หนีชายลวงมาพึ่งบอสคลั่งรัก

วันที่เคอหนิงยื่นเรื่องขอหย่ากับสีซือเฉิง เธอถูกชาวเน็ตด่าทอจนพุ่งติดเทรนด์ฮอตเสิร์ช ทนายชื่อดังแห่งเมืองหลินไร้จรรยาบรรณ รับว่าความให้ชายโฉด ทอดทิ้งสามีพิการ บีบบังคับน้องสาวจนฆ่าตัวตาย ทว่าชายหนุ่มที่กำลังขมวดคิ้วนั่งอยู่บนรถเข็น พลิกอ่านหนังสือหย่าตรงหน้า กลับคิดเพียงว่าเธอกำลังเล่นแง่เอาแต่ใจ เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาช่างตามใจราวกับกำลังปลอบโยนเด็กน้อย “ผมไม่มีทางยอมหย่าหรอกนะ หนิงหนิง... เลิกงอแงได้แล้ว” น้ำเสียงของเขายังคงนุ่มนวลและอ่อนโยน ราวกับค่ำคืนที่มีฝนตกหนักเมื่อห้าปีก่อน คืนที่เขาเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อดึงร่างของเธอออกมาจากซากรถแท็กซี่ที่พังยับเยิน ทั้งที่ขาทั้งสองข้างของเขาอาบชุ่มไปด้วยเลือดจนเนื้อหนังเหวอะหวะ แต่ปฏิกิริยาแรกของเขากลับเป็นการเอ่ยปากถามว่าเธอได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า แต่ผู้ชายที่แสนจะอ่อนโยนและอบอุ่นคนนี้นี่แหละ ที่หลอกลวงเธอมาตลอดห้าปีเต็ม ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน คุณท่านสีล้มป่วยกะทันหัน เคอหนิงยอมทิ้งคดีในมือแล้วรีบรุดไปหาสีซือเฉิงที่บ้านเพื่อนของเขาซึ่งกำลังคุยธุรกิจกันอยู่ ทว่าเมื่อไปถึงหน้าประตู เธอกลับบังเอิญเห็น

สีซือเฉิงเป็นพ่อ เจียงซินเป็นแม่ แล้วเธอที่เป็นภรรยาตัวจริงล่ะ จะให้อยู่ในฐานะอะไร?คราวนี้เป็นฝ่ายจิ่งจือที่เงียบไป ทว่ายังไม่ทันจะได้พูดอะไร เคอหนิงก็ชิงพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นสบายใจ “ตอนฉันจะแต่งงานกับสีซือเฉิง พี่ก็คัดค้านหัวชนฝา แล้วทำไมตอนนี้พอฉันจะหย่า พี่ถึงไม่สนับสนุนล่ะ?” “มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ!” จิ่งจือแทบอยากจะพุ่งทะลุสายไปเขกหัวเธอแรง ๆ สักสองที “ตอนนั้นที่ไม่ให้แต่ง ก็เพราะไม่อยากให้เธอต้องกระโดดลงกองไฟเพื่อทดแทนบุญคุณ แต่ตอนนี้ที่ไม่เชียร์ให้หย่า ก็เพราะสีซือเฉิงเขาเป็นคนพิการ แถมยังมีพ่อแม่ของเธออีก…” เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เธอรู้บ้างไหมว่าการจะหย่ากับเขามันยากเย็นแค่ไหน?” “จือจือ คือว่าสีซือเฉิงเขา” ในขณะที่กำลังจะสารภาพความจริงทั้งหมดให้ฟัง เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาก็ดังแว่วมาจากชั้นล่าง หัวใจของเคอหนิงกระตุกวูบ เธอโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้วพุ่งพรวดออกไปข้างนอกทันทีโดยไม่แม้แต่จะกดวางสาย ภายในห้องสัตว์เลี้ยงที่อยู่ด้านในสุดของชั้นหนึ่งแดงฉานไปด้วยเลือด สุนัขพันธุ์บิชองตัวน้อยที่เคยมีขนสีขาวบริสุทธิ์ บัดนี้ร่างทั้งร่างอาบชุ่มไปด้วยเลือด

