Todos os capítulos de Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย: Capítulo 11 - Capítulo 20

และแล้วเทศกาลเต้นรำกาบริเอลก็สิ้นสุด นาเซียถูกเชิญไปร่วมงานในวันสุดท้าย แม้อยากปฏิเสธแต่ก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างอย่างไร อันนำชุดที่ดยุกกาบริเอลสั่งไว้มาให้แก่เธอแต่เธอเลือกที่จะไม่สวมมัน เพราะสีชมพูมันช่างดูเหมาะกับเส้นผมสีคาราเมลของเซลีนเสียมากกว่า นาเซียสั่งให้อันนำชุดสีน้ำเงินที่มีอัญมณีสีฟ้าสดประดับอยู่มาให้กับเธอแทน"คืนนี้อากาศอบอุ่นขึ้นมาหน่อย ดิฉันจะเกล้าผมให้เลดี้นะคะ" อันบอกก่อนยกช่อผมทำเป็นช่อราวดอกกุหลาบ อย่างคล่องแคล่ว แม้อากาศที่ว่าอบอุ่นของชาวกาบริเอลแล้ว สำหรับเธอก็ยังคงเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งอยู่ดี"เชิญครับ" วิลเลี่ยมยืนรอหน้ารถม้า เขายกฝ่ามือกว้างให้กับเธอ นาเซียวางมืลงที่ฝ่ามือเขาก่อนค่อยๆ ก้าวขึ้นรถม้า บนรถม้ามีเพียงเธอ และอันเท่านั้น เพราะเซลีนเธอได้นั่งอยู่ที่รถม้าของลาฟาซเรียบร้อยแล้ว มิกาเอลไม่ต้องเอ่ยถึง เธอไม่พบเขาตั้งแต่วันที่เจอที่สวนจัตุรัสกาบริเอลมากมายไปด้วยผู้คน ในช่วงสุดท้ายของเทศกาล ผู้คนมากมายต่างก็มาร่วมงานกัน บรรยากาศดูครึกครื่นเสียงดนตรีเทียวผลัดเปลี่ยนบรรเลงให้แก่คู่เต้นรำ นาเซียอดชื่นชมการมิกาเอลไม่ได้    แม้เขาจ

เธอหยุดมองเพดานห้องที่อยู่สูงโคมไฟระย้าประดับด้วยหินเวทกำลังส่องสว่างราวแสงไฟ ดยุกกาบริเอลไม่ได้ต้องการที่จะนอนกับเธอ ร่างบางลุกพรวดเมื่อได้ยินเสียงร้องเหมือนเช่นคืนนั้น ดยุกกาบริเอลกำลังขาดสติ เธอควรทำเช่นไร เสียงร้องราวเจ็บปวดดูน่าสงสาร แต่หากเธอพลาดเข้าไปอาจรั้งโดนบีบคอได้เหมือนเช่นคราวก่อน แม้เสียงจะดังมาเป็นระรอกแต่ดูเหมือนจะคงไปไม่ถึงยังห้องพักคนรับใช้ นาเซียกำเสื้อคลุมอย่างไม่มั่นใจนัก เธอค่อย ๆ เดินตามทางเดินชั้นสองไปยังห้องทำงานของเขาที่อยู่ชั้นบนกว่า แสงไฟจากห้องทำงานเล็ดลอดออกมาเพียงริบหรี่ นาเซียมองร่างหนากำลังเอามือเกาะกุมศีรษะตัวเอง ‘เป็นไงเป็นกัน’ นาเซียคิด ถึงอย่างไรเธอก็ต้องหาทางช่วยเหลือเขาอยู่ดี นาเซียขยับตัวเดินผ่านประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก่อนแววตาเขาจะหันมาจ้อง ดวงตาสีแดงก่ำพร้อมรอยคราบน้ำตาดูน่าทรมาน ดยุกกาบริเอลสงบนิ่งไม่เหมือนคราวก่อน ดูเหมือนเขาพอยังคงได้สติอยู่บ้าง ก่อนร่างหนาจะขยับตัวลุกเดินตรงมาที่เธอหมับ!! มิกาเอลคว้าตัวเธอมากอด พร้อมริมฝีปากร้อนที่บดคลึงไปมา เพราะไม่ทันตั้งตัวเธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวขาวโพลนไปหมด บรรยากาศรอบด้

