Alle Kapitel von สามสาวคลั่งรัก [PWP] + [NC30+]: Kapitel 11 – Kapitel 20

อ่างจากุชชี่อันนี้ ฝังลงกับพื้นไม้เนื้อดี เธอเห็นว่าน้ำอุ่นในอ่างไหลวนเป็นวงเบาๆ โดยที่เขาเป็นคนกดควบคุมอุณหภูมิไว้ก่อนหน้าที่เธอจะมานวด แต่เธอไม่ทันได้สังเกต เธอหลับตาลงอย่างผ่อนคลายเมื่อท้าแตะน้ำ เธอได้ยินมันส่งเสียงจังหวะนุ่มนวลราวกับบทเพลงกล่อมให้ผ่อนคลาย กลิ่นหอมจากกลิ่นหอมของลาเวนเดอร์ผสมกลิ่นไม้จันทน์ลอยคลุ้งในอากาศ อบอวลไปทั่วห้องจนทำให้รู้สึกราวกับโลกภายนอกหลอมละลาย เหลือเพียงแค่เธอกับเขาเท่านั้น และค่ำคืนที่เหมือนจะยาวนานกว่าที่เคยนอกหน้าต่าง วิวเมืองยามค่ำคืนทอดไกลออกไป แสงไฟนับพันนับหมื่นจากตึกสูงกะพริบระยิบระยับราวกับหมู่ดวงดาวในชั้นบรรยากาศต่ำ หากเป็นห้องริมทะเล เสียงคลื่นเบา ๆ ก็จะซัดกระทบฝั่งเป็นจังหวะ กลมกลืนกับบรรยากาศภายในอย่างสมบูรณ์อย่างน่าเหลือเชื่อ “น้ำอุ่นพอดีไหมครับ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยเสียงอบอุ่นละนุ่มนวลชวนฝัน เธอหันไปมองเขาที่กำลังถอดถุงยางออกจากดุ้นของเขา เธอเห็นว่าดุ้นของเขานั้นมีน้ำกามจำนวนมากที่อยู่ในถุงยางนั้น เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากเย็น เหมือนคนขาดน้ำที่กำลังหิวกระหายน้ำ “อยากกินเหรอครับ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยรอยยิ้ม “เปล่าค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเส

รินก้าวเข้าไปใต้เรนชาวเวอร์ สายน้ำเย็นจากฝักบัวติดผนังพรั่งพรูลงมาปะทะผิวกายอย่างแผ่วเบา ชะล้างเรือนร่างเปลือยเปล่าพร้อมดึงอารมณ์ให้ย้อนกลับไปยังสัมผัสอบอุ่นในอ่างจากุชชี่ ที่เพชรปรนเปรอเธอด้วยความทะนุถนอม และเร่าร้อนในคราวเดียวกันเธอสัมผัสถึงอ้อมแขนแกร่งของเพชรก็สวมกอดจากด้านหลังอย่างแนบแน่น“น้ำเย็นไปหรือเปล่าครับ” เสียงของเขาแหบพร่า รินรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดต้นคอของเธอ เขาแนบริมฝีปากลงบนผิวเปียกชื้นอย่างเชื่องช้า ไล้จากต้นคอไล่ลงมาจนถึงลาดไหล่ สองมือที่เปียกชื้นลูบไล้ไปตามร่างของเธออย่างไม่รีบร้อน ราวกับจดจำทุกสัดส่วนที่เคยสัมผัสเมื่อครู่ที่อยู่ในอ่างจากุชชี่“เพชร...” รินเปล่งเสียงเรียกแผ่วเบา ทั้งจากความตกใจและแรงสั่นไหวภายในเรือนร่าง ทุกสัมผัสอ่อนโยนของเขา มันปลุกไฟกำหนัดได้เป็นอย่างดี ใช่ว่าเพชรจะไม่รู้ว่าเธอต้องการสิ่งใดอยู่“คุณยังไม่พอสินะ สงสัยผมต้องเหนื่อยอีกรอบแล้วล่ะ” เขากระซิบติดริมใบหู ก่อนจะหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า และในพริบตาเดียว ริมฝีปากของเขาก็ทาบทับลงมาอย่างร้อนแรง ไม่ใช่เพียงจุมพิต แต่เป็นไฟราคะที่ปะทุกลางสายน้ำเสียงหยาดน้ำกระทบพื้นห้องน้ำกลายเป็นจ

