ของเล่นนายซุปตาร์(20+)

ณ หอพักนักศึกษา มหาวิทยาลัย X กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน…ภายนอกหน้าต่างเริ่มมืดสลัว เห็นแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าของย่านนวัตกรรมในปักกิ่ง บนโต๊ะทำงานของมารินเต็มไปด้วยหนังสือเรียน และหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดค้างเอาไว้‘มาริน’ พยายามระงับเสียงสะอื้นขณะมองใบหน้าอันเหนื่อยล้าของผู้เป็นแม่ผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ความละเอียดไม่ชัดนัก เนื่องจากสัญญาณอินเทอร์เน็ตปลายทางที่บ้านเกิดดูเหมือนจะมีปัญหาอยู่ไม่น้อย“ตอนนี้ลูกต้องหยุดเรียนก่อนนะมาริน พ่อของลูกตอนนี้ยังเดินไม่ได้ เลยไม่ได้ทำงาน อีกอย่างพี่สะใภ้ของลูกก็กำลังจะคลอดลูก พี่มารันก็ต้องหาเงินคนเดียว ไหนจะค่าหมอพ่ออีกล่ะลูก...”‘มัทนา’ถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจมารินเม้มปากแน่น มือที่จับโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย“แต่เหลืออีกแค่ปีกว่าๆ มารินก็จะเรียนจบแล้วนะคะแม่... มารินพยายามมาตั้งเยอะกว่าจะสอบทุนนี้ได้”“แม่รู้...แต่พ่อกับแม่ไม่มีเงินส่งให้ลูกแล้วนะ ค่ากินค่าอยู่ที่นั่นมันสูงเกินไปแล้วลูกดรอปเรียนก่อนไม่ได้เหรอ? พ่อหายดี พี่เขาตั้งตัวได้ เรามีเงินแล้วลูกค่อยไปเรียนต่อก็ได้นี่นา”มารินส่ายหน้าทั้งน้ำตา“ไม่ได้หรอกค่ะแม่...มารินใช้ทุนมานะคะ ระบบที

หอพักนักศึกษา มหาวิทยาลัย X กรุงปักกิ่ง...ภายในห้องพักที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงรัวคีย์บอร์ดของมารินที่กำลังไล่ดูประกาศรับสมัครงานพาร์ตไทม์ในเว็บไซต์จัดหางาน แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าสวยที่ดูเคร่งเครียดและอิดโรยจากการอดนอนปัง!ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง พร้อมกับร่างเล็กของรูมเมทสาวชาวจีนที่พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง“มาริน!”เยว่รันตะโกนลั่นห้องพลางหอบหายใจจนตัวโยนมารินสะดุ้งสุดตัว มือที่จับเมาส์สั่นจนคลิกผิดจังหวะ เธอยกมือทาบอกแล้วหันไปมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาตำหนิปนเอ็นดู“มีอะไรเยว่รัน! ทำไมเธอต้องวิ่งขนาดนั้น เดี๋ยวก็ล้มหรอก”“ฉันมีข่าวดีจะบอกเธอ! มีงานพิเศษให้เราสองคนทำแล้วนะ!”เยว่รันตอบพลางชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้นด้วยอาการตื่นเต้นจนเนื้อเต้น...สำหรับเยว่รันแล้ว งานนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่มันคือการขยับเข้าใกล้ความฝันสูงสุดของเธอ ในฐานะติ่งตัวยงผู้คลั่งรักดาราจีนยืนหนึ่งอย่าง ‘เฉิน จื่อโม่’ การได้มีโอกาสก้าวเท้าเข้าสู่กองถ่าย แม้จะเป็นเพียงมดงานตัวเล็กๆ ก็ถือเป็นกำไรชีวิตมหาศาล“มีงานอะไรเหรอ?”มารินรีบถาม แววตาเป็นประกายด้วยความหวัง เพราะตอนนี้เงินทุกหยวนมีค่าต

ห้องบรรทมองค์รัชทายาท (ฉากภายในพระราชวัง)...บรรยากาศห้องโถงกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยผ้าไหมสีทองและเครื่องเรือนไม้แกะสลักล้ำค่า แสงเทียนจำลองให้ความรู้สึกสลัวลางและเย้ายวนใจ ทว่าบรรยากาศที่เคยจอแจกลับเงียบกริบลงทันทีเมื่อร่างระหงในชุดสีแดงเพลิงก้าวผ่านประตูเข้ามามารินเดินเข้ามาอย่างเกร็งๆ โดยมีเยว่รันคอยส่งสายตาให้กำลังใจอยู่ห่างๆ ทันทีที่เธอปรากฏตัวภายใต้แสงไฟสตูดิโอ ทุกสายตาในกองถ่ายตั้งแต่นักแสดงสมทบไปจนถึงช่างไฟต่างหยุดนิ่งราวกับถูกสาปผู้กำกับที่กำลังก้มหน้าดูมอนิเตอร์ถึงกับเงยหน้าขึ้นมองตาค้าง ปากที่กำลังจะสั่งงานกลับปิดไม่ลง เมื่อเห็น ‘สาวงามล่มเมือง’ ที่ดูสูงศักดิ์และงดงามเกินกว่าจะเป็นเพียงตัวประกอบไร้ชื่อยวี่เฟยเห็นจังหวะรีบวิ่งเข้าไปหาผู้กำกับทันที“คนเดิมท้องเสียกะทันหันค่ะพี่! เอาน้องคนนี้ไปก่อนนะคะ พอไหวไหมคะพี่?”ผู้กำกับพยักหน้าช้าๆ แต่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าของมารินเลยแม้แต่วินาทีเดียว“นี่เธอไปเอามาจากไหนยวี่เฟย...มันจะสวยเกินนางเอกไปไหมเนี่ย!”เขากระซิบถามด้วยความทึ่ง“เด็กมาสมัครตัวประกอบค่ะพี่ เพิ่งมาถึงเมื่อกี้เลย ได้จังหวะขาดคนพอดีพี่ก็เลยคว้ามาแต่งหน้าทำผม ใครจ

