All Chapters of หนีชายลวงมาพึ่งบอสคลั่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

พริบตาเดียวก็ผ่านไปหลายวัน งานเลี้ยงครอบครัวตระกูลสีใกล้เข้ามาทุกที ประจวบเหมาะกับที่เคอหนิงเพิ่งรับทำคดีใหม่พอดี เธอจึงตั้งใจจะใช้ข้ออ้างเรื่องไปทำงานต่างเมืองเพื่อหลบหน้าไปให้พ้น ทว่าเตรียมการไว้พร้อมสรรพแล้วเชียว กลับถูกคนมาขวางเอาไว้ที่หน้าเกตก่อนจะขึ้นเครื่องเพียงไม่กี่อึดใจ “นายหญิงน้อยครับ คุณนายผู้เฒ่าสั่งไว้ว่า ก่อนจะถึงวันงานเลี้ยง คุณจะเดินทางออกไปจากเมืองหลินไม่ได้เด็ดขาด” หัวหน้าบอดี้การ์ดเอ่ยด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะสุภาพ ทว่าน้ำเสียงกลับเด็ดขาดไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง มือของเคอหนิงที่กำด้ามจับกระเป๋าเดินทางบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆ บอดี้การ์ดเหล่านั้นคุมเข้มตามประกบเธอแทบจะทุกฝีก้าว จนกระทั่งเธอกลับมาถึงคฤหาสน์หลานสุ่ยวานทั้งเจียงซินและสีซือเฉิงต่างก็ไม่อยู่บ้าน เคอหนิงเดาว่าคงเป็นเพราะอาการป่วยของเจียงอวิ๋นฮ่วนยังไม่หายดี แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เธอจะได้อยู่เงียบ ๆ อย่างสงบ ระหว่างนั้น ป้าหลินก็ยกกล่องของขวัญที่หรูหราประณีตเป็นพิเศษเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “คุณผู้หญิงคะ นี่เป็นของขวัญที่คุณผู้ชายเตรียมไว้ให้ค่ะ สั่งให้คนส่งมาให้ตั้งแต่เช้าตรู่เลย”เคอหนิงไม่ได

“อืม... พอดีตัวเลย” เคอหนิงไม่รู้เลยว่าเขาตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่ สมองของเธอขาวโพลนไปหมด แทบจะปล่อยให้เขาจูงจมูกอยู่ฝ่ายเดียว เธอคล้ายจะได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ของชายหนุ่มดังแว่วมา บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มอึดอัดและละเอียดอ่อน สีซือเฉิงส่งสัญญาณให้สาวใช้รินไวน์เพิ่มให้ลู่วั่งเฉิน ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยนนั้นแฝงแววหยั่งเชิงอย่างชัดเจน “น้าเล็กกับหนิงหนิง... ไปรู้จักกันได้ยังไงเหรอครับ?” วินาทีนั้น เคอหนิงถึงกับนิ่งอึ้งไปทั้งตัว หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง หวาดหวั่นเหลือเกินว่าลู่วั่งเฉินจะหลุดพูดอะไรที่น่ากลัวออกมา เพราะอดีตเหล่านั้น... มันไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจเอาเสียเลย ทว่าลู่วั่งเฉินกลับยังมีสีหน้าเรียบเฉยเป็นปกติ เขาเพียงแค่ช้อนสายตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะวางอุปกรณ์รับประทานอาหารในมือลง “ดูเหมือนคุณชายสีจะใส่ใจเรื่องนี้เป็นพิเศษเลยนะ?” “หนิงหนิงเป็นภรรยาของผม เรารักใคร่กลมเกลียวกันดี ผมย่อมต้องใส่ใจเธออยู่แล้วครับ” คล้ายต้องการตอกย้ำคำพูดนั้น เขาจึงเอื้อมมือมากอบกุมมือของเคอหนิงเอาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ สอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน “ไม่ใช่แค่ผมหรอกนะครับ แ

เดิมทีสีซือเฉิงกำลังดูแลเจียงอวิ๋นฮ่วนทานข้าว พอได้ยินเช่นนั้น เขาจึงส่งเด็กให้สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วบังคับรถเข็นเข้าไปหา “คุณตำรวจ ไม่ทราบว่าพวกคุณมีธุระอะไรกับเจียงซินหรือครับ” ตระกูลสีถือเป็นตระกูลใหญ่ระดับแนวหน้าของเมืองหลิน ตำรวจย่อมรู้จักฐานะของสีซือเฉิงเป็นอย่างดี นายตำรวจพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการตามหน้าที่ “คุณเจียงซินตกเป็นผู้ต้องสงสัยในข้อหายุยงส่งเสริมให้ผู้อื่นกระทำผิดกฎหมายและจ้างวานก่อเหตุทำร้ายร่างกาย ตอนนี้เราจำเป็นต้องควบคุมตัวเธอไปสอบปากคำตามกฎหมายครับ”ประโยคนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางวันแสก ๆ สิ้นคำของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ผู้คนในตระกูลสีก็จับกลุ่มซุบซิบนินทากันให้แซ่ด คุณนายผู้เฒ่าสีขมวดคิ้วมุ่น ตวัดสายตาอันน่าเกรงขามมองไปยังเจียงซิน: “ซินซิน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่” เจียงซินที่ตื่นตระหนกอยู่เป็นทุนเดิม พอถูกสายตาของคุณย่าซีข่มขวัญ คำปฏิเสธก็แทบจะหลุดออกจากปากทันที “ไม่ใช่หนูนะคะ หนูไม่ได้ทำ!” หยาดน้ำตาของเธอร่วงเผาะ ซวนเซเข้าไปเกาะขอบรถเข็นของสีซือเฉิง “พี่รอง คุณย่า เชื่อหนูเถอะนะคะ หนูไม่ได้ทำจริง ๆ... พี่รอง รีบ

