Alle Kapitel von ลวงรักสาวไซด์ไลน์: Kapitel 21 – Kapitel 30

เขมกรกดโทรศัพท์หานักสืบที่เขาจ้างให้มาสืบเรื่องของภาริดาโดยเฉพาะ เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยเหมือนกัน เขาลงทุนกับเธอมาก และไม่ไว้ใจหญิงสาวแม้แต่น้อย ตั้งแต่รู้ว่าเธอขายตัว“เป็นยังไงบ้าง” เขาถามนักสืบ“น้องภา มากินข้าวกับเพื่อนที่ห้างสรรพสินค้าครับ ตอนนี้กำลังจะขึ้นรถไฟฟ้ากลับไปที่คอนโดแล้ว” ปลายสายรายงาน เขมกรยกนาฬิกาขึ้นมาดูก็ยิ้มอย่างพอใจ เพราะเธอทำอะไรตรงเวลาเสมอ“ดีมาก นายตามไปดูว่าภาไปถึงคอนโดแน่นอนแล้วค่อยกลับ”“ครับ”เขมกรวางสายอย่างพอใจ เขารีบเก็บของและกลับบ้านทันที เขาอารมณ์ดีขึ้นเมื่อรู้ว่าเธอไม่ได้โกหกเขาภาริดากลับไปถึงคอนโด เธอได้รับโทรศัพท์จากน้องชาย และรู้ว่าตอนนี้แม่ของเธออาการไม่ดี ต้องเข้ารับการผ่าตัดอีกครั้ง หัวใจของหญิงสาวก็สั่นสะท้าน เธอทำอาหารเย็นไปด้วยร้องไห้ไปด้วย แต่พอได้ยินเสียงเขมกรเดินเข้ามาในห้อง เธอจึงรีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้าทันที“วันนี้มีอะไรกิน” เขาถาม“มีต้มโคล้งปลาช่อน ไก่ผัดขิงค่ะ” เธอบอก เขาเห็นสีหน้าเธอไม่ค่อยดีนักก็รู้สึกเป็นห่วง“เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดๆ” เขาดึงตัวเธอหันมาเผชิญหน้าด้วย ภาริดาก้มหน้าอย่างครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจบอกไปตา

เขมกรกลับเข้ามาที่คอนโดในช่วงดึก หลังจากที่เขาสะกดรอยตามเธอไปถึงโรงพยาบาล ได้รับรู้เรื่องราวต่างๆ ก็กลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ เขาใช้เวลาช่วงเย็นกินข้าวกับครอบครัว ความรู้สึกต่างๆ ที่เก็บกลั้นเอาไว้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาหมดแล้ว ตอนนี้เขามองภาริดาในแง่ดีขึ้นกว่าเดิมเยอะมาก และแอบรู้สึกโทษตัวเองที่ไม่หนักแน่นพอที่จะเชื่อใจหญิงสาวเขมกรเข้าไปในห้องนอน เห็นหญิงสาวนอนหลับอยู่ เขาเดินเข้าไปนั่งบนเตียงใกล้ๆ กับเธอ ใบหน้างามยังมีร่องรอยของการร้องไห้อย่างหนัก เขาสงสารเธอเหลือเกิน ถ้าวันนั้นเขาไม่ตัดสินใจซื้อตัวเธอมา ไม่รู้ว่าป่านนี้ชีวิตเธอจะเป็นอย่างไร จะต้องผ่านผู้ชายอีกกี่คนถึงจะหาเงินได้หลายแสนเธอเข้มแข็งและอดทนมากที่เก็บความทุกข์ ความเศร้าโศก เก็บปัญหาชีวิต แบกรับภาระความรับผิดชอบไว้คนเดียวโดยไม่บอกให้ใครรู้ มือหนาไล้ไปตามใบหน้าหญิงสาว เธอหลับไปนานพอสมควร พอรู้สึกว่ามีคนมาถูกตัว เปลือกตาก็ขยับและลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย“คุณเขม กลับมาแล้วเหรอคะ” ภาริดามองหน้าชายหนุ่ม เธอยีตาก่อนที่จะกวาดสายตามองหานาฬิกาเพื่อดูเวลา“กลับมาแล้ว” เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ผิดแปลกจากวันอื่นๆ ที่ชอบตะคอก และพูดจา