“ท่านดยุก..” นาเซียไล่เสียงตามเขา แต่ร่างสูงยังคงสงบนิ่ง ‘ไม่ไหว เขาเดินเร็วเกินไป’ นาเซียยกมือเท้าสะเอวหายใจหอบ ลาฟาซเดินตามก่อนจะคว้าต้นแขนของเธอ“นาเซีย ข้ายังกล่าวไม่จบ” ลาฟาซรั้งแขนเธอไว้ แววตาคมที่สะท้อนความไม่พอใจปลายจมูกที่ดูแดงเพราะโกรธเคือง นาเซียมองแผ่นหลังของ     มิกาเอลก่อนจะหันมองหน้าลาฟาซ“ไม่ มันจบแล้ว ฉันแต่งงานแล้ว กรุณาปล่อยแขนฉันด้วยเพคะ” นาเซียสะบัดน้ำเสียงใส่ เธอไม่เข้าใจว่าลาฟาซต้องการสิ่งใดจากเธอกันแน่ หากจะบอกว่าลาฟาซชอบเธอก็คงไม่ใช่ เพราะในเรื่องราวบอกไว้อย่างชัดเจนว่าผู้ที่กุมหัวใจของลาฟาซมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือเซลีน“ได้โปรดเจ้าคือผู้เหมาะสมที่สุดนาเซีย เจ้าอย่าทำอะไรที่เป็นการประชดข้าเลย ข้ารู้ว่าใจของเจ้าเป็นเช่นไรนาเซีย” เสียงของเขาดังก้องในหูของเธอ เธอกำลังฟังเสียงของเขาโดยไม่รู้ว่าเขาหมายถึงสิ่งใดกัน เหมาะสม จนถึงสุดท้ายแล้วลาฟาซก็ยังคงเห็นแก่ตัว นาเซียกัดเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนแกะมือเขาออกอย่างช้า ๆ“บ้าไปแล้วหรือไง...!!” เธอส

แม้เขาจะสั่งห้ามใช่ว่าเธอจะเชื่อฟัง แต่ตอนนี้ตัวเธอแทบไม่อยากขยับไปที่ใด ‘อ่ะ..หลังฉัน’ นาเซียยกจับแผ่นหลังบาง ๆ ของตัวเองก่อนจะกระเพลกตัวเดินไปยังห้องทำงานที่อยู่ติดกัน ดูท่าถึงอย่างไรวันนี้เธอก็คงไม่มีแรงควบม้าอย่างแน่นอน เพราะเมื่อคืนดยุกกาบริเอลเล่นควบเธออย่างไม่หยุดพัก เรียวแรงที่มีก็คงจะไม่ไหว พอคิดถึงท่าทางของเขาเมื่อคืนแก้มทั้งสองข้างของเธอกลับแดงราวผลเชอรี่สุก เพราะเป็นตัวร้ายสินะทำให้เขาไม่ยึดติดเรื่องเช่นนี้ นาเซียหยิบจดหมายที่อานิชโตส่งมาออกมามองดูอีกครั้ง ดยุกกาบริเอลคือผู้ที่ทำตามเพียงคำสั่งจักรพรรดิแคลบอร์น การแต่งงานครั้งนี้ก็เช่นกัน ดูเหมือนเนื้อเรื่องจะไม่เป็นไปตามเดิม คงเพราะการมีอยู่ของนาเซีย นาเซียวางมันกลับที่เดิมก่อนจะหยิบแผ่นกระดาษหนึ่งขึ้นมา ทุกอย่างที่นาเซียทำได้เธอก็ทำได้ไม่ต่างจากนาง นาเซียพับแผ่นกระดาษนั่นลงในซองจดหมายก่อนจะประทับตราประจำตัวส่งให้อัน“นำจดหมายนี้ส่งให้ถึงมือตระกูลเรา” นาเซียย้ำ เธอควรที่จะทำอะไรสักอย่างระหว่างที่ยังหาวิธีกลับโลกเดิมไม่ได้ ตระกูลดาร์เรลจะถูกกำจัดทิ้งในภายหลัง ถึงแม้ในตอนนี้มิกาเอลจะยังไม่ได้

“องค์ราชินีเพคะ ผ้าเช็ดหน้าที่พระองค์ให้หม่อมฉันปักเพื่อมอบให้แก่องค์ชายการุส แห่งซายาเสร็จแล้วเพคะ” บารอนเนสเบนเนทซ่า สาวใช้ข้างกายจักรพรรดินี นางดูแลรับใช้อยู่ข้างกายพระองค์ตั้งแต่ยังทรงไม่กำเนิด นาเซียนั่งฟังบทสนทนาอย่างเงียบ ๆ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าการมอบผ้าเช็ดหน้าคือการสนับสนุนให้กำลังใจ และหากเป็นหนุ่มสาวพวกเขาจะมอบให้แก่ที่รักคนรัก แต่สำหรับเธอ เธอไม่ได้สนใจที่ยากจะผูกสัมพันธ์ไมตรีที่ดีต่อมิกาเอลอยู่แล้ว เธอคิดว่าเธอจะอยู่ที่นี่เพียงไม่นาน“นาเซีย เจ้ามอบผ้าเช็ดหน้าแก่ดยุกแล้วหรือ” จักรพรรดินีหันมองมาที่  นาเซีย“คือ …หม่อมฉันเตรียมไว้แต่เพราะท่านดยุกรีบเกินไป หม่อมฉันจึงไม่ได้นำมาด้วยเพคะ” เอ่ยไปก็น่าอายมือเรียวเขี่ยมือตนเองไปมา ใครจะเชื่อว่าเธอนั้นลืมผ้าเช็ดหน้าที่เป็นของคู่กายบุรุษและสตรีทั้งหลายในยุคนี้กัน ราชินีมองหน้าก็พลางอมยิ้มอย่างรู้ทัน“ฝีมือเจ้าเรารู้ดี เราให้รูน่าเตรียมไว้ให้เจ้าแล้ว” กล่าวจบนางก็หันไปหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดปักลายดอกไม้สวยงาม ด้านชายผ้ายังมีชื่อเธอปักอยู่ ดูเหมือนร