Todos os capítulos de Please help me ช่วยฉันที ฉันไม่อยากอยู่ในโลกนิยาย: Capítulo 41 - Capítulo 50

น้ำหนักของฝ่าเท้าที่กำลังเร่งจังหวะย่ำเดินเข้ามาด้านใน เฮนรี่หันมองท่าทางของคนที่กำลังเข้ามาในห้องทำงาน สีหน้าของมิกาเอลกำลังดูไม่ได้สุด ๆ มันดูยุ่งเหยิงอย่างกับหมีกินผึ้ง ใบหน้าก่ำแดงจนเขาเองก็ไม่กล้าที่จะสบตานั่นปึ้ง!! มิกาเอลทุบลงไปที่โต๊ะทำงานตัวเองอย่างเต็มแรง เขารู้สึกดั่งกับว่าเส้นเลือดภายในกายของเขากำลังพลุ่งพล่านด้วยความดาลเดือด หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกำลังถูกกรีดอย่างช้า ๆ นาเซียหายตัวไปราวเกือบเดือน แต่เขาเอาแต่กำลังนึกลังเล และคิดร้ายต่อนาง“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือครับท่านดยุก” เฮนรี่ไม่กล้ากล่าวมากไปกว่านี้ อารมณ์มิกาเอลในตอนนี้ช่างน่ากลัวเสียกว่าตอนที่ออกไปปราบเหล่าสัตว์ปีศาจพวกนั้นเสียอีก“นาเซียหายตัวไป”“เป็นไปได้อย่างไร ท่านหญิงอยู่ที่…”“นางหายไปหลังจากเสร็จสิ้นการอภิเษก” มิกาเอลยกหินเวทเคลื่อนย้ายที่เอามาจากลาฟาซวางบนโต๊ะของเขา เฮนรี่มองหินเวทที่เคยเป็นสีม่วงอำพัน เขารู้สึกว่ามันช่างดูน่าสงสัยนัก หากนี่คือหินเวทที่นาเซียใช้เอง งั้นแสดงว่านางกำลังพาตัวเองไปที่ห่างไกล

ห้องสี่เหลี่ยมขนาดกว้าง ถูกตกแต่งไว้อย่างพร้อมเพียง เตียงกว้างขนาดใหญ่ตั้งติดหน้าต่าง ชั้นหนังสือที่ถูกจัดวางหนังสือไว้จนเต็มชั้น โต๊ะนั่งเล่นขนาดสองคนติดหน้าต่างอีกบาน กลิ่นหอมของดอกลาเวนเดอร์อบอวน นาเซียกระพริบตาไล่มองทั่วห้อง“นี่อะไรกันคะ” นาเซียรีบเอ่ยถามเมื่อเธอลืมตาขึ้นจากที่มิกาเอลพาเธอมาโดยใช้หินเวทเคลื่อนย้าย“ห้องนอนเจ้ายังไงล่ะ”“ห้องนอน นี่ที่ไหนทำไมฉันถึงไม่เห็นรู้สึกคุ้นตาเลย”“ห้องนี้จะมีเพียงข้า และอีวอนเท่านั้นที่สามารถเข้ามาได้” มิกาเอลบอก ก่อนที่เขาจะออกไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เขาได้สั่งให้อีวอนจัดเตรียมห้องไว้สำหรับนาเซีย เขาไม่ต้องการให้เธอเป็นที่สังเกตเห็นของเซลีน เพราะหากนางรู้ว่านาเซียอยู่ที่ปราสาทนี้ เป็นไปได้ว่าเซลีนต้องรายงานเรื่องนี้แก่ลาฟาซแน่นอน พอคิดว่าหากพบนาเซียแล้วลาฟาซจะมาพานางไป จิตใจของเขาก็ไม่สามารถสงบลงได้“เพราะอะไรกันละคะ ในเมื่อท่านดยุกเองก็มีเลดี้อีเนสอยู่แล้ว” นาเซียนึกถึงสตรีอีกคนที่ดูเหมือนว่านางน่าจะวนเวียนอยู่ใกล้ตัวมิกาเอลในตอนนี้ เพราะอีเนสล