“เรื่องในครอบครัวงั้นหรือ?” ลู่วั่งเฉินแค่นหัวเราะแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เมื่อครู่ประธานสีเพิ่งจะพูดเองไม่ใช่หรือ ว่าตระกูลสีกับตระกูลซ่งเกี่ยวดองกัน เป็นครอบครัวเดียวกัน? ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกัน ผมจะ “ใส่ใจให้มากหน่อย” ก็เป็นเรื่องสมควรแล้วนี่” เขาก้าวลงมาจากบันได เดินเข้าไปหาสีซือเฉิงทีละก้าว จังหวะที่โน้มตัวลงมานั้นแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ทว่าน้ำเสียงกลับแผ่วเบาจนได้ยินกันแค่สองคน “ดูเหมือนว่าบทบาทสามีผู้แสนดีที่ประธานสีพยายามสร้าง จะยังทำได้ไม่เนียนพอนะ” พูดจบ เขาก็ไม่รั้งอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว และก้าวเท้ายาว ๆ จากไปทันที คฤหาสน์เก่าแก่ของตระกูลสีสร้างขึ้นโดยเลียนแบบสถาปัตยกรรมเรือนหมู่และศาลาแบบโบราณ มีการแกะสลักและวาดลวดลายอย่างวิจิตรบรรจง ดูคลาสสิกและมีมนต์ขลัง ทว่าพื้นทั่วทั้งบริเวณแทบจะปูด้วยหินแกรนิตทั้งหมด แข็งกระด้างไร้ความปรานี ท่ามกลางลมหนาวที่บาดลึกทะลุถึงกระดูก เคอหนิงสวมเพียงชุดเดรสใส่ออกงานที่บางเฉียบ เมื่อสายลมพัดผ่านมา ยอดสนเขียวขจีก็ไหวเอนตามแรงลม ความหนาวเหน็บทำเอาเธอถึงกับสั่นสะท้าน ห่างออกไปไม่ไกล ลู่วั่งเฉินเดินตามพ่อบ้านตระกูลสีออกจากคฤหา

“คุณนายผู้เฒ่าบอกว่า ขอเพียงคุณคุกเข่าเดินรอบบ้านเก่านี้สักหนึ่งรอบ บทลงโทษของวันนี้ก็ถือเป็นอันสิ้นสุดลงครับ” “และเพื่อความปลอดภัยของนายหญิงน้อย ท่านจึงอุตส่าห์จัดบอดี้การ์ดสองคนมาคอยอารักขาตลอดเวลา เผื่อว่าตอนกลางคืนมืดค่ำมองเห็นไม่ชัด นายหญิงน้อยจะได้ไม่เผลอทำตัวเองเจ็บตัวครับ” ความรู้สึกประหลาดใจแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงภายในชั่วเวลาเพียงหนึ่งประโยค เคอหนิงแค่นหัวเราะออกมา ต่อให้เธอโง่งมแค่ไหน ก็ย่อมดูออกว่าการที่ซ่งหมิ่นทำทีเป็นช่วยพูดขอความเมตตานั้น แท้จริงแล้วก็แค่การหาวิธีที่เหี้ยมเกรียมยิ่งกว่ามาจัดการเธอต่างหาก ใครบ้างจะไม่รู้ว่าอาณาบริเวณของบ้านเก่านั้นกว้างขวางใหญ่โตเพียงใด ขนาดใช้สองขาเดินจนรอบยังต้องกินเวลาเป็นชั่วโมง แล้วนับประสาอะไรกับการใช้เข่า? หญิงสาวปรายตาไปมองบอดี้การ์ดทั้งสองคน ข้ออ้างช่างฟังดูสวยหรูซะเหลือเกิน... ที่บอกว่าทำไปเพื่อความปลอดภัยของเธอ พูดกันตามตรงก็แค่กลัวว่าเธอจะแอบอู้กลางทางไม่ใช่หรือไง? พื้นที่บ้านเก่ากว้างขวางขนาดนี้ ย่อมต้องมีบางจุดที่เป็นมุมอับของกล้องวงจรปิด ทว่าตอนนี้ดีเลย กลับมีกล้องวงจรปิดมีชีวิตเพิ่มมาตั้งสองตัว ต่อให้เธ