“ภาขอไปปอกผลไม้แช่ตู้เย็นไว้ก่อนนะคะ”“เดี๋ยวก่อน มานี่... ฉันมีอะไรจะให้” เขาเรียกหญิงสาวให้เดินกลับมา เธอทำตามอย่างว่าง่าย“คะ?”“ฉันซื้อกระเป๋ามาให้ ฉันเห็นเธอใช้แต่กระเป๋าผ้า ไม่ยอมเปลี่ยนจนสีมันหมองไปหมดแล้ว” เขมกรยื่นถุงให้กับเธอ ภาริดารับมาอย่างเกรงใจ“ขอบคุณมากค่ะ แต่กระเป๋าผ้าของภาก็ยังใช้ได้อยู่นะคะ”“เงินที่ฉันให้แต่ละเดือนก็เยอะแยะ ทำไมไม่รู้จักเอามาซื้อของใช้ส่วนตัว ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ใส่ เอาไปเก็บไว้ไหนหมด” เขาแกล้งแซว ภาริดาทำสีหน้าปั้นยาก“เอ่อ... คือ...”“ฉันซื้อเสื้อผ้า เครื่องสำอางมาให้เธอด้วย เผื่อวันไหนเธอต้องไปทำธุระกับฉันข้างนอก”“คุณเขม มันเยอะไปหรือเปล่าคะ”“ไม่เยอะหรอก ของแค่นี้นิดหน่อยเท่านั้นแหละ”“งั้น... ภาเอาของไปเก็บแล้วเรามากินข้าวกันนะคะ” เธอบอกแบบเขินๆ เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยซื้ออะไรให้เธอเลย มาช่วงสัปดาห์นี้เขาซื้อของให้เธอบ่อยมาก“โอเค”หลังกินข้าวเสร็จ ภาริดาก็มาเปิดถุงดูของที่เขาซื้อให้ กระเป๋าสะพายข้างสีน้ำตาล ทำจากหนังแท้ ยี่ห้อดังราคาเป็นหมื่น ทำให้เธอต้องรีบวางลง ไม่กล้าใช้ พอมาเปิดถุงเสื้อผ้าก็มีทั้งชุดนอนแบบวาบหวิว และชุดราตรี เสื้อ กางเกง กร

ช่วงวันหยุดภาริดายังคงทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เธอตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อลุกขึ้นมาทำงานบ้าน ซักผ้า รีดผ้า ทำอาหารให้กับเขมกรเหมือนกับทุกวัน พอช่วงสายๆ เขมกรก็ชวนเธอออกไปซื้อของในซุปเปอร์มาเก็ตตามปกติ“เย็นนี้เธอไม่ต้องทำอาหารนะ ฉันจะพาเธอไปกินข้าวนอกบ้าน” เขาบอก ขณะที่เดินเข็นรถเข็น เขาก็เอามือโอบเอวเธอไว้ด้วย“ค่ะ”“รายงานเสร็จหรือยัง”“ยังเลยค่ะ เหลืออีกพอสมควรเลย” เธอตอบแล้วก็หยิบวัตถุดิบในการปรุงอาหารใส่รถเข็น“ถ้าอย่างนั้นในช่วงกลางวันเธอก็ทำการบ้านไป ฉันจะกลับบ้านสักหน่อย เดี๋ยวตอนเย็นฉันมารับไปกินข้าว”“ได้ค่ะ”ระหว่างที่เขาและเธอยังเดินเลือกซื้อของอยู่นั้น สายตา 2 คู่ต่างจับจ้องและเดินตามต้อยๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนอดไม่ได้เลยเดินเข้าไปทักทาย“สวัสดีค่ะคุณเขม” รัญชนาและสมิตารีบปรี่เข้าไปหาเจ้านายหนุ่มของตัวเองทันที ภาริดาตกใจที่เห็นทั้งสองคนมาที่นี่ ตรงกันข้ามกับ เขมกรที่ยังคงวางมาดนิ่งๆ ไว้อยู่“สวัสดี มาซื้อของเหรอ” เขมกรถามกลับ พวกเธอทั้งสองพยักหน้าและทำสายตาล้อเลียนเป็นเชิงถาม“ค่ะ ว่าแต่... คุณเขมมาซื้อของกับน้องภาเหรอคะ” รัญชนาถาม เขมกรพยักหน้า“ใช่” เขาตอบสั้นๆ

“ฉันไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนี้เลยจริงๆ ภา... ฉันผิดหวังในตัวเธอมาก” กฤตติกาเดินเข้ามาหาภาริดา หญิงสาวยืนนิ่ง ไม่พูดไม่จา ไม่แก้ข่าว ไม่ปฏิเสธ ไม่อะไรทั้งนั้น ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง เธอเม้มริมฝีปากแน่นและหันหลังเดินออกไป ท่ามกลางเสียงนินทาของผู้คนที่ทำงานในบริษัท“ภา พี่มีเรื่องจะถาม!” ชนิตาลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นภาริดาเดินมา ภาริดามีสีหน้านิ่งเรียบ เหมือนกับทำใจยอมรับกับเรื่องที่เกิดขึ้น“อะไรเหรอคะพี่ตา”“คนในบริษัทเม้าท์กับว่าภาเป็นไซด์ไลน์ เอาตัวเข้าแลกคะแนนฝึกงานกับคุณเขมเหรอ” ชนิตาถามไปตามตรงตามสไตล์ผู้หญิงตรงไปตรงมา ภาริดามองพี่เลี้ยงฝึกงานอย่างชั่งใจ“พี่ตาคิดกับเรื่องนี้ยังไงคะ เรื่องที่ภาเอาตัวเข้าแลกคะแนนฝึกงาน” ภาริดาไม่ตอบคำถาม เธอย้อนถามกลับ“พี่ก็งงว่าไปเอามาจากไหนกัน เพราะคนที่เป็นคนกรอกคะแนนฝึกงานคือพี่เอง ไม่ใช่คุณเขม และคุณเขมก็ไม่ได้มากำชับอะไรกับพี่ด้วย ถ้าคะแนนฝึกงานของภาจะมากกว่าคนอื่นๆ ก็ไม่แปลก เพราะภามาทำงานก่อนเวลา กลับทีหลัง ทำงานดีไม่มีที่ติ ก็สมควรจะได้คะแนนเยอะอยู่แล้ว ส่วนเรื่องคุณเขม...” ชนิตายั้งปากอย่างช่างใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดดีหรือไม่“ภาไม่อยากพูดอะไรท