ลวงรักสาวไซด์ไลน์

เด็กสาวมหาวิทยาลัยผมยาวดำสลวยถึงแผ่นหลัง กำลังยืนเงอะๆ งะๆ อยู่หน้าบริษัท ภูษิตธรเอ็นเจียเนียร์ริ่ง จำกัด บริษัทจัดจำหน่ายเครื่องจักรเย็บผ้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของประเทศไทย ทั้งนำเข้า ส่งออก คิดค้นนวัตกรรมสำหรับการเย็บผ้าทุกชนิด เธอเลือกบริษัทนี้เพราะอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยนัก อีกอย่างหนึ่งคือเธอเช่าหออยู่ใกล้มหาวิทยาลัยในราคาไม่แพง หากจะต้องย้ายไปฝึกงานไกล เธอจะต้องเผชิญกับความยุ่งยากในการหาหอพัก และขนย้ายข้าวของเครื่องใช้อีก เธอจึงตัดสินใจฝึกงานที่นี่ และเธอคิดว่าตัวเองคงได้ฝึกงานตรงกับสายวิชาที่เรียนมา

เธอยืนรอเพื่อนอีกคนหนึ่งนานแล้ว สุดท้ายได้คำตอบว่าเกิดอุบัติเหตุ ให้เธอเข้าไปยื่นเอกสารฝึกงานก่อน เธอจึงรีบเดินเข้าไปด้านในบริษัทจนไม่ทันได้ระวัง เดินชนกับชายหนุ่มปริศนาที่เดินถือแก้วกาแฟร้อนมาด้วย กาแฟร้อนในมือเขาหกใส่เสื้อนักศึกษาสีขาวสะอาดตา

“ว๊าย!”

“โอ๊ะ! ขอโทษครับ” เขาเอ่ยคำขอโทษอย่างสุภาพ เขารีบประคองร่างหญิงสาวที่เซจนเกือบจะล้ม

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ!” เธอตอบตะกุกตะกัก รู้สึกขัดเขินเพราะเขากำลังโอบประคองเธอเอาไว้อยู่

“เสื้อเลอะหมดเลย ผมขอโทษจริงๆ” เขายังขอโทษเธอไม่หยุด ชายหนุ่มหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเสื้อของเธอ แต่หญิงสาวกลับผลักมือเขาออกเบาๆ อย่างสุภาพ เนื่องจากคราบกาแฟเลอะเปื้อนเสื้อของเธอลามไปจนเกือบถึงหน้าอก เธอไม่ต้องการให้เขาเช็ดให้

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูไปล้างน้ำเองได้ค่ะ” เธอเงยหน้าตอบอย่างสุภาพ ทันใดนั้นเขาต้องผงะ เพราะหญิงสาวตรงหน้ามีใบหน้าสะสวย ดูเรียบร้อยน่ารักน่าเอ็นดู เธอสวมเสื้อนักศึกษาขนาดพอดีตัวกับกระโปรงพลีทคลุมเข่า เขาง่ำเงอะไปพักใหญ่

“ขอตัวก่อนนะคะ” ระหว่างที่เขากำลังยืนตะลึงอยู่นั้น เธอก็ถือโอกาสนี้เดินเข้าไปในบริษัท เขามองตามอย่างแสนเสียดาย อยากรู้จัก อยากขอโทษเธอให้มากกว่านี้ คิดได้ดังนั้นสองขาจึงก้าวตามไปไวๆ จึงรู้ว่าเธอมายื่นเอกสารอะไรสักอย่างที่ฝ่ายบุคคล

“พี่จิ๊บ!” เขาเรียกหัวหน้าฝ่ายบุคคลเสียงเบา หลังจากแอบมองเห็นแล้วว่าหญิงสาวคนนั้นเดินออกจากบริษัทไปแล้ว

“ว่าไงคะคุณเขม” หล่อนเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารกองโต พร้อมกับขยับแว่นตาหนาเตอะให้เข้าที่

“เด็กนักศึกษาคนเมื่อกี๊ เค้ามาทำอะไรน่ะ” เขาเลียบๆ เคียงๆ ถามด้วยความอยากรู้ หล่อนหรี่ตามองเจ้านายหนุ่มอย่างสงสัย

“คุณเขมจะอยากรู้ไปทำไมคะ”