เสียงสัญญาณแจ้งความพร้อมดังขึ้นทั่วสตูดิโอ หมิงฮ่าวก้าวออกมาจากรถบ้านด้วยท่าทางที่ดูสุขุมขึ้น ทว่าสายตาของเขากลับสะดุดหยุดลงที่ร่างระหงบนเตียงบรรทมทันทีเธออยู่ในชุดสีแดงเพลิงที่ตัดกับผิวขาวจัด กำลังนั่งนิ่งเพื่อรวบรวมสมาธิ แสงไฟที่สาดส่องลงมาทำให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดและเนินอกอวบอิ่มที่ขยับขึ้นลงช้าๆ ตามจังหวะการหายใจของเธอ ภาพนั้นทำให้ลมหายใจของหมิงฮ่าวสะดุดไปชั่วขณะ แต่เขาก็รีบสลัดหัวเพื่อไล่ความฟุ้งซ่านออกไปทางด้านมาริน เธอหลับตาลงนึกถึงคำที่เยว่รันกำชับ ‘ท่องไว้เพื่อเงิน...เขาคืออากาศธาตุ เขาแค่ผู้ชายเย่อหยิ่งคนหนึ่ง’ เธอพยายามจินตนาการว่าชายหนุ่มตรงหน้าเป็นเพียงหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่เธอต้องเข้าฉากด้วยเท่านั้น เพื่อเงินสองพันหยวนที่จะช่วยต่อชีวิตเธอ มารินจึงสูดลมหายใจเข้าลึกและพยักหน้าให้ผู้กำกับเป็นสัญญาณว่าเธอพร้อมจะสู้ต่อ“แอ็กชัน!”บรรยากาศในห้องบรรทมเริ่มกลับมาคุกรุ่นด้วยมนตร์ขลังของซีรีส์อีกครั้ง มารินเริ่มเคลื่อนไหวตามบทบาท เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีจริตเย้ายวนตามที่พี่ยวี่เฟยสอน ก่อนจะโผเข้าหาหมิงฮ่าวที่กำลังสวมบทองค์รัชทายาทผู้มึนเมา เธอขยับขึ้นไปนั่งบนตักแกร่งของเขาอย่า

เช้าวันต่อมา...เพนท์เฮาส์หรูย่าน CBD กรุงปักกิ่ง...แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามายังห้องโถงกว้าง ทว่ากลับพบร่างสูงโปร่งของซูเปอร์สตาร์หนุ่มนอนแผ่หราอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง สภาพของเขาดูห่างไกลจากคำว่า เทพบุตร ที่คนทั้งประเทศรู้จัก มีเพียงกางเกงนอนตัวเดียวที่ปกปิดร่างกายท่อนล่าง เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่มีเหงื่อซึมชื้นเล็กน้อยแม้แอร์จะเย็นฉ่ำ“หมิงฮ่าว! นี่ลูกเป็นอะไรไปน่ะ!”เสี่ยวถงที่เพิ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับสามีถึงกับอุทานลั่น เธอรีบปรี่เข้าไปหาลูกชายด้วยความตื่นตระหนก หมิงฮ่าวที่เพิ่งจะได้งีบหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงในช่วงรุ่งสางสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ดวงตาคมที่เคยดุดันบัดนี้กลับดูอ่อนล้าและมีรอยคล้ำจางๆ อย่างเห็นได้ชัดภาพความฝันอันเร่าร้อนและความปั่นป่วนในกายที่เล่นงานเขาทั้งคืนยังคงหลงเหลือความรู้สึกตกค้างจนเขาหัวเสีย“นี่...เช้าแล้วเหรอครับม๊า”หมิงฮ่าวถามเสียงแหบพร่า พลางยกมือขึ้นลูบหน้าเรียกสติ“วันนี้เรามีคิวถ่ายช่วงเช้านะ! ทำไมลูกถึงยังไม่แต่งตัวอีกล่ะหมิงฮ่าว”หลินเฟิงรีบสำทับพลางมองนาฬิกาข้อมือด้วยความแปลกใจอย่างถึงที่สุด เพราะตลอดชีวิตการทำงาน หมิงฮ่าวคือสัญลักษณ์ขอ