All Chapters of หนีชายลวงมาพึ่งบอสคลั่งรัก: Chapter 21 - Chapter 30

พูดจบก็ทำท่าเหมือนน้ำตาจะร่วงอีกรอบ “เธอไม่รู้หรอกว่าตอนที่รับสายฉันตกใจแทบช็อก พอมาเห็นสภาพเธอตอนนั้น ฉัน... ฉันแทบอยากจะคว้ามีดบุกไปบ้านตระกูลสี แล้วสับพวกตาแก่ผู้เฒ่าที่รังแกเธอให้ตายไปทีละคนเลย!” “มีใครเขาทำกับลูกสะใภ้ตัวเองแบบนี้บ้าง? ขนาดนักโทษอุกฉกรรจ์ก่อนตายยังมีข้าวปลาน้ำท่าดี ๆ ให้กินสักมื้อเลย แต่นี่พวกเขากลับกล้าตั้งศาลเตี้ยลงโทษเธอในบ้านหน้าตาเฉย ฉันล่ะ…”เคอหนิงอยากจะเอื้อมมือไปหยิบทิชชูให้จิ่งจือ แต่เพราะอยู่ไกลเกินไปจึงเอื้อมไม่ถึง ทำได้เพียงเอ่ยปากปลอบใจ “เอาล่ะ อย่าโมโหไปเลยนะ ฉันก็รอดกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนี่ไง” “ปลอดภัยงั้นเหรอ?” จิ่งจือเผลอขึ้นเสียงสูงปรี๊ด “เธอรู้ตัวไหมว่าตัวเองบาดเจ็บหนักแค่ไหน? หมอบอกว่าอีกนิดเดียวก็จะกลายเป็นความเสียหายที่รักษาไม่หายแล้ว ถ้าหนักกว่านี้อีกนิด หมอนรองกระดูกเข่าเธอคงต้องเปลี่ยนอันใหม่เลยนะ! แถมตอนส่งมาโรงพยาบาลก็ยังไข้ขึ้นสูงปรี๊ด... เธอหมดสติไปตั้งสองวันเต็ม ๆ สองวันเชียวนะ!” “บางทีฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าสีซือเฉิงนั่นตกลงแล้วเป็นผู้มีพระคุณหรือเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเธอกันแน่ แค่เพราะคนตระกูลสีเคยช่วยชีวิตเธอเอาไว้ครั้งนึง เ

เคอหนิงเงียบไป ครู่หนึ่ง เธอก็ค่อย ๆ ถกแขนเสื้อขึ้นอย่างแผ่วเบา บนผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยก ปรากฏรอยแผลเป็นยาวราวหกเจ็ดเซนติเมตรพาดผ่าน บาดแผลนั้นยังไม่ได้ตัดไหม จึงพอจะมองเห็นความลึกของมันได้รำไร “นี่แค่ที่แขนนะคะ ที่ไหล่กับที่คอก็มี”พูดจบ เคอหนิงก็เลิกขากางเกงขึ้นอีก หัวเข่าที่ผ่านการทำแผลแล้ว แม้อาการบวมแดงจะลดลงไปมาก แต่ก็ยังคงมีรอยฟกช้ำดำเขียวเป็นจ้ำ ๆ ให้เห็น สีซือเฉิงรู้ดีว่า รอยเหล่านั้นคือร่องรอยจากการที่เคอหนิงถูกทำโทษให้คุกเข่าเมื่อหลายวันก่อน ความรู้สึกผิดเอ่อล้นขึ้นมาในใจ เขาเผลอเอื้อมมือออกไปโดยไม่รู้ตัว คล้ายอยากจะสัมผัสรอยช้ำพวกนั้น ทว่าเคอหนิงกลับชิงปล่อยขากางเกงลงเสียก่อน “เห็นแล้วใช่ไหมคะ?” เธอเอ่ยถาม: “เรื่องที่เจียงซินจะมีประวัติติดตัวหรือเปล่า มันไม่ได้อยู่ที่ว่าฉันจะแจ้งความหรือไม่ แต่มันอยู่ที่ว่าเธอทำผิดกฎหมายหรือเปล่าต่างหาก ส่วนเรื่องคุณย่า ถ้าคุณย่าต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะฉัน แล้วคุณมาทวงถามความรับผิดชอบเอาจากฉันตอนนี้ แล้วที่ฉันต้องเข้าโรงพยาบาลล่ะเป็นเพราะใคร? ทำไมฉันถึงจะเอาผิดกับตัวต้นเหตุบ้างไม่ได้?” “...”สีซือเฉิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั

