส่วนตัวสูงสุด เสี่ยวถงกวาดสายตามองไปรอบๆ จนมั่นใจว่าไม่มีอุปกรณ์ดักฟังหรือกล้องแอบถ่าย ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเด็กสาวสองคนที่ยืนตัวลีบอยู่“โอเค ห้องนี้แหละ...นั่งสิ ฉันไม่ทำอะไรพวกเธอหรอกน่า”เสี่ยวถงเอ่ยเสียงสะบัดอย่างรำคาญใจที่เห็นท่าทางระแวดระวังจนเกินเหตุของเยว่รัน ทั้งที่คนที่ควรจะกลัวที่สุดตอนนี้คือเธอต่างหาก“แล้วทำไมคุณต้องปิดหน้าด้วยล่ะคะ...คุณเสี่ยวถง”ตึก! เสี่ยวถงถึงกับชะงักมือที่กำลังจะถอดแว่นกันแดดออก เธอตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อราวกับถูกไฟช็อต ชื่อที่หลุดออกมาจากปากของเยว่รันทำให้เธอกลัวจนหัวใจแทบวาย เด็กคนนี้รู้ตัวตนของเธอได้อย่างไร!“เอ่อ...นี่เธอ ฉันไม่ใช่...”“คุณคือคุณเสี่ยวถงค่ะ ม๊าของพี่หมิงฮ่าว มีอะไรคุณพูดมาตรงๆ เถอะ เราสองคนไม่มีเวลามากนัก”เยว่รันรุกฆาตด้วยน้ำเสียงจริงจังเสี่ยวถงถอนหายใจยาวพลางกระชากแมสก์และแว่นตาออกด้วยความหงุดหงิด ในเมื่อความแตกแล้วเธอก็ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องอ้อมค้อม“งั้นฉันก็เข้าประเด็นเลยละกัน ฟังฉันพูดใ

แต่พอหมิงฮ่าวนึกถึงสิ่งที่แม่ของเขาพูดกับผู้หญิงที่นั่งรอเขาอยู่ที่เตียง มันทำให้หมิงฮ่าวรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเข้าอย่างจัง ความรู้สึกโหยหาที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นวาบที่แล่นไปทั่วไขสันหลัง เขารีบกดโทรศัพท์หาแม่เขาทันที มือหนาสั่นระริกด้วยอารมณ์ที่ปนกันมั่วไปหมด“ม๊า! นี่ม๊าทำอะไร! ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่ห้องผมในสภาพนี้!”เขาคำรามเสียงต่ำ พยายามกักเก็บอารมณ์ไม่ให้เล็ดลอดไปถึงคนที่นั่งสั่นอยู่บนเตียง“ก็ของขวัญที่ม๊าบอกไงลูก...”เสียงเสี่ยวถงตอบกลับมาอย่างใจเย็น“ลูกชอบเธอไม่ใช่เหรอ ป๊ากับม๊าเห็นลูกกระสับกระส่ายมาทั้งวัน ก็เลยจัดเซอร์ไพรส์ให้ไง”“แต่ม๊า...เธอถูกปิดตาอยู่นะ ม๊าบังคับเธอมาใช่มั้ย!”“ม๊าไม่ได้บังคับเธอเลยนะหมิงฮ่าว...”เสี่ยวถงย้ำชัดเจน“เธอพร้อมสำหรับลูกนะ เธอรับเงินจากม๊าไปแล้ว ลูกไม่ต้องรู้สึกผิดหรือกังวลอะไรทั้งนั้นแหละ”หมิงฮ่าวชะงักไปครู่ใหญ่ คำว่า รับเงิน มันกรีดใจเขาอย่างบอกไม่ถูก ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในอกจนเขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งหน้า เขาผิดหวัง...ผิดหวังที่เด็กสาวที่ดูใสซื่อและงดงามราวกับผ้าขาวในกองถ่ายคนนั้น กลับยอมแลกศักดิ์ศรีและร่างกายเพื่อเงิ

มารินเห็นว่าเป็นโอกาสที่จะได้อธิบาย เธอจึงรีบบอกความจริงออกไปตามตรงด้วยเสียงสั่นเครือ“แม่คุณบอกว่า...ให้ฉันมีอะไรกับคุณแค่ครั้งเดียว และห้ามเปิดตาออก ห้ามมองหน้าคุณ ถ้าฉันผิดกฎ แม่ของคุณจะปรับเงินฉันร้อยเท่า ฉันขอร้องล่ะค่ะ...ปล่อยฉันเถอะ ฉันต้องรีบกลับแล้ว”หมิงฮ่าวรับฟังด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปในทันที ความขุ่นมัวที่คิดว่าเธอรังเกียจเขาเลือนหายไปจนหมดสิ้น ที่แท้ท่าทางขัดขืนเมื่อครู่คือความกลัว กฎ ของแม่เขา ไม่ใช่ความขยะแขยงที่มีต่อตัวเขาอย่างที่เข้าใจผิด แววตาคมกริบเริ่มทอประกายอ่อนโยนลงโดยที่มารินไม่ทันสังเกต“เธอจะกลับไปได้ยังไง ในเมื่อเธอเห็นหน้าฉันชัดเจนขนาดนี้แล้ว”หมิงฮ่าวแกล้งกดเสียงต่ำพลางโน้มหน้าลงไปจนจมูกโด่งชนกับจมูกเล็ก ก่อนจะกดจูบลงบนแก้มนวลฟอดใหญ่ด้วยความหมั่นเขี้ยว“ฉันขอร้องคุณ...อย่าบอกแม่คุณเรื่องที่ฉันเปิดตานะคะ ไม่อย่างนั้นฉันตายแน่ๆ”มารินพูดด้วยความกังวลใจอย่างที่สุด เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มจะรุกรานซอกคอเธออีกรอบ มารินจึงตัดสินใจใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าอันหล่อเหลานั้นขึ้นมาเพื่อให้เขาสบตาเธอดวงตากลมโตสั่นระริกขณะจับจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรในระยะไ

