All Chapters of เกิดใหม่มาเป็นจางลี่ ยุค 80: Chapter 21 - Chapter 30

21 วันเวลาผ่านพ้นไปได้หนึ่งสัปดาห์ เรื่องที่จางลี่ไหว้วานให้ไห่เทาดำเนินการไปนั้นเรียบร้อยดี แล้วตอนนี้ทุกอย่างก็อยู่ในกำมืออันเรียวบางของหญิงสาวร่างบางอย่างจางลี่เป็นที่เรียบร้อย ที่เหลือก็แค่รอดูผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวเท่านั้น กองส้มเท่าภูเขานี้ไม่ได้มาจากตลาดผลไม้ แต่มาจากสวนของจางลี่ แล้วตอนนี้จางลี่อยู่ที่สวนตั้งแต่เช้าเพื่อเตรียมความพร้อมในการเป็นแม่ค้าขายส้มในสวนของตนเองโดยมีไห่เทาเป็นลูกจ้างและลูกจ้างที่จางลี่เป็นคนหามาเองกับมือซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นผู้หญิงที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับด้านการขายผลไม้ ส่วนผู้ชายก็เป็นคนที่คอยยกแบกของใส่เกวียนวัวหรือไม่ก็รถยนต์มารับ สิ่งที่จางลี่ได้ไหว้วานให้ไห่เทาทำนั้นก็คือให้ไห่เทาไปติดต่อผู้รับซื้อส้มหลายเจ้าด้วยกัน แล้วให้บอกกับพวกเขาว่ามีส้มราคาถูกกว่าตลาดมาขายอย่างไม่จำกัด ทุกคนรู้หมดยกเว้นซินเทียร์ ไห่เทาทำตามที่จางลี่บอกทุกอย่าง จนมาถึงวันนี้ วันที่ผลผลิตของจางลี่จะได้เป็นที่รู้จักซึ่งเป็นวันสำคัญที่อาจเปลี่ยนชีวิตของจางลี่จากหน้ามือเป็นหลังมือเลยก็ว่าได้ “เอาล่ะ อีกไม่นานพวกเขาก็จะมากันแล้ว ทุกคนพร้อมนะคะ

23 ใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความบอบช้ำจากการที่ถูกตบหน้ามา ตอนนี้มันไม่ใช่ใบหน้าสวยแล้ว แต่มันกลายเป็นใบหน้าที่ดูหม่นหมองราวกับซากศพ ซินเทียร์ไม่สามารถออกไปจากบ้านของตนเองได้ ถ้าเธอเดินออกไปจากบ้านเพียงแค่ก้าวเดียวรับรองได้เลยว่าถูกชาวบ้านนินทากันเป็นว่าเล่นแน่ เธอก็เลยอยู่รักษาตัวให้ใบหน้าหายดีเสียก่อน ส่วนคนรับใช้ที่อยู่กับเธอด้วยตลอดก็ไม่ต่างกับเธอเลยสักนิด “กรี๊ด!” ข้าวของภายในบ้านกระจัดกระจายเสียหายหลายอย่างด้วยมืออันบอบบางของซินเทียร์ เธอโกรธจางลี่มากที่ทำอะไรเธอไม่ได้ก็เลยมาลงมือกับข้าวของภายในบ้าน แล้วที่เธอลักษณะเช่นนี้ได้ก็เพราะว่าสามีวัยกลางคนของเธอนั้นไปติดต่องานกับนักลงทุนชาวต่างชาติ กว่าจะกลับมาก็คงอีกนาน “เจ็บใจนัก อีห่ารากชั้นต่ำมันกล้ามาทำกับฉันแบบนี้ อภัยให้ไม่ได้แล้ว” เธอไม่มีอะไรให้ระบายนอกจากข้าวของภายในบ้าน แต่มันก็ช่วยแบ่งเบาความโกรธออกมาได้อยู่บ้าง ปัญหาก็คือคนรับใช้ก็ต้องมานั่งเก็บอีก วันนี้ทั้งวันไม่ต้องทำอะไรกันแล้วแหละ รอมานั่งเก็บข้าวของเสียหายที่พื้นภายในดีกว่า ด้วยความพยายามหาวิธีเอาคืนจางลี่ ซินเ

