ย้อนเวลากลับมาใบหย่านี้ข้าจะฉีกทิ้งเอง의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

คำพูดนั้นทำนางใจฟ่องฟูเพราะเขาคงจำได้ที่นางบอกว่าจะรอพ่อค้านำไข่ไก่ราคาถูกมาขาย“อ่า อาหยวนข้าเองก็คงกลับประมาณนั้นเช่นกัน รอรับบุตรชายข้ากลับจากหอศึกษาด้วย” เขาพยักหน้ารับพร้อมก้มหัวขอบคุณ นางเองก็เช่นกัน “แยกกันตรงนี้อีก1ยามค่อยมาเจอกันที่ร้านน้ำชาเถอะ วันนี้พี่ใหญ่เลี้ยงพวกเจ้าเอง” เมื่อเห็นว่าน้องสะใภ้เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นจริงๆ พวกเขาก็อยากให้ความสัมพันธ์น้องชายดีขึ้นเช่น จึงเอ่ยขึ้นมาอย่างใจกว้าง“เอาเช่นนั้นก็ได้ขอรับ” สามีของนางตอบกลับก่อนเดินนำไปที่หอสมุดกลางอำเภอ“อ่าวอาหยวนเจ้ามาพอดี วันนี้ข้าคิดว่าจะรับงานจากเจ้าไม่ทันเสียอีก” อาจารย์เหยียนคือคนที่รับงานคัดตำราของเขาไปขาย ทักขึ้นอย่างดีใจและโล่งใจในเวลาเดียวกัน“เกิดสิ่งใดขึ้นหรือขอรับ” เขาถามอย่างสงสัยส่วนนางยืนฟังเงียบๆ “ประกาศออกมาแล้ว การสอบระดับมณฑลเลื่อนสอบเข้ามาในอีก7วันข้างหน้า ครั้งนี้รัชทายาทจะลงมาคุมสอบเอง” ข่าวใหม่ทำขนในกายนางลุก“ข้าได้อันดับ2ของระดับท้องถิ่น แม้แต่ซิ่วไฉยังไม่ได้เป็น หากจะข้ามไปสอบเซียงซื่อเลยคงยากไปหน่ะขอรับ รอบนี้คงต้องผ่านก่อน” เขาก้มหน้าลงอย่างผิดหวังในตัวเอง ตอนนั้นเองที่มือนางสั่นขึ้

คำพูดนั้นเหมือนเตือนเขากลายๆ ซื่อหยวนเห็นความเด็ดขาดนั้นดี ไม่มีโวยวายไม่มีด่าทอ และแสดงออกให้เห็นว่านางไม่ใช่คนยอมคน แต่ที่ยังนิ่งเพราะนางอยากให้เกียรติเขาเท่านั้น คิดมาถึงตรงนี้ก็ยอมรับในใจเงียบๆว่านางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆเมิ่งหลานตัดใจไม่เข้าร้านปลา ตรงไปที่ร้านขายสาลี่และเครื่องปรุง ตามมาด้วยร้านถ้วยชาม เมื่อข้าวของเริ่มเยอะขึ้นก็เป็นพี่สามีและพี่สะใภ้มาช่วยขนใส่ตระกร้าข้างหลัง”น้องสะใภ้เจ้าซื้อของเยอะเกินไปหรือไม่“ นางยกยิ้มก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ในโรงน้ำชา“หลายวันก่อนข้าทำบ้้านลุกเป็นไฟ พังข้าวของจนไม่มีชิ้นดี ข้ารับผิดชอบการกระทำตนเองอยู่เจ้าค่ะ ส่วนเรื่องเสบียงนี้ เพราะอีกหลายวันกว่าจะได้ลงมาตลาดอีก ซื่อหยวนเองก็ต้องเตรียมตัว” นางเล่าเรื่องที่อาจารย์เหยียนแจ้งแก่สามีให้ทั้งคู่ฟัง ความดีใจที่ปิดไม่มิด ฉายชัดอย่างยินดีปรีดา“หากครานี้เจ้าดื้อดันไม่ให้น้องสามีข้าไปสอบอีก ข้าจะมัดเจ้าไว้” หรงเฟยขู่นาง แต่นางยกยิ้ม“ข้าจะมาส่งเขาเข้าห้องสอบเอง ใครขัดขวางข้าจะตีให้ขาหัก” แต่คำพูดต่อมานางทำทุกคนนิ่งอึ้ง ก่อนที่พี่สามีจะระเบิดเสียงหัวเราะ“ดีๆ น้องสะใภ้ดุๆแบบนี้ดีเลย ดุในทางที่ดี” ทั้งสี