“เอ๊า! ก็ผมเป็นลูกชายเจ้าของบริษัทนี้ ก็ต้องอยากรู้บ้างเป็นธรรมดา ไม่เห็นจะแปลก” เขาเฉไฉไปโน่น จิ๊บส่ายหน้าระอา แค่มองตาเจ้านายหนุ่ม หล่อนก็พอจะรู้แล้วว่าเขาต้องการอะไร

“มายื่นเอกสารขอฝึกงานค่ะ”

“จริงเหรอ... ไหน... ผมขอดูเอกสารหน่อย” เขาแบมือ จิ๊บเหล่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ

“คุณเขมจะเอาไปทำอะไรคะ”

“เอาไปดูเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอกน่า...” เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญแม่เจ้าประคุณหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่มีความเนี๊ยบเต็มที หล่อนปฏิเสธความต้องการของเจ้านายตัวเองไม่ได้ จึงยื่นเอกสารส่วนตัวของเด็กผู้หญิงคนนั้นให้กับเจ้านายหนุ่ม

“ขอบใจมาก” พูดจบเขมกรก็ฉวยเอกสารเดินออกมาทันที ทิ้งให้หัวหน้าฝ่ายบุคคลมองตามด้วยความกังวล

“ภาริดา รักตาภา นักศึกษาฝึกงานชั้นปีที่ 4 คณะบริหารธุรกิจ ด้านการตลาด เกรดเฉลี่ย... 4.00 โอโห... แม่คุณ เรียนเก่งเหลือเกิน” เขานั่งอ่านประวัติส่วนตัวของเด็กสาวคนสวยที่ชื่อภาริดาอย่างตั้งใจ เขาเห็นเบอร์โทรศัพท์ ที่อยู่ ประวัติส่วนตัว ประวัติการเรียนอย่างละเอียดแล้วก็ต้องทึ่ง ดูเหมือนเธอจะมาจากครอบครัวฐานะปานกลาง แต่มีความขยัน เฉลียวฉลาดจนเรียนได้เกรดเฉลี่ย 4.00 ทุกเทอม เขาปิดแฟ้มเอกสารลง ก่อนจะโทรหาหัวหน้าฝ่ายบุคคล

“ฮัลโหล... พี่จิ๊บครับ พรุ่งนี้เรียกภาริดามาสัมภาษณ์ได้เลยนะ ผมจะให้น้องคนนั้นมาเป็นผู้ช่วยพี่ตา เลขาส่วนตัวของผม” เขากรอกเสียงไปยังโทรศัพท์สำนักงานอย่างอารมณ์ดี แต่ปลายสายได้แต่ขมวดคิ้ว

“แต่น้องภา เค้าเรียนสายการตลาดนะคะ ทำไมคุณเขมถึงไม่ให้น้องเค้าไปฝึกงานฝ่ายการตลาด จะได้มีประสบการณ์มีความรู้มากขึ้น” หล่อนแย้ง

“พอดีว่าตอนนี้งานของพี่ตาเยอะมาก จนไม่มีเวลาว่างมาจัดคิวงานส่วนตัวให้ผม ผมเลยต้องการหาผู้ช่วยให้พี่ตา” เขาพูดปดไปคำโต แต่เหตุผลของเขาก็ทำให้ฟังได้

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พี่จะโทรเรียกน้องเค้ามาสัมภาษณ์ คุณเขมจะให้ใครเป็นคนสัมภาษณ์น้องคะ”

“ผมเนี่ยแหละ จะเป็นคนสัมภาษณ์น้องเค้าเอง!”

ภาริดายืนอยู่หน้าห้องรองประธานบริหารของบริษัท ภูษิตธรเอ็นเจียเนียร์ริ่ง จำกัด อย่างตื่นเต้น เธอไม่คิดว่าผู้บริหารจะเป็นคนสัมภาษณ์เธอด้วยตัวเอง

“น้องภาใช่ไหมคะ” หญิงสาววัยประมาณ 30 กลางๆ เดินเข้ามาหาแล้วเอ่ยถาม หล่อนมีบุคลิกน่าเกรงขามและดูเจ้าระเบียบอย่างเห็นได้ชัด

“ใช่ค่ะ”

“พี่ชื่อตา เป็นเลขาของคุณเขม คุณเขมเชิญด้านในค่ะ”

“ค่ะพี่ตา”

ภาริดาเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างหวาดๆ เพราะเลขาฯ ของเขมกรไม่ได้เข้ามาด้วย เมื่อเข้าไปถึงเธอก็เดินไปที่โต๊ะทำงานของผู้บริหาร เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่

“สวัสดีค่ะคุณเขม” เธอยกมือไหว้สวัสดี ฉับพลันชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองสบตา ทำให้ภาริดาเบิกนัยน์ตากว้าง

“คุณ...!?”

