Alle Kapitel von สามสาวคลั่งรัก [PWP] + [NC30+]: Kapitel 31 – Kapitel 40

“อร๊าย...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...ฟัก...ฟัก...อ๊า...” เธอกรีดร้องครางสั่นแทบหยุดหายใจ สมองของเธอขาวโพลนไม่รับรู้สิ่งใดในโลกภายนอกนอกจากความสุขหฤหรรษ์ที่เธอไม่เคยสัมผัสที่ไหนมาก่อน ทั้งที่เขาสวมถึงยางแต่เธอสัมผัสได้ว่าเหมือนเขาไม่ได้ใส่มันเลย ทั้งที่เขาสวมใส่มันอยู่“ผา...ผา! ฉันจะเสร็จแล้วนะ...อร๊าย! อร๊าย! อร๊าย!” เธอกรีดร้องเหมือนคนเสียสติ เขาตอกใส่หนักๆ เข้าสุดออกสุด เขาเห็นว่าน้ำกามของเธอพวยพุ่งออกมาพร้อมน้ำกามขุ่นๆ เขาเอาดุ้นออกจากกลีบร่องของเธอ ปล่อยน้ำกามใส่ถุงยางจำนวนมาก เธอมองน้ำกามของเขาที่พวยพุ่งในถุงยางแทบล้นออกมา เธอลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ถอนถุงยางของเขาออกโยนไปอย่างไร้ทิศทาง เธอใช้ลิ้นสัมผัสน้ำกามที่ไหลออกมา ปลายลิ้นของเธอนั้นสัมผัสน้ำ มันทำให้เธอรู้สึกชอบมากๆ“พี่หวาน...” เขาร้องครางเสียงกระเส่าแหบแห้ง เธอมองใบหน้าของเขา ขณะที่เธอใช้ริมฝีปากครอบครองดุ้นทั้งลำ มือเรียวทั้งสองข้างที่กำดุ้นของเขาไม่มิดรูดมันหนักๆ มันก็แข็งตัวตามมือเรียวของเธอในไม่ช้า เธอจึงดูดดุ้นหนักๆ โดยไม่ใช้ฟัน มือเรียวข้างหนึ่งขยำลูกบอลข้างๆ ดุ้น มันยิ่งทำให้เขาเสียวยิ่งขึ้น“พี่หวาน! พี่หวาน! เอาหน้าออกครั

เธอก้าวออกจากห้องน้ำอย่างเชื่องช้า ร่างกายที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำสะอาดเอี่ยมยังมีหยดน้ำบางเบาเกาะอยู่บนผิวกาย ผ้าขนหนูผืนเล็กที่พันกายไว้อย่างหมิ่นเหม่ แทบจะไม่อาจปิดบังส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างได้เลย เส้นผมที่เปียกชื้นจากการสระยังคงหยดน้ำลงเป็นสาย เธอถือไดร์เป่าผมไว้ในมือ ค่อย ๆ เป่าเส้นผมนุ่มของตัวเองให้แห้ง เพราะเมื่อคืนนั้น... เขาได้ทิ้งร่องรอยอารยธรรมเอาไว้ มันมีทั้งรอยกัดและรอยดูดเต็มเรือนร่างของเธอ เธอไม่เคยมีเซ็กส์ที่เร่าร้อนและรุนแรงแบบนี้มาก่อนเลย และที่สำคัญน้ำกามของเขานั้นมันกระเซ็นจนถึงเส้นผม เธอจึงจำต้องชำระล้างทั้งหมดทั้งร่างกาย และบางที...อาจจะเป็นหัวใจด้วย “เหมือนผมกำลังเห็นภาพโป้เดินได้...” เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้น พร้อมสายตาที่ทอดมองมาอย่างไม่ละสายตา ความจริงแล้วเขาตื่นตั้งแต่เสียงน้ำไหลจากเรนชาวเวอร์ในห้องน้ำเริ่มดังผ่านผนังกระจกใส ร่างเปลือยเปล่าของเธอใต้สายฝนเทียมนั้น มันเหมือนภาพวาดจากจินตนาการที่เขาไม่กล้าขัดจังหวะเลย “ผาตื่นนานแล้วเหรอ?” เธอถามเสียงเบา ดวงตาไหวระริกเล็กน้อยเมื่อสบตากับเขาที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง เธอเห็นซิกแพคหนาบนอกแกร่งเป็นลอนสวยที่เธอได้สัม

