ของเล่นนายซุปตาร์(20+)

ณ หอพักนักศึกษา มหาวิทยาลัย X

กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน…

ภายนอกหน้าต่างเริ่มมืดสลัว เห็นแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าของย่านนวัตกรรมในปักกิ่ง บนโต๊ะทำงานของมารินเต็มไปด้วยหนังสือเรียน และหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดค้างเอาไว้

‘มาริน’ พยายามระงับเสียงสะอื้นขณะมองใบหน้าอันเหนื่อยล้าของผู้เป็นแม่ผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ความละเอียดไม่ชัดนัก เนื่องจากสัญญาณอินเทอร์เน็ตปลายทางที่บ้านเกิดดูเหมือนจะมีปัญหาอยู่ไม่น้อย

“ตอนนี้ลูกต้องหยุดเรียนก่อนนะมาริน พ่อของลูกตอนนี้ยังเดินไม่ได้ เลยไม่ได้ทำงาน อีกอย่างพี่สะใภ้ของลูกก็กำลังจะคลอดลูก พี่มารันก็ต้องหาเงินคนเดียว ไหนจะค่าหมอพ่ออีกล่ะลูก...”

‘มัทนา’ถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจ

มารินเม้มปากแน่น มือที่จับโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย

“แต่เหลืออีกแค่ปีกว่าๆ มารินก็จะเรียนจบแล้วนะคะแม่... มารินพยายามมาตั้งเยอะกว่าจะสอบทุนนี้ได้”

“แม่รู้...แต่พ่อกับแม่ไม่มีเงินส่งให้ลูกแล้วนะ ค่ากินค่าอยู่ที่นั่นมันสูงเกินไปแล้วลูกดรอปเรียนก่อนไม่ได้เหรอ? พ่อหายดี พี่เขาตั้งตัวได้ เรามีเงินแล้วลูกค่อยไปเรียนต่อก็ได้นี่นา”

มารินส่ายหน้าทั้งน้ำตา

“ไม่ได้หรอกค่ะแม่...มารินใช้ทุนมานะคะ ระบบที่นี่เข้มงวดมาก เราต้องเรียนให้จบตามหลักสูตร ถึงแม้เขาจะไม่บังคับใช้ทุนเป็นเงินคืนหลังจากเรียนจบถ้าเราทำงานตามเงื่อนไข แต่ถ้าใครออกกลางคันหรือดรอปโดยไม่มีเหตุผลทางวิชาการ มารินต้องหาเงินมาใช้ทุนคืนทั้งหมดทันทีนะคะแม่!”

ผู้เป็นแม่พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ

“งั้นมารินก็ต้องหาเงินเป็นค่ากินค่าอยู่เองนะลูก...ถ้าลูกไม่อยากดรอปเรียน คือตอนนี้แม่กับพ่อก็ช่วยลูกไม่ได้จริงๆ มารินต้องเข้าใจแม่นะลูก”

คำว่า เข้าใจ ของแม่ หนักอึ้งเหมือนหินที่ถ่วงลงบนบ่าของเด็กสาววัย 21 ปี มารินมองสำรวจไปรอบห้องพักแคบๆ ของหอพักนักศึกษา บนโต๊ะมีเพียงกองหนังสือและแล็ปท็อปคู่ใจที่เธอใช้มันหาเลี้ยงอนาคต เธอรู้ดีว่าที่บ้านถึงทางตันแล้วจริงๆ พ่อที่เคยเป็นเสาหลักกลับต้องมานอนนิ่งอยู่บนเตียง และพี่ชายที่ต้องกลายเป็นหัวหน้าครอบครัวจำเป็นพร้อมกับลูกน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก

มารินสูดลมหายใจเข้าลึก ปาดหยดน้ำตาที่แก้มออกลวกๆ ก่อนจะฝืนยิ้มให้กล้องเพื่อไม่ให้แม่ต้องรู้สึกผิดไปมากกว่านี้

“ค่ะ มารินเข้าใจค่ะแม่...”