“เยว่รัน...ฉัน...ฉันเห็นหน้าเขาใกล้ๆแล้ว”มารินกระซิบเสียงสะอื้น“กฎมันพังหมดแล้วเยว่รัน ฉันจะทำยังไงดี”เยว่รันไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อเมื่อเห็นสภาพอิดโรยและแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนรัก เธอรีบถอดเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกของตัวเองออกมาคลุมทับเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งให้มารินเพื่อปกปิดร่องรอยต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด“ไม่เป็นไรนะมาริน...ไม่ต้องพูดอะไรตอนนี้ เธอรีบกินยาคุมฉุกเฉินนี้ก่อนเร็ว แล้วเรารีบออกไปจากตรงนี้กันก่อนเถอะ”เยว่รันกระซิบปลอบพลางยื่นยาที่เธอเตรียมไว้ใส่มือของเพื่อนและลูบหลังอย่างแผ่วเบาเธอประคองร่างที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ของมารินเดินไปที่ริมถนน ก่อนจะรีบโบกเรียกแท็กซี่ที่ผ่านมาพอดี เยว่รันดันตัวมารินเข้าไปนั่งเบาะหลังแล้วรีบบอกจุดหมายปลายทางเป็นหอพักนักศึกษาด้วยน้ำเสียงร้อนรนตลอดทางที่รถเคลื่อนไป มารินนั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างดูแสงแรกของวันที่เริ่มสาดส่องเมืองหลวงที่วุ่นวาย มือของเธอยังคงกำผ้าปิดตาสีดำและชายเสื้อเชิ้ตของหลินหมิงฮ่าวเอาไว้แน่น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาในอ่างน้ำวนและความรุนแรงปนเสน่หาบนเตียงกว้างยังคงติดตรึงอยู่ที่ผิวสัมผัสสามล้านหยวน...เธอแลกมันมาด้ว

“เอ่อ...ฉันจำไม่ได้ แต่รู้ว่าหลายครั้งมาก ฉันบอกเขาแล้วว่าแม่เขาให้แค่ครั้งเดียว แต่ว่า...”มารินก้มหน้าลงจนคางชิดอก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย“ห๊ะ! ตั้งหลายครั้งเลยเหรอ!” เยว่รันร้องลั่น“งั้นก็แสดงว่าพี่หมิงฮ่าวต้องชอบเธอเข้าแล้วแน่ๆ ไม่อย่างนั้นระดับซุปตาร์ที่งานเยอะขนาดนั้นจะมายุ่งกับเธอทั้งคืนทำไม!”“ไม่ๆ...เขาไม่ได้ชอบฉันหรอกเยว่รัน เขาแค่...”มารินเว้นจังหวะไปพร้อมกับความรู้สึกเจ็บจี๊ดในอก“แค่ระบายอารมณ์”“ระบายอารมณ์งั้นเหรอ?”“ใช่...ฉันได้ยินเขาคุยโทรศัพท์กับคุณแม่ว่า ฉันคือของขวัญ ที่แม่เตรียมไว้ให้เขาเฉยๆ”มารินพูดย้ำคำนั้นราวกับจะตอกย้ำสถานะตัวเอง“มันก็แค่ข้อตกลงทางธุรกิจน่ะเยว่รัน เขาไม่ได้เห็นฉันเป็นคนสำคัญขนาดนั้นนะ”“หืม...โหดร้ายจริงๆ ทำไมคุณเสี่ยวถงถึงทำขนาดนี้นะ”เยว่รันบ่นอุ่ยพลางกอดอก“แต่เอาเถอะ ในเมื่อเรื่องมันเลยเถิดไปขนาดนี้แล้ว เราก็ต้องรอดูว่าทางนั้นจะโอนเงินที่เหลือมาให้ไหม ถ้าเงินเข้า...ก็ถือว่าจบกันไปนะมาริน”มารินพยักหน้าช้าๆ พลางกอดตัวเองไว้แน่น ในใจภาวนาให้เงินโอนเข้าบัญชีโดยเร็วที่สุด เพื่อที่เธอจะได้หนีไปจากฝันร้ายที่หอมหวานและเจ็บปวดนี้เสียที...แม