“อึก...อื้อ...อ่า” เธอร้องครางกระเส่าแผ่วเบาด้วยความหวาดเสียว มือหนาขอเขาจับมือเรียวของเธอทั้งสองข้างเอาไว้ เธอก็เด้งกลีบร่องลงบนดุ้นของเขา “โอ้ว...โอ้ว...อา...อื้อ...อร๊าย...อร๊าย...โอ้ว...ฟัก...ฟัก...!” เธอร้องครางกระเส่าดังลั่นไม่อายใคร เขาเด้งดุ้นใส่ลึกเข้าในตัวเธอทำให้เธอ เธอยิ่งกรีดร้องดังขึ้น มันทำให้เขารู้สึกคึกคะนองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ก่อนเสียงครางของผู้หญิงไม่เคยมีอิทธิพลเหนือเขาเลย แต่กลับเธอมันทำให้เขายิ่งอยาก ยิ่งเงี่ยน และยิ่งต้องการมากยิ่งขึ้น “โอ้ว...โอ้ว...โอ๊ะ...โอ๊ะ...โอ๊ะ...อร๊าย...กรี๊ด...!!!” เธอกรีดร้องเสียงครางสั่น ร่างกายของเธอเหมือนถูกหลอมเหลวละลายไปกับไฟราคะ ที่เธอและเขาเป็นคนจุดขึ้นมา “ลิน คุณเซ็กซี่มากๆ เลยครับ กระแทกลงมาอีกสิ ถ้าคุณต้องการ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เธอก้มลงจูบริมฝีปากของเขาหนักๆ เพียงชั่วครู่ แล้วเอนตัวไปด้านหลัง มือเรียวยันพื้น ตอกลงบนดุ้นของเขาอย่างหนักหน่วง ไม่ช้าเธอก็น้ำแตกใส่เขาขณะที่ตอกลงบนดุ้นของเขา “อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...!” เธอกรีดร้องครางสั่นด้วยความหวาดเสียวมือเรียวทั้งสองข้างจับขาแกร่งของเขาไว้ เขาลุกขึ้นนั

วันศุกร์สุดสัปดาห์ บรรยากาศมืดครึ้มฝนพรำตลอดตั้งแต่เช้า และยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก สลับหนักเบาราวกับท้องฟ้ามีอารมณ์แปรปรวน เพราะช่วงนี้เป็นเดือนมิถุนาคม ทำให้ฝนตกแทบทุกวัน ที่สำคัญรถก็ติดอีกด้วยหญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงจากรถเก๋งหรูสีดำฝั่งคนขับ เธอสวมรองเท้าส้นสูงที่ต้องพยายามหลบแอ่งน้ำอย่างระวัง ข้างๆ กัน คือ เพื่อนสาวสองคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันมานาน ‘รุ้ง’ หัวหน้าแผนกบัญชี และ ‘ยาหยี’ หัวหน้าฝ่ายขาย ทั้งสามเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม และยังมีความสัมพันธ์แนบแน่น แม้ในวัยทำงานfทำงานอยู่ในบริษัทเดียวกันก็ตามทีแต่มาเที่ยวบาร์โฮสต์ในวันนี้ขาดไป ‘ไพลิน’ เจ้านายสาวของพวกเธอ ที่เรียนมหาวิทยาลัยมาด้วยเช่นกัน แต่วันนี้เจ้าตัวไม่ได้มาด้วย“วันนี้คิดยังไงถึงชวนฉันมาฉลองที่นี่มิทราบ?” น้ำหวานเอ่ยถามพลางมองป้ายหน้าร้านด้วยความสงสัย มันเขียนว่า... ‘เนบิวลา น็อกเทิร์น’ บาร์โฮสต์หรูใจกลางเมืองที่เธอไม่เคยย่างกรายเข้ามาก่อน“ก็พาเจ้านายโสดสนิทมาสองปี มาดูอะไรที่เจริญหูเจริญตาบ้างสิ” ยาหยีตอบยิ้มๆ ขณะยักคิ้วให้เพื่อนสาวของเธอ“ไม่เบื่อหมอนาบบ้างเหรอ?” รุ้งแซวขึ้นพลางหัวเราะ เธอรู้ดีว่าเพื่อนสาวคนนี

เขาเงยหน้ามองไปยังเนบิวลาบนเพดานที่เคลื่อนไหวช้าๆ ราวกับทบทวนอดีตที่ไม่อาจย้อนคืน “บางครั้ง... มนุษย์ที่เดินทางผ่านจักรวาลมาแล้ว จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกเลย” มือหนานิ้วเรียวยื่นออกมาหยุดตรงหน้าของเธอ ห่างแค่ปลายนิ้วสัมผัสนิ้วนั้นนิ่ง และมั่นคง ราวกับเคยจับพวงมาลัยของยานที่แล่นข้ามกลุ่มดาวมาแล้วไม่รู้กี่ล้านปีแสง “หลับตาลงสิครับ... ผมมีบางอย่างอยากให้คุณ” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง จนเกือบจะกลายเป็นเสียงลมหายใจที่ลอดผ่านหมู่ดาว หญิงสาวลังเลไปชั่ววินาที ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงตามคำขอ ทันใดนั้น เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา... มันช้า หนักแน่น และมั่นคง เหมือนแรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์ที่ย่างกรายเข้ามาหาเธอ เขาหยุดอยู่ด้านหลัง กลิ่นของหนังแท้และกลิ่นเย็นจางๆ ที่เหมือนหมอกอวกาศลอยมาถึงจมูกของเธอ มือของเขาแนบผ้านุ่มเส้นหนึ่งลงบนเปลือกตา... แล้วพันมันอย่างแผ่วเบารอบศีรษะของเธอ ผ้าผืนนั้นเย็นเฉียบในสัมผัสแรก แต่กลับอบอุ่นขึ้นทีละนิดเมื่อเนื้อผ้าสัมผัสกับผิวของเธอ เหมือนมันดูดซับบางอย่างจากเธอไปทีละน้อย หรือบางทีมันกำลังมอบบางสิ่งกลับมาให้เธอแทน เสียงเขาเอ่ยใกล้ชิดมากขึ้น ขณะมือของเขายังคงผูกผ้าปิดตาอ