เธอตอบรับด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ฟังดูเข้มแข็งที่สุด

“งั้น เดี๋ยวมารินจะหางานพิเศษทำค่ะแม่ เงินที่มารินมีอยู่ก็พออยู่ได้ประมาณเดือนกว่าๆ คงไม่มีปัญหาอะไร แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ”

เมื่อสิ้นประโยค มารินเห็นแววตาของแม่ที่วูบไหวด้วยความสงสารและโล่งใจในเวลาเดียวกัน มันเป็นความรู้สึกที่บีบคั้นหัวใจเธออย่างบอกไม่ถูก...

มือที่ถือโทรศัพท์อยู่สั่นเทาจนเธอต้องกำมันไว้แน่น เธอไม่ได้บอกแม่ว่าการหางานพิเศษในกรุงปักกิ่งสำหรับนักศึกษาต่างชาตินั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และตารางเรียนปี 3 สายซอฟต์แวร์ของเธอก็แน่นขนัดจนแทบไม่มีเวลานอน

แต่ ณ วินาทีนี้...ประตูแห่งทางเลือกของเธอถูกปิดตายลงแล้ว เหลือเพียงทางเดียวคือต้องสู้เพื่อรักษาความฝันนี้ไว้ให้ได้ด้วยตัวคนเดียว...

แกร็ก!

แรงกดดันที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ประตูห้องพักก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับเสียงเจื้อยแจ้วที่คุ้นเคยของ ‘หลิว เยว่รัน’ รูมเมทสาวชาวจีนร่างเล็กที่มักจะนำเอาพลังงานสดใสเข้ามาในห้องเสมอ

‘เยว่รัน’ ในชุดนักศึกษาที่ดูยับย่นเล็กน้อยจากการนั่งเรียนมาทั้งวัน สะพัดกระเป๋าเป้ลงบนเตียงของตัวเองก่อนจะหันมาหาเพื่อนสนิทด้วยดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นหนา

“วันนี้เราไปกินหม้อไฟกันมั้ยมาริน! ฉันหิวมาก ร้านหน้ามหาวิทยาลัยเพิ่งเปิดน้ำซุปหม่าล่าสูตรใหม่ด้วยนะ”

เยว่รันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลางทำท่าลูบท้อง

“...”

มารินรีบก้มหน้าลง พยายามหลบสายตาเพื่อนและปาดคราบน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่ออกอย่างรวดเร็ว เธอฝืนทำเสียงให้ปกติที่สุดแต่ก็ยังแฝงไปด้วยความแหบพร่า

“วันนี้...ฉันคงไปกับเธอไม่ได้หรอกเยว่รัน”

ความร่าเริงของสาวจีนตัวเล็กชะงักกึกทันที เยว่รันขยับแว่นสายตาแล้วเดินตรงเข้ามาประชิดตัวมาริน เธอเอียงคอมองใบหน้าเพื่อนสาวชาวไทยที่พยายามก้มงุดอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์

“ทำไมล่ะ? เธอเป็นอะไร...”

เยว่รันถามพลางเอื้อมมือไปจับไหล่ของมารินให้หันมาสบตา พอเห็นดวงตาที่บวมแดงและร่องรอยความโศกเศร้าที่ปิดไม่มิด น้ำเสียงที่เคยร่าเริงก็เปลี่ยนเป็นจริงจังและร้อนรนขึ้นมาทันที

“แล้วทำไมถึงตาแดง? เธอร้องไห้เหรอมาริน! ใครทำอะไรเธอ บอกฉันมา เดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ความหวังดีและอาการ พร้อมบวก ของเยว่รันทำให้น้ำตาที่มารินเพิ่งกลั้นไว้ทำท่าจะรื้นขึ้นมาอีกรอบ...

มารินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ความอัดอั้นแผ่ซ่านจนขอบตาร้อนผ่าวอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจระบายความหนักอึ้งในใจออกมาให้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในปักกิ่งฟัง

“ฉันมีปัญหาเรื่องทางบ้านน่ะเยว่รัน”

เสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นเครือ

“ปัญหาทางบ้านที่ประเทศไทยของเธอเหรอ?”