เหตุการณ์กลับมาปกติ ตอนนี้นางถูกซื่อหยวนพามาพักในห้องที่ใช้เป็นห้องหอ ส่วนเรื่องอาหารพี่สะใภ้บอกว่าจะจัดการเอง ให้นางพักให้สบายใจ“เหตุใดท่านนายอำเภอจึงมาทันเวลาเล่าเจ้าคะ” นางรับถ้วยชาจากสามีมาดื่มด้วยท่าทางเสียขวัญแม้ว่าทุกอย่างจะอยู่ในแผนการ และนางไม่ได้กลัวบ้านเดิมอย่างที่แสดงออก แต่ตอนที่ได้รับการปกป้องจากสามีกลับรู้สึกอุ่นใจ ทำให้นางรู้ว่าต่อหน้าเขาควรอ่อนแอบ้างยามจำเป็น“วันนี้ท่านนายอำเภอตั้งใจจะมาชวนข้าไปทำงานที่เป็นลูกขุนที่ศาลาว่าการ แต่วันนี้ตอนที่ข้าไปส่งเขา ข้าบอกเขาแล้วว่าข้าจะไปสอบจวี่เหริน” มือหนาที่จับผู่กันมากกว่าจอบเสียมลูบหัวนางคล้ายปลอบขวัญ ก่อนจะดึงนางเข้าไปกอด นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ใช้ชีวิตคู่กับเขาที่เขาโอบกอดนางอย่างอบอุ่น“นี่คือเหตุผลที่เจ้าไม่อยากหย่ากับข้าแล้วงั้นหรือ” นางพยักหน้ากับอกเขา“ก่อนหน้านี้ข้าเพียงโหยหาความรักจากบ้านเดิม คิดว่าหากข้ากลับไปเชื่อฟังพวกเขาจะรักข้า เลี้ยงดูข้า ไม่ส่งข้าไปเป็นของบรรณาการให้ใคร ข้าจึงร่ำร้องจะหย่า แต่จดหมายฉบับล่าสุดเขาบอกว่ามีคนหมายตา ข้าก็ยังคิดเข้าข้างว่างอาจเป็นกลอุบายให้ข้ากลับบ้านด้วยความคิดถึง แต่เมื่อได้ยินข่

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที ชาวบ้านหลายคนที่มายืนดู แต่ไม่ออกความคิดเห็นตั้งแต่คราแรกพยักหน้าเห็นด้วย”เมื่อเย็นข้าบอกเจ้าแล้วว่าขายในราคาตลาด เจ้าเอาเงินมา ก็เอาข้าวไป หรือหากการขายข้าวของข้ามันแล้งน้ำใจ คนที่มีไร่นาย่อมมีข้าวเยอะกว่าข้า พวกท่านช่วยเหลือบ้านฉินไปสิ พวกนางกำลังลำบากอย่างที่พวกท่านคิดไม่ใช่หรือ“ พูดจบนางก็เดินกลับไปในครัว ตักข้าวขึ้นมา2ถ้วย”ข้าวสองถ้วยนี้ข้าคิด3อีแปะ หากซื้อข้าก็ขาย แต่จะมาเอาเปล่าๆเหมือนตอนสามีข้าดูแลทุกอย่างในบ้าน เจ้าคงผิดหวังแล้ว เพราะจากนี้ของในบ้านสกุลฝานข้า…จัดการทั้งหมด ว่าอย่างไร ไม่มีข้าวกินก็ต้องซื้อ สามีข้าช่วยเหลือมาร้อยครั้ง พวกท่านตอบแทนเขาโดยการประจานเมียเขางั้นหรือ ช่างเนรคุณเสียจริง!!“ คำพูดนั้นเฉียบขาด แววตาเรียบนิ่ง ไม่โวยวายแต่ไม่ยอมให้เหยียบย่ำ“เมิ่งหลาน เจ้าพึ่งแต่งเข้ามาจะมาเอาเปรียบในความสัมพันธ์ของม่ออวี๋กับซือหยวนได้อย่างไรกัน!! เขารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เกื้อกูลกันมาไม่น้อย เจ้าก็แค่…คนนอกในความสัมพันธ์นี้!!” เสียงของมารดาม่ออวี๋กระแทกแดกดันไม่น้อย นางจึงหันไปจ้องหน้าสามี แต่ก่อนจะได้พูดอะไรก็เหมือนพี่สะใภ้นางจะทนไม่ไหวแทน”

เมื่อช่วยกันยกขึ้นเกวียนเรียบร้อยนางยังสมทบอีกนิดหน่อย“ต้องการเสบียงหรือไม่” เขาถามนางเผื่อว่านางจะต้องการสิ่งใด นางส่ายหัว แล้วยัดโถยาแก้ไอใส่มือเขา“เราจะไม่สะสมเสบียงเจ้าค่ะ ยังไม่ถึงเวลา ส่วนนี่ เอาให้เฒ่าแก่หอโอสถซุ้ยฝู บอกว่าข้าทำสำเร็จแล้ว” ที่นางไม่ไปด้วยเพราะสตรีที่ฉลาดกว่าสามีไม่ดีนัก วันหน้าเขาจะขึ้นเป็นใหญ่เขาควรสั่งสมบารมีมากกว่า“แล้วข้าจะรีบกลับมา” นางและพี่สะใภ้ส่งพวกเขาไปจนลับตาก่อนจะเข้าบ้านก็ปิดประตูให้เรียบร้อย จากนั้นจึงย้ายกันมาในห้องครัว“วันนี้กินดีหน่อย ข้ามีไก่เราเอามาต้มน้ำแกงกัน” หรงเฟยจัดการเชือดไก่ ส่วนนางก็ไม่อยู่เฉย หุงข้าวและกวนยาจากสมุนไพรที่เหลือ มั่นใจเหลือเกินว่ายาที่ให้สามีไป ต้องมีการตอบรับที่ดี“ยาที่เจ้าให้นั่นตั้งใจจะนำไปขายหรือ” หรงเฟยที่เริ่มได้กลิ่นสมุนไพร แต่ไม่แสบคอเช่นที่เคยเห็นมาชะโงกหน้าดู“เอาไปผูกสัมพันธ์เจ้าค่ะ สูตรยานี้ท่านย่าสอนข้าเอาไว้ ในเมืองแห่งนี้ไม่มีใครมีแน่นอนเจ้าค่ะ เพราะตั้งแต่ท่านย่าตาย ก็ไม่มีใครสืบทอดนอกจากข้า” จากนั้นนางจึงวางมือ เดินไปที่ลังไม้ในนั้นมียาอีก2โหล“ข้าได้ข่าวจากพี่สามี ว่าบ้านเก่าท่าน ท่านแม่กับท่านพ่