Todos os capítulos de Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย: Capítulo 21 - Capítulo 30

แม้การช่วยเหลือจะดูยากไปสักนิดเพราะเธอมั่นใจว่าเซลีนต้องไม่ให้การช่วยเหลือมิกาเอลอย่างแน่นอน นาเซียเดินมายังห้องหนังสือของปราสาทกาบริเอล ห้องหนังสือที่มากมายไปด้วยหนังสือประเภทต่าง ๆ แน่นอนว่ามันย่อมมีหนังสือที่กล่าวถึงหินเวท และมานา นาเซียพยายามค้นหามันอีกครั้งหลังจากที่เธอเคยเข้ามาค้นหาวิธีที่จะทำให้เธอได้กลับไปยังโลกเดิม เธอมองหนังสือเกือบหมื่นเล่มที่อยู่บนชั้นสูง ห้องหนังสือขนาดกลางราวกับโดม ‘ฉันควรจะเริ่มจากที่ใดก่อนดี’ นาเซียไล่เลือกหนังสือจากชั้นบนสุดของชั้นหนังสือ เธอไม่ได้คาดหวังที่จะได้พบมันภายในวันนี้ เธอต้องใช้เวลากับมันราว ๆ อาทิตย์ นาเซียมองหนังสือเล่มสีดำสนิทที่มีอักษรสีทองมันดูเล่มหนาไม่น้อย“อำนาจกาบริเอล” เธออ่านตัวหนังสือนั่นเบา ๆ ก่อนจะเดินถือกลับมาที่โต๊ะทำงานของเธอ นาเซียค่อย ๆ เปิดมันออกอย่างช้า ๆ ด้วยเพราะหนังสือค่อนข้างเก่า ดูแล้วน่าจะถูกเก็บไว้จนลืม ตัวอักษรสีน้ำตาลดูเหมือนจะเลือนราง แค่เพียงตัวอักษรด้านหน้าก็สามารถทำให้เธอสนใจได้ไม่น้อยนาเซียไล่อ่านทีละตัวอักษรดูเหมือนเนื้อหาภายในจะเป็นการกล่าวถึงอาณาเขตกาบริเอล ซึ่งเ

หิมะหนาถูกย้ำไปมาจนเป็นรอย นาเซียเก็บเรื่องหญิงชราผู้นั้นมาคิด ก่อนจะมองไปที่หีบกล่องหินเวทที่กำลังถูกเคลื่อนย้ายเข้ามาอย่างมากมาย เธอมองดูแสงสีม่วงอำพันเปล่งประกาย นาเซียเดินมายังห้องใต้ดินที่คนงานกำลังเรียบเรียงหินเวทไว้ มีเพียงหนึ่งเดียวที่เปล่งประกายแสงที่ดูแปลกตา นาเซียฉีกยิ้มอย่างมีดีใจ หินเวทที่จะช่วยให้เซลีนมีพลังมากขึ้นกว่าเดิมหากนางนำมันมาติดตัว นาเซียคว้ามันมาก่อนจะหันหลังกลับมายังห้อง หินอำพันสีแดงระเรื่อหากไม่สังเกตดี ๆ คงมองไม่เห็น แต่สำหรับเธอแล้วการที่รู้ก่อนหน้านั้นทำให้เธอรอบสังเกตุหีบขนหินเวทอย่างอย่างพิจารณาจนได้พบมัน หินเวทเพียงหนึ่งเดียวที่จะเสริมพลังวัตถุ นาเซียเก็บมันลงในกล่องใต้ลิ้นชักโต๊ะแต่งหน้า ก่อนที่จะเริ่มการค้นหาการทำสัญญาเวทมนตร์ หากเธอทำสัญญาร่วมกับเซลีนสำเร็จดยุกกาบริเอลก็จะไม่ต้องแย่งเซลีนมาจากลาฟาซ และไม่ต้องทำสงคราม ส่วนเธอเมื่อเรื่องทุกอย่างไปได้ด้วยดีเธอก็คงจะได้กลับไปยังโลกเดิมเสียที แม้ทุกอย่างที่แห่งนี้จะดูชัดเจนแต่มันก็แค่เรื่องราวที่ถูกบรรยายไว้นาเซียขลุกตัวเองอยู่แต่ในห้องหนังสือเพื่อค้นหาข้อมูลเรื่องสัญญาเวทมนตร์นั้นจนไม่ทันสังเ