เยว่รันถามย้ำด้วยสีหน้าตระหนก เธอรีบนั่งลงและเขยิบเข้าไปใกล้เพื่อนสาวชาวไทย

“ใช่ๆ...เมื่อเดือนก่อนพ่อฉันประสบอุบัติเหตุแล้วตอนนี้ยังทำงานไม่ได้น่ะ แม่ฉันเพิ่งจะโทรมาบอกฉัน ว่าให้ฉันดรอปเรียน”

“ไม่นะ! เธออยู่ปีสามแล้วนะมาริน จะดรอปทำไม หรือว่า...ไม่มีเงิน?”

เยว่รันโพล่งออกมาอย่างตกใจ

มารินทำได้เพียงพยักหน้าช้าๆ สายตาหลุบต่ำมองมือตัวเองที่ประสานกันแน่น

“อืม...แม่ฉันบอกไม่มีเงินส่งฉันแล้ว”

“ทำยังไงดีล่ะ ฉันไม่อยากให้เธอหยุดเรียนเลย เงื่อนไขนักศึกษาทุนที่นี่โหดมากนะ ป๊ากับม๊าฉันก็กำชับฉันตลอดว่าให้ฉันตั้งใจเรียนให้จบ ฐานะทางบ้านฉันก็ไม่ต่างจากเธอเลยนะมาริน ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอเลย”

เยว่รันพูดพลางขยับแว่นสายตาหนาเตอะด้วยความร้อนใจแทนเพื่อน

“ฉันคิดว่าจะหางานพิเศษทำ เธอว่าโอเคมั้ยเยว่รัน”

มารินเงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยหม่นแสงเริ่มฉายแววเด็ดเดี่ยว

“ว้าว! ดีเลย เอาแบบนี้มั้ย ฉันจะช่วยเธอหางานทำเอง ฉันก็มีความคิดที่จะหางานพิเศษทำเหมือนกัน เราไปหาด้วยกันเถอะ แต่เดี๋ยวก่อนนะ...”

คำพูดของเยว่รันหยุดกะทันหัน เธอรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงที่มีเพียง 158 เซนติเมตร แล้วเริ่มเดินวนรอบตัวมารินช้าๆ พลางหรี่ตามองเพื่อนรักอย่างพิจารณา ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ในสายตาของเยว่รัน มารินไม่ใช่แค่เด็กไอทีธรรมดา แต่เธอคือความสมบูรณ์แบบที่พระเจ้าตั้งใจสร้าง มารินมีรูปร่างที่สูงระหงถึง 168 เซนติเมตร สัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนในชุดลำลองเรียบๆ ทว่าดูแพงอย่างน่าประหลาด ผิวของเธอขาวนวลลออสะดุดตา ยิ่งอยู่ในแสงไฟสลัวของหอพัก ผิวเธอก็ยิ่งดูผุดผ่องราวกับหลอดไฟนีออนที่ส่องสว่างขึ้นมาท่ามกลางความมืด

ใบหน้าของมารินนั้นยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนงานศิลปะ ดวงตากลมโตเป็นประกายดูมีเสน่ห์น่าค้นหา จมูกโด่งรันพุ่งตรงรับกับริมฝีปากอิ่มสวยที่ได้รูป เครื่องหน้าทุกอย่างดูลงตัวไปหมด จนเยว่รันอดคิดไม่ได้ว่าเพื่อนของเธอคนนี้ สวยจนเกินไป สำหรับการนั่งจมกองโค้ดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งวันทั้งคืน

‘ให้ตายเถอะ...สวยขนาดนี้มาเรียนเขียนซอฟต์แวร์ทำไมเนี่ย’ เยว่รันอุทานในใจ

เธอละสายตาจากเพื่อนไม่ได้เลย พลางจินตนาการภาพมารินอยู่บนแคตวอล์กหรือบนหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ใจกลางปักกิ่ง ในความคิดของเยว่รัน มารินคนนี้เหมาะกับการเป็นดาราหรือนางแบบที่มีชื่อเสียงระดับโลกมากกว่าที่จะเป็นโปรแกรมเมอร์ด้วยซ้ำ!

………………………..