กลางดึก เคอหนิงร่างหนังสือหย่ากับสีซือเฉิงในห้องทำงานจนเสร็จ วันรุ่งขึ้นเธอก็ไปทำงานที่สำนักงานทนายความตามปกติ ทว่าเพิ่งจะจอดรถเสร็จ จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงผมเผ้ารุงรังคนหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาตรงหน้า เคอหนิงกดล็อกประตูรถแทบจะในทันทีด้วยสัญชาตญาณ “นังสารเลว! ทนายหน้าเลือด! คืนความบริสุทธิ์ให้ลูกชายฉันมานะ!” ผู้หญิงคนนั้นทำท่าเหมือนคนเสียสติ เธอใช้ก้อนอิฐในมือทุบกระจกรถจนแตกละเอียด เสียงเศษกระจกแตกกระจายดังกราว เศษกระจกบางส่วนกระเด็นมาโดนตัวเคอหนิง ทำให้แขนของเธอถูกบาดเป็นรอยหลายแห่ง ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในลานจอดรถ รปภ. สองสามคนรีบวิ่งเข้ามาช่วยกันล็อกตัวหญิงวัยกลางคนคนนั้นไว้ หนึ่งในนั้นหันมาถามเธอ “ทนายเคอ คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” เคอหนิงส่ายหน้า ก่อนจะเปิดประตูและก้าวลงจากรถ หญิงคนนั้นยังคงก่นด่าไม่หยุด เคอหนิงถึงเพิ่งจำได้ว่าเธอเป็นใคร เมื่อสามปีก่อน เธอเคยรับทำคดีเด็กสาวคนหนึ่งที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ ตอนที่พ่อแม่ของเด็กคนนั้นมาหาเธอ พวกเขาร้องไห้จนแทบขาดใจ แต่น่าเสียดายที่หลักฐานไม่เพียงพอ สำนักงานทนายความหลายแห่งจึงปฏิเสธที

ร่างของเคอหนิงลับสายตาคนทั้งคู่ไปแล้ว สีซือเฉิงขมวดคิ้วมุ่น คล้ายมีบางอย่างอยากจะเอ่ยรั้ง ทว่ากลับถูกเจียงซินเข็นรถเข็นพาไปอีกทางเสียก่อน ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับรู้สึกว่าเคอหนิงดูแปลกไปจากเดิม แต่ก็บอกไม่ถูกแน่ชัดว่าเปลี่ยนไปตรงไหน ขณะนั่งอยู่บนรถ สีซือเฉิงหลับตาลง ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เจียงซินพยายามเอ่ยปากชวนคุยอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่อาจทำให้เขาลืมตาขึ้นมาได้ เธอขบริมฝีปากล่างแน่นจนรู้สึกเจ็บ หยาดน้ำตารื้นขึ้นมาคลอหน่วย กระทั่งได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบา สีซือเฉิงจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “เป็นอะไรไป”“พี่รอง... พี่โกรธฉันหรือเปล่าคะ” ดวงตาของเจียงซินแดงก่ำ ท่าทางดูน่าสงสารราวกับได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจมาอย่างหนัก “โกรธที่ฮ่วนฮ่วนเผลอทำร้ายเฉ่าเหมยจนทำให้พี่เคอหนิงต้องมาเสียใจ…”สีซือเฉิงนิ่งเงียบไปชั่วขณะ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถ “เปล่า”“แล้วทำไมพี่ถึงให้ลูกหมากับพี่เคอหนิงอีกล่ะคะ ฮ่วนฮ่วนเขา” “ก็แค่หมาตัวเดียวเท่านั้น” เจียงซินอ้าปากเตรียมจะพูดต่อ แต่ก็ถูกสีซือเฉิงพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ซินซิน เธอไม่เห็นต้องเก็บเรื่องแค่น

หลังจากที่เคอหนิงออกไปแล้ว เธอก็ตั้งใจเดินไปดูในห้องนอน เสื้อผ้าไม่ได้หายไปไหน แต่เอกสารสำคัญทั้งหมดกลับหายไปเกลี้ยง เจียงซินเป็นคนที่เคยผ่านจุดนี้มาก่อน ย่อมรู้ดีว่านี่หมายความว่าอย่างไร ตอนที่เธอแน่วแน่ว่าจะหย่าให้เด็ดขาด เธอก็เก็บไปแค่ของพวกนี้เหมือนกัน ทว่าเรื่องพวกนี้ เธอไม่มีวันปริปากบอกให้สีซือเฉิงรู้เด็ดขาด หลังมื้อเช้า เลขาโทรศัพท์มาแจ้งว่าโปรเจกต์ในต่างประเทศมีปัญหานิดหน่อย สีซือเฉิงจึงจัดแจงเรื่องเดินทางไปดูงานด่วนทันที กว่าจะกลับมาก็ปาเข้าไปสามวันให้หลัง แต่เคอหนิงก็ยังคงไม่อยู่บ้าน เขาหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเธอ รอสายอยู่นาน แต่ปลายสายกลับมีเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติอันเย็นชา หัวใจของสีซือเฉิงกระตุกวูบ เขาตรงดิ่งไปหาเธอที่สำนักงานทนายความทันที เคอหนิงกำลังจัดเก็บข้าวของอยู่ พอหันมาเห็นเขา เธอยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร เขาก็ชิงถามขึ้นมาก่อนว่า “หลายวันมานี้ไม่ได้กลับบ้านเลยเหรอ?” เป็นน้ำเสียงที่เจือความคาดคั้น เพราะในความทรงจำของสีซือเฉิง เคอหนิงไม่เคยค้างอ้างแรมที่อื่นมาก่อน “คดีช่วงนี้ค่อนข้างซับซ้อนน่ะค่ะ ยุ่งจนหัวปั่นไปหมด เลยตัดสินใจไปนอน