25 จางหมิ่นพ่อของจางลี่ ส่วนจางเหม่ยแม่ของจางลี่ พวกเขายังไม่ได้ไปไหนตั้งแต่วันที่เจอกับจางลี่ นี่ก็ผ่านมาได้สามวันแล้วที่พวกเขานั่งรอจางลี่อยู่ที่แคร่หน้าบ้าน ต่อให้จางลี่จะไล่กลับไปอีกสักกี่ครั้งพวกเขาก็ไม่ยอมไป แล้วก็ไม่พูดอะไรเลยด้วย ทำให้จางลี่รู้สึกหงุดหงิดมาตลอดตั้งแต่เจอกันจนมาถึงวันนี้ “จางลี่ เธอจะไม่ให้พวกเขาเข้ามาในบ้านหน่อยเหรอ” “ไม่ คนพวกนั้นไม่ใช่พ่อแม่ของฉัน” “ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ ไม่สงสารพวกเขาเหรอ จะดีจะร้ายยังไงพวกเขาก็เป็นพ่อแม่ของเธอนะ” “ฉันไม่สน” ไห่เทาที่เข้ามาหาจางลี่อยู่ทุกวันก็ได้แต่บอกจางลี่ว่าอะไรที่ยอมกันได้ก็ยอมบ้างเถอะ แต่จางลี่ไม่ยอมพวกเขา นอกจากจางลี่กับไห่เทาแล้วก็มีลูกจ้างที่สวนส้มอยู่ในบ้านด้วย จางลี่จ้างพวกเขาเป็นพิเศษให้อยู่ในบ้านโดยมอบหมายหน้าที่ให้พวกเขาโดยการไม่ให้พ่อแม่ขายลูกกินเข้ามาเหยียบในบ้านเด็ดขาด แล้วคนที่อยู่ในบ้านนอกจากไห่เทาก็มีแต่ผู้หญิงที่จางลี่เลือกมาเท่านั้น “ทุกคนคะ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็อย่าให้พวกเขาเข้ามาในบ้านเด็ดขาด เข้าใจนะคะ” จาง

27 นี่ไม่ใช่การประจานตนเอง แต่เป็นความอัดอั้นที่สะสมมานานของหญิงสาวร่างบางที่ต้องต่อสู้เพื่อตนเองมีชีวิตรอดจนมาถึงตอนนี้ จางลี่ได้พูดทุกอย่างออกมาทั้งหมดให้คนที่อยู่ในสวนส้มรับรู้เอาไว้ พวกลูกจ้าง พ่อค้าแม่ค้าและพวกชาวบ้านไม่มีใครนินทาว่าร้ายจางลี่เลย ทุกคนมีแต่ความเห็นอกเห็นใจที่ผู้หญิงคนหนึ่งต้องพบเจอเรื่องบัดซบเฉกเช่นนี้ “จางลี่ เธอไม่ผิดหรอก คนที่ผิดน่ะก็คือคนพวกนี้ต่างหาก อย่าไปสนใจคนแบบนี้เลยนะ พวกเราเอาใจช่วย” “ใช่แล้ว เธอเก่งมากเลยนะที่ผ่านเรื่องนี้มาได้ เธอเก่งที่สุด” “หนูไม่ต้องคิดมากนะจางลี่ สู้ๆนะ” “จางลี่ เธอเป็นคนดี ไม่ใช่คนเลว” “เธอเป็นผู้หญิงที่แกร่งมาก พวกเราเห็นมากับตาแล้ว” “พยายามเข้านะจางลี่ พวกเราคอยเอาใจช่วย” นี่เป็นเสียงของคนที่กรูกันเข้ามาดู พวกเขารู้จักจางลี่เป็นอย่างดี เพราะจางลี่มีชื่อเสียงและมีความสามารถคนหนึ่ง เธอเป็นที่น่านับถือของชาวบ้านละแวกนี้กันทุกคน แม้แต่ศัตรูก่อนหน้านี้อย่างมนุษย์ป้าเจียงและเหนียงก็ยังนับถือจางลี่กันเลย จางเหม่ยและจางหมิ่นถึงกับพูดไม่ออกว่าลูก

29 “มู่เฉิน” ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับจางลี่เป็นฝีมือของซินเทียร์ทั้งหมด ก่อนหน้านี้ก็เรื่องของพ่อแม่ของจางลี่ ซินเทียร์พาพวกเขามาหาจางลี่ แล้วก็เรื่องนี้ด้วย เธอพามู่เฉินซึ่งเป็นสามีของจางลี่มาด้วยเช่นกัน นี่คือสิ่งที่ซินเทียร์ต้องการให้มันเป็น เธอทำไปเพื่อไม่ให้จางลี่ได้มีชีวิตอันสงบสุข (อีเปรตเอ๊ย!) ถึงแม้ว่าจะเจอกับสามีอย่างมู่เฉินที่ไม่ได้เจอกันมานานเป็นปีเธอก็ไม่ได้รู้เกรงกลัวเลยสักนิดเดียว สีหน้าที่ดูเกรงกลัวอีกฝ่ายนั้นไม่ใช่เกรงกลัวแต่อย่างใด แต่เธอแสดงสีหน้าด้วยความโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด เธอแค้นมู่เฉินและแค้นซินเทียร์ ทำให้ไห่เทาที่เห็นอย่างนั้นเข้าใจผิดไป “จางลี่ กูตามหามึงมานานแสนนาน ไม่คิดเลยว่ามึงจะมาอยู่ที่นี่” “มู่เฉิน มึงตามหากูเหรอ มึงทำเพื่ออะไร กูกับมึงไม่ได้เป็นสามีภรรยากันอีกต่อไปแล้ว” “มึงกล้าปากดีกับกูเหรอ” “ก็มึงทำร้ายกูก่อน แล้วกูก็ไม่คิดที่จะกลับไปหามึงด้วย” “อีนี่!” ไห่เทาเห็นว่ามู่เฉินจะเดินเข้ามาทำร้ายจางลี่ เขาก็เลยมายืนขวางเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้จางลี่ได้รับ