“ใช่... ผมเอง เขมกร เรียกว่าคุณเขม พี่เขม อะไรก็ได้” เขาพูดติดตลก ยิ่งเห็นท่าทางตกใจของเธอแล้วยิ่งทำให้เขาขบขันมากกว่าเดิม

“ค่ะ คุณเขม”

เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะออกมา ก่อนจะหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลยื่นให้กับเธอ ภาริดามอง แต่ไม่กล้ารับ

“รับไปสิ”

“อะไรคะ”

“ชุดนักศึกษา เมื่อวานนี้ฉันขอโทษที่เดินไม่ระวัง ทำให้เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนหมดเลย” เขาบอกอย่างใจดี จนทำให้ภาริดารู้สึกเกรงใจ

“อุ้ย... ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ภากลับไปซักเสื้อแล้ว คราบกาแฟก็ออกหมดแล้วด้วยค่ะ”

“รับไปเถอะน่า... ฉันซื้อให้แล้ว” เขาคะยั้นคะยอ ภาริดาจึงยกมือไหว้ขอบคุณและรับมาอย่างเกรงใจ

“ขอบคุณมากนะคะ”

“ไม่เป็นไร นั่งก่อนสิ ฉันจะได้สอบถามข้อมูลอะไรหน่อย” เขาผายมือ เธอจึงทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามชายหนุ่ม

“ภาริดา รักตาภา นักศึกษาฝึกงานชั้นปีที่ 4 คณะบริหารธุรกิจ ด้านการตลาด เกรดเฉลี่ย 4.00” เขาอ่านเอกสารที่กรอกข้อมูลประวัติการเรียนแล้วก็เงยหน้ามองหญิงสาว ภาริดาได้แต่ยิ้มเขินๆ ทำหน้าตาไม่ถูก

“ค่ะ”

“เก่งนะ ดูตั้งใจเรียนมาก ฉันยินดีรับเธอเข้าฝึกงานที่นี่โดยให้เงินเดือนเท่ากับพนักงานคนหนึ่ง” เขาบอก แต่นั่นทำให้เธอถึงกับเบิกตากว้างอีกครั้ง

“จริงเหรอคะ” เธอถามอย่างตื่นเต้น

“จริงสิ ถ้าฉันเห็นว่าเธอทำงานดี ฉันจะรับเธอเข้าเป็นพนักงานที่นี่ทันที” เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ ส่วนคนฟังยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงกันเกือบทุกซี่

“ขอบคุณมากนะคะ”

“แต่ก่อนที่จะขอบคุณฉัน... ฉันมีเรื่องจะสารภาพกับเธอ” เขาเบรกความดีใจเอาไว้แค่นี้ ภาริดาหน้าเหวอ

“อะไรเหรอคะ”

“ฉันจะให้เธอมาฝึกงานเป็นผู้ช่วยเลขาส่วนตัวฉัน เพราะตอนนี้งานพี่ตาเยอะมาก เธอจะไม่ได้ฝึกในสายการตลาดนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ภาฝึกงานตรงส่วนไหนก็ได้” ภาริดาบอก ทำให้เขาคลายความกังวลไปได้เยอะ จริงๆ แค่เธอได้เงินค่าจ้างฝึกงาน ก็ดีใจเหลือเกินแล้ว ปกติเด็กฝึกงานมักจะไม่ได้เงินเดือน

“ดีๆ แล้วทางมหาวิทยาลัยจะให้เธอเริ่มฝึกเมื่อไหร่”

“ต้นเดือนหน้าค่ะ”

“ต้นเดือนหน้า... เหลืออีก 15 วัน จะเป็นไรไหมถ้าฉันจะให้เธอมาช่วยงานพี่ตาก่อน ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้ครึ่งเดือน” เขายื่นข้อเสนอ และข้อเสนอของเขาทำให้เธอยิ้มออกอีกครั้ง

“ได้ค่ะ ภายินดีที่จะมาทำงานก่อนค่ะคุณเขม” เธอรีบตอบทันทีก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ เขมกรพึงพอใจหญิงสาวมาก ดูเหมือนเธอจะกระตือรือร้นและขยันมากกว่าคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอ

“ถ้าอย่างนั้น... พรุ่งนี้ก็เริ่มงานเลยแล้วกัน” เขาบอก ภาริดายิ้มกว้าง