ในช่วงค่ำมิกาเอลได้มารอรับนาเซียที่คฤหาสน์ดาร์เรล แต่กลับถูกอารอนขัดขวางไว้เสียก่อน เขาถูกห้ามไม่ให้เข้าใกล้นาเซียแม้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่อาจขัดขวางมิกาเอลได้ แต่นาเซียที่เอ่ยขอร้องเพราะต้องการให้เวลาแก่อารอน มิกาเอลจึงจำยอมร่างสูงนั่งไขว้ขากอดอกพร้อมด้วยสีหน้าและแววตาดูเย็นชากว่าทุกครั้ง เมื่อเด็กชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขากำลังโอบเอวพี่สาวแน่น        แม้อารอนจะอายุได้สิบห้าแล้วก็ตามแต่สำหรับนาเซียเขาก็ยังดูเด็กชายเท่านั้น แต่สำหรับมิกาเอลเขามองว่าอารอนนั้นโตพอที่จะห่างพี่สาวได้แล้ว“หากคุณชายยังยึดติดพี่สาวเช่นนี้ คุณชายจะไม่สามารถดูแลตัวเองได้เลย” มิกาเอลเอ่ยขึ้นตัดกับความเงียบที่ผ่านมาได้สักพัก“เราดูแลตัวเองได้ แต่เราไม่พอใจที่ท่านพี่แต่งงานกับท่านดยุก” อารอนเผยออกมาอย่างตรง ๆ เขาคุ้นชินที่นาเซียอยู่ข้าง ๆ ลาฟาซเสียมากกว่าที่จะอยู่กับมิกาเอล แน่นอนว่าทั่วทั้งจักรวรรดิแคลบอร์นไม่มีผู้ใดที่ไม่รู้จัก ดยุกผู้เหี้ยมโหดเช่นเขาได้“อารอน พี่ว่าเรื่องนี้มันก็ผ่านไปแล้ว และพี่ก็กำลังจะมาอยู่เ

เสียงสูดลมหายใจเข้าเต็มแรง นาเซียยกมือตัวเองจับไปที่มือของอานิชโต แม้จะเป็นความทรงจำของนาเซียคนเก่าก็ตามแต่ความร้อนรุ่มที่อยู่ภายในอกกลับชัดเจนอย่างน่าใจหาย“ขอบคุณนะคะ” นาเซียยิ้มเล็กน้อย เธอมองห้องกว้างที่มีชั้นหนังสือเล็ก ๆ อยู่ด้านข้างเตียง และแจกันที่ตอนนี้ดอกไม้นั้นได้แห้งเหี่ยวจนดูไม่ออกว่าเคยเป็นดอกอะไร ความสนใจเธอไม่ใช่ความทรงจำเก่า ๆ ของนาเซีย แต่เธอต้องการรู้ว่าที่เธอมาที่แห่งนี้เพราะอะไร แล้วเธอไปทำสัญญาอะไรกัน“ท่านพี่ไปพักผ่อนเถิด ฉันขออยู่ที่นี่สักพัก” อานิชโตพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป นาเซียกวาดสายตามองคร่าวๆ เธอคงต้องใช้เวลาในการหาบางสิ่งที่คิดว่าน่าจะสามารถบอกอะไรเธอได้ เธอมั่นใจว่าห้องนี้จะต้องมีสิ่งที่ต้องการเพราะในความทรงจำที่เธอเห็นทันทีที่เดินเข้ามาในคฤหาสน์นี้หลังจากที่ได้พบกับนาเซียตัวจริง เธอหยิบหนังสือจากชั้นขึ้นมากางอย่างไม่ใส่ใจนัก ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นหนังสือเพื่อคลายเหงาเสียมากกว่า ดูท่าคงจะเป็นหนังสือสำหรับเคาน์เตสไว้อ่านตอนที่นางป่วย ด้านล่างชั้นหนังสือมีลิ้นชักที่ปิดสนิท นาเซียพยายามหากุญแจแต่ก็ไม่ง่ายเลย นาเซียพยายามตรวจดูทุกมุมห้องแต่ด้านในนี้เครื่องเฟ

สายหิมะที่ปลิวว่อนตกลงมาภายใต้ท้องฟ้าที่มืดสนิท แสงสว่างจากที่ไกล ๆ ค่อย ๆ ขยับวิ่งพุ่งเข้ามายังปราสาทดยุก นาเซียยืนกอดอกนิ่ง สายตาเพ่งมองจากหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ในห้องทำงาน มือเรียวกำแน่นจนรู้สึกถึงความเปียกชื้นของเหงื่อที่ออก นาเซียพยายามเพ่งมองแสงไฟที่ใกล้เข้ามา บุรุษร่างสูงสง่างามบนหลังอาชาสีขาวเขากระโดดลงจากมันก่อนจะปลดผ้าคลุมสีดำสนิทไปให้กับคนข้าง ๆ เธออยากรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่เหมืองกันแน่ เพราะทั้งเขาและเฮนรี่รวมถึงอีวอนต้องออกไปพร้อมกันเช่นนี้นาเซียเดินลงบันไดอย่างเร่งรีบมือเรียวยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยพร้อมใบหน้าที่กำลังมองไปยังเขา ความรู้สึกตื่นเต้นเมื่อคิดว่าหากได้พบหน้ากันเขาคงดีใจไม่น้อย“มิกาเอล” น้ำเสียงเล็ก ๆ ที่ดังเรียกขึ้นจากด้านหลังเขา อีเนสลูซี่วิ่งตรงเข้ามากลางวงล้อมก่อนที่นางจะสอดแขนทั้งสองข้างเกาะลำแขนแกร่งของเขา“ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม” อีเนสลูซี่เอ่ยถาม เธอยืนมองท่าทางที่สนิทสนมพวกเขา ทั้งที่ขาทั้งสองข้างของเธอยังหยุดยืนอยู่แค่เพียงบันไดทางขึ้น   มิกาเอลแหงนหน้ามองมาที่เธอ คิ้วเข้มเลิกสูง&