สีซือเฉิงอยากรู้ว่าใครเป็นคนประกันตัวเจียงซินออกไป แต่ตำรวจกลับส่ายหน้า “พวกเราก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ อีกฝ่ายไม่ได้เผยตัว เพียงแต่จ้างทนายมาจัดการแทน” ทนายงั้นเหรอ... สีซือเฉิงออกจากสถานีตำรวจ เขาโทรหาเจียงซินครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้เลย เขาเงยหน้ามองแดดจ้า ก่อนจะสั่งให้โจวเหยียนเข็นรถเข็นของตนขึ้นรถทันที มุ่งหน้าตรงไปยังสำนักงานกฎหมายที่เคอหนิงทำงานอยู่ ในตอนนั้น เคอหนิงกำลังพูดคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มาปรึกษาข้อกฎหมาย “เจียงซินอยู่ที่ไหน?” โจวเหยียนเข็นรถของสีซือเฉิงเข้ามา ชายหนุ่มก็ยิงคำถามเข้าประเด็นทันที “อะไรนะ?” เคอหนิงงงงวยไปหมด เธอส่งสัญญาณให้ลูกค้ารอสักครู่ ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้นยืน “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” สีซือเฉิงพยายามข่มความโกรธ “ไหนบอกว่าจะจัดการตามกฎหมายอย่างตรงไปตรงมาไง? แล้วทำไมต้องมาเล่นตุกติกลอบกัดกันลับหลังด้วย?” “เล่นตุกติกอะไร?” เคอหนิงไม่เข้าใจสถานการณ์ “นี่คุณกำลังพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่?” “เคอหนิง แกล้งโง่ไปมันจะได้อะไร?” เขาเผลอขึ้นเสียงดังโดยไม่รู้ตัว “คนในสถานีตำรวจบอกว่าคนที่ประกันตัวเจียง ซินออกไปคือทนายคว

“ประธานสีใจเด็ดสมคำร่ำลือจริง ๆ โปรเจกต์มูลค่าหลายหมื่นล้าน บทจะทิ้งก็ทิ้งเอาง่าย ๆ” “ฉันแค่สงสัยน่ะครับ ไม่ทราบว่ากับภรรยาของตัวเอง...” เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย จงใจลากเสียงยาว “เคยยอมทุ่มหมดหน้าตักขนาดนี้บ้างไหมครับ” มือของสีซือเฉิงที่กำลังเตรียมจะหมุนล้อรถเข็นออกไปชะงักกึก ใบหน้าสวยหวานทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของเคอหนิงผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่... คนเราต่างก็มีเลือดมีเนื้อและจิตใจ ตลอดห้าปีที่แต่งงานกันมา มีหรือที่สีซือเฉิงจะไม่รู้ว่าเคอหนิงจริงใจกับเขาแค่ไหน และเพราะแบบนี้เอง ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับเธอ เขาถึงได้รู้สึกผิดจนแทบทนไม่ได้นิ้วทั้งห้ากำเข้าหากันแน่น พยายามรักษาสีหน้าเรียบเฉยและภาพลักษณ์ที่อบอุ่นดั่งสายน้ำเอาไว้ เขาไม่ตอบ แต่กลับตั้งคำถามแทน “ในเมื่อเซ็นสัญญาแล้ว ไม่ทราบว่าประธานลู่คิดจะปล่อยคนเมื่อไหร่ครับ” ลู่วั่งเฉินหัวเราะในลำคอ เดินไปนั่งบนโซฟาอย่างไม่รีบร้อน “ไม่ต้องรีบหรอกครับ รอให้สัญญาเข้าระบบเรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน” “ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนประธานลู่ช่วยดูแลด้วยแล้วกัน” แม้ในใจสีซือเฉิงจะร้อนรุ่ม แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะแตกหักด้

เคอหนิงแทบจะวิ่งหนีออกมา เธอรีบก้าวขึ้นรถแล้วปิดประตูทันที เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อหนีไปให้พ้นจากสถานที่ที่แทบจะทำให้เธอสติแตกแห่งนี้ เธอไม่เหมือนกับลู่วั่งเฉินเคอหนิงเป็นคนคออ่อนมาก สิ่งเดียวที่พอจะใช้ระงับความรู้สึกนึกคิดได้ก็คือการทำงาน เธอขับรถฝ่าความมืดมิดยามค่ำคืนมุ่งหน้าไปยังสำนักงานทนายความ บนถนนแทบจะไร้ผู้คน รถวิ่งฉลุยไร้สิ่งกีดขวาง ขณะจอดติดไฟแดงเธอกดกระจกรถลง และบังเอิญสังเกตเห็นว่าคนขับรถคันข้าง ๆ ดูคุ้นหน้าคุ้นตาแปลก ๆ เธอหรี่ตาเพ่งมองอย่างละเอียด ก็รู้สึกว่าเขาดูคล้ายกับเพื่อนหมอของลู่วั่งเฉินคนนั้น ทว่าเธอกับอีกฝ่ายเคยพบกันเพียงครั้งเดียว จึงจำหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก จังหวะที่กำลังจะเอ่ยปากทักทาย สัญญาณไฟก็เปลี่ยนสี รถคันนั้นพุ่งทะยานออกไปทางชานเมืองฝั่งตะวันออกซึ่งเป็นทิศทางตรงกันข้ามกับเธอเสียแล้ว วันรุ่งขึ้น ลู่วั่งเฉินตื่นขึ้นมาในคฤหาสน์อวี้หลงวาน พลางยกมือขึ้นนวดคลึงขมับ อาการเมาค้างทำให้เขาปวดหัวอย่างรุนแรง ขณะกำลังจะตลบผ้าห่มลุกจากเตียง ลูกบิดประตูห้องนอนก็ถูกหมุนเปิดออก “คุณชายสี่ ตื่นแล้วหรือครับ?”ฟางอ