นาเซียส่ายหน้าหนี เธอเหมือนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยแสงแดดที่สว่างจ้าเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ข้างเตียงนอน เธอพยายามที่จะพลิกตัวหนี แต่แสงแดดที่ส่องเข้ามามันช่างเชิญชวนให้เธอลุกออกจากเตียง นานแค่ไหนแล้วที่จะมีแสงสว่างเช่นนี้ส่องมาถึงกาบริเอล ดูเหมือนมีใครบางคนเข้ามายุ่งกับผ้าม่านของเธอ ผ้าม่านกำมะหยี่สีทองถูกรวบไว้อีกมุมหนึ่งของขอบหน้าต่าง นาเซียขบริมฝีปากเล็กน้อยอย่างเคยตัว เธอมองไปยังหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมมื้อเช้า“ทานนี่หน่อยซิคะ” อีวอน นางคือผู้ที่สามารถเข้าออกห้องนี้ได้ เพราะได้รับอนุญาตจากมิกาเอล“มิกาเอลละคะ” นาเซียรีบถามทันทีในขณะที่อีวอนวางถ้วยซุปไว้ข้างเตียง เธอมองใบหน้าที่เรียบนิ่งของคนตรงหน้า นางคงไม่ค่อยพอใจเสียเท่าไหร่ที่เธอกลับมาที่กาบริเอลอีกครั้ง เพราะนางคงไม่ต้องการสนับสนุนคนอย่างนาเซียอย่างแน่นอน“มิกาเอลเดินทางเข้าพระราชวังตั้งแต่เมื่อค่ำแล้ว หากคุณต้องการอะไรเพิ่มกรุณาเอ่ยเรียกฉันข้างประตู” กล่าวจบอีวอนก็ปิดประตูออกไป นาเซียนั่งคิดเพียงครู่ก็รีบวิ่งไปที่ประตูก่อนเอ่ยขึ้น“มิกาเอลจะกลับมา

ท้องฟ้าเคลือบไปด้วยแสงสีส้มทองสลับแสงสีฟ้าครามสลับสาดกันเป็นเส้นสายฟ้าคำราม กลุ่มอัศวินหลวง และหน่วยอัศวินแห่งกาบริเอลกำลังฟาดฟันกับเหล่าสัตว์ปีศาจที่หลุดเข้ามาในอาณาเขตแห่งนี้ กลิ่นไหม้ที่ลอยคลุ้งทั่วท้องฟ้า มันคือสงครามที่เกิดขึ้นในกาบริเอล นาเซียยืนมองภาพท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีไปมา ต้นไม้ที่เคยถูกหิมะปกคลุมเต็มไปด้วยควันไฟที่ถูกเผาไหม้ ทุกคนถูกสั่งให้อยู่เพียงในบริเวณที่มิกาเอลได้ทำการผนึกหินเวทป้องกันไว้ ปราสาท วิหาร และจัตุรัส สามสถานที่แห่งนี้คือสถานที่สำคัญที่มิกาเอลจำต้องสร้างเกาะป้องกันไว้ แม้หินเวทประเภทป้องกันจะเหลือน้อยเต็มที หัวคิ้วที่ขมวดชนกันริมฝีปากกัดเม้มอย่างไม่รู้ตัว ความกังวลนี้คืออะไรกัน เธอกลัวว่าสงครามครั้งนี้จะเป็นสงครามเดียวกันที่คราชีวิตของมิกาเอลไป ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนร้น มือหนึ่งกำชายแขนเสื้อตนเองขึ้นจดปลายคางอย่างอดนึกไม่ได้ นาเซียหันมองไปยังเสียงเดินที่ดังใกล้     อีวอน หรือเซลีนกัน นาเซียจ้องประตูห้องทำงาน ทันทีที่ประตูเปิดออกสิ่งที่เธอคิดไม่ถึงนั่นคือการที่น้องชายเธอยืนอยู่ตรงหน้า และชุดนั่นมันเหมือนกันชุดของหน่วยอัศวินหลวงไม่ผิดเพี้ยน

นาเซียยกมือลูบลำคอที่ขึ้นเป็นรอยแดงตามนิ้วมือบีบ แวนเนอร์คงรอบปะปนมากับชาวเมืองเข้ามายังปราสาทนี้ นาเซียรู้สึกขนลุกชันต้องมีใครบ้างที่แอบเข้ามาทำเรื่องเช่นนี้เหมือนกับแวนเนอร์ นาเซียพึงระลึกได้ว่าความปลอดภัยของทุกคนดูเหมือนแทบไม่มีเลย ในขณะที่เหล่าอัศวินเอาแต่กระทำการปกป้องกาบริเอลจากฝูงสัตว์ปีศาจที่บุกเข้ามาในอาณาเขต แต่ไม่คิดว่าความน่ากลัวไม่ต่างสัตว์ปีศาจเหล่านั้นคือผู้ที่คอยจับจ้องเอาสถานการณ์เช่นนี้มาทำเรื่องเลวร้ายเหมือนกับที่ลอร์ดแวนเนอร์ทำไป    อีวอนวิ่งเข้ามาก่อนจะสั่งให้อัศวินนำร่างของแวนเนอร์ไปขังไว้ที่คุกใต้ดินอีกครั้ง ทั้งยังย้ำอีกว่าให้เฝ้าไว้ไม่ห่าง“ขอบคุณนะคะเลดี้เซลีน” นาเซียกล่าวขอบคุณเมื่ออีวอนจัดการนำร่างแวนเนอร์ออกไป เธอทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างอ่อนแรง เซลีนได้แต่มองนิ่งก่อนจะเอ่ย“โชคดีที่ฉันเห็นความผิดปกตินั่น” เซลีนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ มันคงเป็นบุคลิกของนางไปแล้ว นาเซียจ้องมองอย่างลังเลก่อนที่เอ่ย“เลดี้ไม่ได้เกลียดฉันหรอกหรือคะ”“ทำไมฉันต้องเกลียดด้วยละ”