ร่างเปลือยเปล่าสองร่างสอดผสานแนบชิดกันภายใต้สายน้ำที่ยังไหลไม่หยุด ความรู้สึกถูกปลุกเร้าราวกับมีไฟลุกในอก เสียงหายใจหนักหน่วงผสมกับเสียงน้ำกลายเป็นจังหวะที่เร่งเร้าเกินจะต้านทาน “ต่อเลยดีไหมครับ” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนชวนให้หลงใหล เธอโน้มคอเขาลงมาประทับริมฝีปากของเธอจูบอย่างดูดดื่มเนิ่นนาน แล้วค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกลงมาจูบที่ซอกคอระหงของเธอเหมือนเป็นการโลมเล้า อีกทั้งเขายังใช้มือหนาขยี้กลีบร่องของเธอเพื่อกระตุ้นร่างกายของเธอ “อ่า...” เธอร้องครางกระเส่าแผ่วเบา มือหนาเลื่อนมาขยำก้นของเธอเบาๆ แล้วไล่ขึ้นมาโอบกอดร่างบางของเธอ เธอสัมผัสดุ้นที่แข็งเป็นไตที่หน้าท้องเปลือยเปล่าของเธอ เธอใช้มือเรียวชักดุ้นของเขาขึ้นลงเบาๆ “พี่หวาน...” เขาร้องครางเหมือนสิงโตคำรามด้วยความหวาดเสียว เขาจับไหล่เธอทั้งสองข้าง ทำให้เธอหันหลังในทันที แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับแผ่นอกแกร่งของเขา มือหนาขยี้กลีบร่องของเธอหนักๆ สอดนิ้วกลางและนิ้วนางเข้าไปในกลีบร่อง เธอจับมือหนาของเขาด้วยความเสียว ขณะที่มือหนาอีกข้างของเขาขยำเต้านมของเธอ “ออ...อึก...อื้อ...อ๊า...” เธอร้องครางกระเส่าแผ่วเบาด้วยความหวาดเสียว เขาดันเธอแทบ

หญิงสาวร่างสูงระหงถึงร้อยแปดสิบเซนติเมตร เรือนร่างอวบอิ่มได้สัดส่วน ใบหน้ากลมเกลี้ยงเกลาราวผลส้มไร้รอยตำหนิ ทำให้เธอดูอ่อนเยาว์เกินวัยทั้งที่เธออายุสามสิบสี่ปีแล้ว เธอนั้นมีดวงตากลมโตเปล่งประกาย คิ้วโก่งดุจคันศร จมูกโด่งเป็นสันรับกับใบหน้า และริมฝีปากบางระเรื่อชมพูอย่างเป็นธรรมชาติ โดยปราศจากเครื่องสำอางแม้แต่หยดเดียวหลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก้าวเดินด้วยสภาพเรือนร่างเปลือยเปล่า เธอไปหยุดอยู่หน้ากระจก สายตากวาดมองเรือนร่างตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอยกมือขึ้นจับหน้าท้องที่ย้อยเล็กน้อย แล้วเขย่าขึ้นลงเบา ๆ ก่อนถอนหายใจยาวๆนี่เราทำอะไรกับตัวเองไปเนี่ย...เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความท้อแท้หัวใจตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เธอแทบไม่ได้หักห้ามใจเรื่องอาหารการกินเลย ไม่เข้าร้านหมูกระทะกับลูกน้อง ก็ไปร้านบุฟเฟต์กับเพื่อนในแผนก สัปดาห์หนึ่งต้องไปอย่างน้อยสามครั้ง สิ่งในร้านนั้นมันมีแต่ของโปรดทั้งนั้น เช่นหมูสามชั้นย่างหอมกรุ่น กุ้งเผามันเยิ้มๆ เธอไม่เคยยั้งปาก กินทีแทบเป็นกิโล แล้วยังกลับบ้านไปนอนตึง ไม่เคยแม้แต่คิดจะเดินย่อยเลยผลลัพธ์ที่ได้นั้นก็คือ... น้ำหนักพุ่งพรวดสิบกิโลในระยะเวลาแค่สามเดือนจากหญิ

ลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่ห้องกว้างโอ่อ่าของเพนท์เฮ้าส์ราคาหลายร้อยล้าน เสียงเพลงแจ๊สลอยเบาๆ ไปทั่วห้อง ขณะที่ยาหยีนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา โอบหมอนข้างตัวหนึ่งไว้แน่น ผมเธอถูกรวบขึ้นแบบลวกๆ ด้วยหนังยางเส้นที่เคยใช้รัดถุงแกง เสื้อยืดหลวมลาย “ชาบู คือ ชีวิต” และกางเกงขาสั้นย้วยๆ สีดำที่ย้วยจนสงสัยว่าเคยเป็นกางเกงวอร์มหรือกางเกงนอนกันแน่ ประตูบานใหญ่เปิดออกพร้อมเสียงกริ่งเบา ๆ ติ๊งต่อง... ธามมายืนอยู่หน้าประตู เขาสวมใส่เสื้อกล้ามรัดเป๊ะ กางเกงวอร์มสีเทา ท่าทางพร้อมลุยเต็มที่ เมื่อเขามองเข้าไปในห้องแล้ว ต้องชะงักเหมือนระบบในหัวค้าง “...ยาหยี?” เขาพูดของเขาที่เรียกชื่อเธอนั้นดูตกใจอย่างมาก ใบหน้าเขาทำหน้าเหมือนเห็นเจ้านายสมัยเด็กมาเดินตลาดนัด ยาหยีหันไปมองเขา ยิ้มหวานเหมือนเพิ่งออกจากคลินิกฉีดโบท็อกซ์มา “มาแล้วเหรอพี่ธาม เข้ามาสิคะ สองทุ่มเป๊ะเลยนะ! ตรงเวลากับยาหยีเสมอเลย” ยาหยีพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและนุ่มนวลเหมือนที่เธอเคยพูดคุยกับเขา ครั้งที่เป็นแฟนกัน ธามยืนชะงักกับคำพูดของเธออยู่สี่วินาที ก่อนจะเดินเข้ามาช้าๆ อย่างกับกลัวเธอจะเปลี่ยนร่างเป็นยักษ์อย่างไงอย่างนั้น “ยาหยี... ยาหยีจริงๆ